ဝံပုေလြေတြရဲ႕ ဒႆန

(၁) ဝံပုေလြေတြဟာ ဂုဏ္သိကၡာကိုထိန္းသိမ္းတဲ့ အေနနဲ႔ဆိုၿပီး ကိုယ္ငယ္ရြယ္အားေပ်ာ့ခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ထက္အင္အားႀကီးမားသူကို မတိုက္ခိုက္ဘူး။

(၂) တကယ္လို႔ မျဖစ္မေန ကိုယ့္ထက္အင္အားႀကီးသူကို တိုက္ခိုက္ရေတာ့မယ္ဆိုရင္ အုပ္စုအင္အားနဲ႔ပဲ တိုက္ခိုက္တယ္။

(၃) ဝံပုေလြလည္း ေတာဘုရင္ျဖစ္ခ်င္တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ့ ဝံပုေလြဆိုတာကို သူတို႔သိတယ္။

(၄) ဝံပုေလြေတြက ကုန္က်မႈနည္းနည္းနဲ႔ အက်ဳိးအျမတ္မ်ားမ်ားအတြက္ ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာကို သိတယ္။

(၅) ဝံပုေလြေတြဟာ တစ္ကိုယ္တည္းလႈပ္ရွားတတ္တယ္ဆိုေပမယ့္ သူတို႔ဟာ စည္းရံုးမႈအေကာင္းဆံုး တိရစာၦန္ျဖစ္တယ္။ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရတဲ့ ကိုယ့္အေဖာ္ကို တစ္ေကာင္တည္းထားၿပီး သူတို႔ထြက္မေျပးတတ္ဘူး။

(၆) ဝံပုေလြေတြလည္း ရိုးသားျဖဴစင္တဲ့ တိရစာၦန္ျဖစ္ခ်င္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕အစာအိမ္က အသားငါးေတြကိုပဲ အစာေျခႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔လုပ္ႏိုင္တဲ့ တစ္ခုတည္းေသာအရာက ဖမ္းမိတဲ့သားေကာင္ကို ေျပာင္ေျပာင္စင္စင္ စားလိုက္တာပါပဲ။ ရိုးသားျဖဴစင္တယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုထင္သူတခ်ဳိ႕က မျမင္ကြယ္ရာမွာ မရိုးသား၊ မျဖဴစင္တဲ့အလုပ္ေတြ လုပ္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ 

(၇) ဝံပုေလြေတြဟာ ကိုယ့္ၿပိဳင္ဖက္ကို အေလးထား၊ ေလးစားတယ္။ ကိုယ့္ၿပိဳင္ဖက္နဲ႔ မတိုက္ခိုက္ခင္ ၿပိဳင္ဖက္အေၾကာင္းကို ေလ့လာထားတတ္တယ္။ ၿပိဳင္ဖက္ကို ဘယ္ေတာ့မွ ေပါ့ေပါ့မတြက္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဝံပုေလြေတြဟာ တိုက္ခိုက္တိုင္း ရႈံးနိမ့္သေလာက္ မရွိခဲ့ပါဘူး။

(၈) ဝံပုေလြအဖိုဟာ ဝံပုေလြအမ ကိုယ္ဝန္ရွိၿပီဆိုတာနဲ႔ ဝံပုေလြမကို ေစာင့္ေရွာက္ေတာ့တယ္။ ရင္ေသြးငယ္ေမြးဖြားၿပီး ရင္ေသြးငယ္ကိုယ္တိုင္ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္၊ အစာရွာႏိုင္တဲ့အထိ ေစာင့္ေရွာက္တယ္။ ဝံပုေလြေတြဟာ သာမန္အားျဖင့္ တလင္တမယားကို ပိုအသားေပးတယ္။ ကိုယ့္အေဖာ္အသက္ရွင္ေနသေရြ႕ သက္ဆံုးတိုင္အတူေနတယ္။ ကိုယ့္အေဖာ္ေသဆံုးသြားၿပီဆိုမွ တျခားအေကာင္နဲ႔ ေနတတ္တယ္။ ဝံပုေလြေတြဟာ သစၥာရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရက္စက္တဲ့အသဲႏွလံုးရွိသူေတြကို ဝံပုေလြနဲ႔မႏႈိင္းေစခ်င္ဘူး။

(၉) ဝံပုေလြမိဘေတြဟာ ကိုယ့္ကေလးေတြ ကိုယ္တိုင္အစာရွာႏိုင္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုအားကိုးႏိုင္ၿပီဆို သူတို႔အနားကခြာတယ္။ တကယ္လို႔ ဝံပုေလြဟာ ဝံပုေလြလို မက်င့္ႀကံရင္ သိုးပဲျဖစ္မယ္ဆိုတာကို ဝံပုေလြေတြသိလို႔ျဖစ္တယ္။

(၁ဝ) ဝံပုေလြေတြဟာ အစာလို႔လို ကိုယ့္သိကၡာကိုေတာင္မငဲ့ဘဲ သခင္ကို အၿမီးႏွံ႔ျပတတ္သူ မဟုတ္ဘူး။ ဝံပုေလြေတြဟာ မာနေထာင္လႊား စိတ္ႀကီးဝင္တာကို မေကာင္းဘူးဆိုတာသိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ ကိုယ္ေနရတယ္ဆိုတာကိုေတာ့သိတယ္။

မူရင္း-- http://www.lz13.cn/weirenchushi/20100522360.html

                                                                                                                                ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

သူ ့လို “လူ”

 
ပုံမွာ ျမင္ေတြ႔ေနရတာကေတာ့ Anand kumar အမည္ရ သခၤ်ာဆရာ တစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။

တြက္ခ်က္ျခင္းကို ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အထံုဝါသနာပါျပီး အတန္းပညာ အဆင့္တိုင္းမွာ သခၤ်ာ အမွတ္အမ်ားဆံုး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တကၠသိုလ္မွာလည္း သခၤ်ာဘာသာရပ္ အထူးျပဳျပီး တက္ေရာက္ရာ ဘြဲ႔ရေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ Anand ရဲ ႔ရည္မွန္းခ်က္က ကမၻာေက်ာ္ သခၤ်ာ ပညာရွင္ တစ္ဦး ျဖစ္ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေမရိကန္ ကိန္းဘရိတ္ခ်္ တကၠသိုလ္ကို ဆက္ေလွ်ာက္ပါတယ္။ Number Theory (Mathematical Spectrum , Mathematical Gazette) အစရွိသျဖင္ ကိုယ္တိုင္ဖန္ တီးျပီး ေလွ်ာက္လႊာမွာ သူ႔ အရည္အခ်င္းကို ထုတ္ေဖာ္ျပသခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ ႔အရည္အခ်င္းေၾကာင့္ ကိန္းဘရိတ္ခ်္တကၠိသိုလ္မွာ တကၠသိုလ္တက္ခြင့္ေပး လိုက္ပါတယ္။

ဝမ္းသာလို႔မဆံုးတဲ့ Anand ဟာ ဖခင္နဲ႔ တိုင္ပင္ပါတယ္။ Anand တို႔ မိသားစုဟာ ဆင္းရဲပါတယ္။ တကၠသိုလ္ ဆက္တက္ဖို႔ ေငြမရွိျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အိႏိၵယႏိုင္ငံတစ္ဝန္း ဆပြန္ဆာေပးမယ့္ သူ တစ္ေယာက္ေယာက္ မ်ား ေတြ႔မယ္ဆုိတဲ့ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ လိုက္ရွာပါတယ္။ ကူညီမယ့္သူ မရွိပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ တကၠသိုလ္ဆက္တက္မယ့္ အိပ္မက္ကို အဆံုးရွံုးခံလိုက္ရပါတယ္။ အေဖျဖစ္သူကလည္း ကြယ္လြန္သြားတဲ့အတြက္ တကၠသိုလ္ ဆက္မတက္ျဖစ္ဖို႔ ၾကိမ္းေသသြားပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ အေမနဲ႔အတူ မုန္႔ျပားသလပ္ ေရာင္းတဲ့ အလုပ္ပဲ လုပ္ကိုင္ ပါေတာ့တယ္။ အပုိဝင္ေငြရရန္အတြက္ လည္း ကေလးေတြကို သခၤ်ာ သင္ေပးပါတယ္။ မုန္႔ျပားသလပ္ ေရာင္းတဲ့ ရထားဘူတာဆီ ေရာက္ေအာင္ သြားရတဲ့ ခရီးက ၆ နာရီၾကာပါတယ္။ သူ႔မွာ သိပ္အခ်ိန္မရပါဘူး။ လမ္းခရီးမွာ တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္ တစ္ခုရွိပါတယ္။ တစ္ရက္ကို နာရီပိုင္းမွ်အခ်ိန္ေပးျပီး ေန႔စဥ္ ပံုမွန္ သခၤ်ာနဲ႔ ဆိုင္တဲ့စာအုပ္ေတြ ရွာဖတ္ပါတယ္။ စေန၊ တနဂၤေႏြ က်ေတာ့ သူေနတဲ့ ျမိဳ ႔ငယ္တြင္းက စာၾကည့္တိုက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သြားျပီး ရွာဖတ္ပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ စိတ္ကူးတစ္ခု ရလာျပီး ရပ္ကြက္ထဲက အခန္းက်ဥ္းတစ္ခုကို တစ္လ အိႏၵိယရူပီ ၅၀၀ နဲ႔ ငွားရမ္းျပီး ကိုယ္ပိုင္ သိပၸံေက်ာင္းတစ္ခု ဖြင့္ပါတယ္။ ေက်ာင္းကို Ramanujam School of Mathematic (RSM) လို႔ အမည္ ေပးထားပါတယ္။ တစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ ပဲ ေက်ာင္းသား ႏွစ္ေယာက္ ကေန ၃၆ အထိတိုးလာပါတယ္။ သံုးႏွစ္ၾကာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ ့ ေက်ာင္းသား ဦးေရ ၅၀၀ အထိရွိလာပါတယ္။ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ အေစာပိုင္းေရာက္ ေတာ့ ဆင္းရဲသားမ်ားအတြက္ ကူညီဖို႔ စိတ္ကူးရလာပါတယ္။

လခမ်ားမ်ားေပးမွ တက္ႏိုင္မယ့္ သင္တန္းေက်ာင္း မတက္ႏိုင္ တဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ေခၚယူျပီး သင္ၾကားေပးပါတယ္။ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္က စတင္လို႔ Super 30 ပရိုဂရမ္ စတင္ေပးပါတယ္။ Super 30 ဆုိတာ ေက်ာင္းရဲ ႔ သခၤ်ာအေတာ္ဆံုး ေက်ာင္းသား ၃၀ ျဖစ္ပါတယ္။ ယင္း ၃၀ထဲမွာ သူေတာင္းစား၊ အိမ္ေျခမဲ့၊ အမွိုက္ေကာက္သမား အစရွိသျဖင့္ ဆင္းရဲႏွံုခ်ာတဲ့ ကေလးေတြေတာင္ ပါဝင္လာပါတယ္။ တစ္ႏွစ္အတြင္းမွာပဲ သူေမြးထုတ္ေပးတဲ့ စူပါ ၃၀ ဟာ အိႏၵိယႏိုင္ငံရဲ ႔ အေတာ္ဆံုး သခၤ်ာေက်ာင္းသားမ်ား ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ လူတန္းစားကြာဟေပမယ့္ ဥာဏ္ရည္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာ အိႏၵိယတို႔ ျမင့္မားတယ္ဆုိတာကို Anand မွ သက္ေသျပႏိုင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ယင္း စူပါ ၃၀ ဟာ ကမၻာ့ သခၤ်ာအေတာ္ဆံုး စာရင္းေတြ အထိေတာင္ ပါဝင္လာပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ သူ စစ္ေပးတဲ့ စူပါ ၃၀ စာေမးပြဲကို ဝင္ေရာက္ေျဖဆုိသူဟာ ၅၀၀၀ နဲ႔အထက္အထိ ရွိလာပါတယ္။ သူေမြးထုတ္ေပးတဲ့ ကေလးအားလံုးကို အိႏၵိယ နည္းပညာ တကၠသိုလ္ဝင္ခြင့္ရေအာင္ ပို႔ေဆာင္ေပးပါတယ္။ စူပါ ၃၀ စာရင္းမပါလည္း သင္ေပးသမွ်ေက်ာင္းသားတိုင္း ကို အိႏၵိယရဲ ႔အေကာင္း ဆံုး တကၠသိုလ္မ်ားသို႔ အမ်ားစု ေရာက္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အိႏၵိယျပည္တြင္းရွိ အစိုးရတကၠသိုလ္နဲ႔ ပုဂၢလိက ေက်ာင္းမ်ားက သူ႔ကုိ လက္တြဲလုပ္ကိုင္ဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ သူ ျငင္းဆန္ခဲ့ျပီး သူ႔ရဲ ႔ေက်ာင္းမွာပဲ ဆက္လက္သင္ၾကားပါတယ္။ လူဦးေရတိုးလာတဲ့အတြက္ အခန္းခ်ဲ ႔ရျပီး ဒီအတြက္ အျခား အလုပ္ေတြပုိလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆင္းရဲသားအမ်ားစုကို သင္ေပးရတဲ့အတြက္ လခ မယူပါဘူး။ လူတန္းစားေပါင္းစံုတက္ေရာက္ လာတဲ့အတြက္ အခ်ိဳ ႔ကို အိႏၵိယမွာ အသက္သာဆံုး လခနဲ႔ သင္ၾကားေပးပါတယ္။

သူ႔ရဲ ႔ထူးျခားတဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ကိန္းဘရိတ္ခ်္တကၠသိုလ္ ဟာ ေက်ာင္းကုိ တက္ေရာက္ဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚေပမယ့္ Anand ျငင္းဆန္လုိက္ ပါတယ္။ အျခား ဥေရာ ႏိုင္ငံၾကီးမွ ပုဂၢလိကအစိုးရေက်ာင္းမ်ားလည ္း သူ႔ကုိ ဖိတ္ေခၚေပမ့္ ျငင္းဆန္ခဲ့ပါတယ္။ သူသင္ၾကားေပးတဲ့ ေက်ာင္းဟာ အိႏၵိယႏိုင္ငံ က အေျခခံလူတန္းစား မ်ားအတြက္ေကာ အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းေစ တာမို႔ ျဖစ္ပါတယ္။


BBC, Newsweek , Time တို႔မွ လာေရာက္အင္တာဗ်ဴးမွုမ်ား ျပဳလုပ္ပါ တယ္။ အေမရိကန္ သမၼတ အုိဘားမားကိုယ္တိုင္ Anand ရဲ ႔လုပ္ေဆာင္ခ်က္ကို ေလးစားျပီး သဝန္လႊာမ်ားေပးပို႔ခဲ့ပါတယ္ ။ အကူအညီ လိုအပ္ရင္ အခ်ိန္မေရြးေတာင္းႏိုင္တယ္လို႔ ဆုိထားေပမယ့္ Anand မယူခဲ့ပါဘူး။ စူပါ ၃၀ စာရင္းဝင္ ေက်ာင္းသားမ်ားထံလည္း သမၼတအုိဘားမား မွ ဂုဏ္ျပဳ စာလႊာမ်ား ေပးပို႔ခဲ့ပါတယ္။ Discovery ရုပ္သံလွိုင္းမွလည္း Anand ရဲ ႔ေက်ာင္းကို တစ္နာရီစာ ပရိုဂရမ္ရိုက္ကူးျပီး ထုတ္လြင့္ျပသခဲ့ပါတယ္။

သူဖြင့္လွစ္သင္ၾကားေပးတဲ့ေက ်ာင္းဟာလည္း ကမၻာ့ ေရွ ႔ေဆာင္ လမ္းျပ ေက်ာင္း ၄ခုစာရင္းမွာ ပါဝင္လာခဲ့ပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ဟာလည္း Time မဂၢဇင္းမွာ ေရွ ႔ေဆာင္လမ္းျပ ပုဂၢိဳလ္ ၁၀၀ စာရင္းမွာ ပါဝင္လာ ခဲ့ပါတယ္။ ဧျပီလ ၂၀၁၁ မွာေတာ့ ဥေရာပ Focus မဂၢဇင္းက Anand ကို ကမၻာ့ စံျပပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးလို႔ ဂုဏ္ျပဳသတ္မွတ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အိႏိၵယအဆိုးရ မွလည္း အျမင့္ဆံုး လူမူထူးခြ်န္ဆုမ်ား ခ်ီးျမင့္ခဲ့ပါတယ္။

ကိန္းဘရိတ္ခ်္ တကၠသိုလ္တက္ခြင့္ဆံုးရွံုးခ ဲ့ရျပီး မုန္႔ျပားသလပ္ ေရာင္း ရာကေန ကမၻာ့စံျပ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္လာတဲ့ Anand kumar ဟာ သာမန္ အရပ္သားတစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္မွာ ရွိတဲ့ ပညာအရည္အခ်င္းကို တစ္နည္း မဟုတ္ တစ္နည္းနဲ႔ ေဖာ္ထုတ္ျပသႏိုင္တဲ့အတြက္ ကမၻာက စံထားရတဲ့ ပုဂၢဳိလ္တစ္ဦး ျဖစ္လာပါတယ္။ စာဖတ္သူတို႔လည္း ဒီလုိ ပုဂၢိဳလ္ တို႔အေၾကာင္းကို ေလ့လာဖတ္ရွုျပီး အားတက္လာေစရန္ဆႏၵနဲ႔ ဘာသာျပန္ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ရပါတယ္။
--
ေအာင္ခမ္း (International news for myanmar)

Ref: Douknow
http://innewsmyanmar.blogspot.com/2012/10/blog-post_196.html

ဒီလိုေတြးတယ္ .. :)

၁။ ေပ်ာ္႐ႊင္မွဳကို ေငြေၾကးနဲ႔ ၀ယ္ယူလို႕မရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စက္ဘီးေပၚမွာ ထိုင္ငိုေနတာထက္စာရင္ မာစီဒီး ဘင့္ဇ္ ကားေပၚမွာ ငိုရတာက ဇိမ္ပိုမက်ဘူးလား။

၂။ သင့္ရဲ႕ရန္သူကို ခြင့္လႊတ္လိုက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ မ်ိဳးမစစ္ေကာင္ရဲ႕ နာမည္ကိုေတာ့ မွတ္ထားဖို႕ မေမ့ပါနဲ႔။

၃။ လူတစ္ေယာက္ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သင္ကူညီလိုက္ရင္ အဲဒီလူက သင့္ကို အမွတ္ရေနမွာပါ။ အဲ.. သူေနာက္တစ္ခါ ဒုကၡထပ္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္က်ရင္ေပါ့။

၄။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအသက္႐ွင္ေနၾကတဲ့အေၾကာင္းအရင္းကေတာ့ လူသတ္တာဟာ တရားမ၀င္တဲ့ ကိစၥျဖစ္ေနလို႕ပါပဲ။

၅။ အရက္ေသာက္လို႕ ျပႆနာေတြေျပလည္မသြားပါဘူး။ ဒါဆို ႏြားႏို႕ေသာက္လို႕ေရာ ေျပလည္သြားမွာမို႕လို႕လား။

 

 

ဘ၀ဆိုေသာ အိမ္

တစ္ခုတုန္းကေပါ့ ...
အသက္ႀကီးရင့္ၿပီ ျဖစ္တဲ့ လက္သမားဆရာႀကီးတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔အလုပ္ကေန
 ရပ္နားဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ အိမ္ေဆာက္တဲ့ အလုပ္ကေန ရပ္နားၿပီး
သူ႔မိန္းမနဲ႔အတူ မိသားစုဘ၀ကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ
ျဖတ္သန္းေတာ့မယ့္အေၾကာင္း သူ႔ရဲ႕ အလုပ္ရွင္ကို အေၾကာင္းၾကားလုိက္တယ္။
အပတ္စဥ္ ၀င္ေငြရေနတဲ့ ဒီအလုပ္ကို သူ ႏွေျမာေပမယ့္ သူ နားခ်င္ၿပီ။ နားကို
နားေတာ့မယ္လို႔ စိတ္ ဒုန္းဒုန္းခ်လိုက္တယ္။

အလုပ္ရွင္ဟာ လူေတာ္တစ္ေယာက္ ဆံုး႐ႈံးရမွာကို အရမ္းႏွေျမာေနတယ္။ သူ႔ဆီကေန
အလုပ္ထြက္သြားတာကိုလည္း သူ မလိုလားဘူး။ အရမ္းလည္း ၀မ္းနည္းမိတယ္။ ဒါနဲ႔
ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ အိမ္တစ္လံုးေတာ့ ေဆာက္ေပးပါဦးလို႔ ေတာင္းပန္ၿပီး
ဆြဲထားလိုက္တယ္။ အလုပ္ရွင္က ေတာင္းဆိုေနေတာ့ သူ ေခါင္းညိတ္လိုက္ရေပမယ့္
သူ႔ရဲ႕ စိတ္မပါလွတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြက အေတာ္ေလးကို သိသာေနတယ္။ သူနားခ်င္တာ
မနားရေတာ့ အလုပ္ရွင္အေပၚမွာလည္း ၿငိဳျငင္မိေနတယ္။ ခါတိုင္း အႏုစိတ္ၿပီး
တိတိက်က် လုပ္တတ္သမွ် အခုေတာ့ အိမ္တစ္လံုး ျမန္ျမန္ၿပီးဖုိ႔ ဆိုတာပဲ
အေတြးက ရွိတယ္။ သူနားခ်င္ၿပီ။ ဒီအလုပ္ၿပီးရင္ သူ႔အလုပ္ရွင္က ေပးနားမယ္။
ဒီေတာ့ ျမန္ျမန္ ၿပီးရမယ္ေပါ႔။ သူ႔ဘ၀ရဲ႕ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈမွာ ဒါ
သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး လက္ရာ ျဖစ္က်န္ေနမယ္ဆိုတာကို သူ လံုးလံုး
သတိမရွိႏိုင္ေတာ့ဘူး။


လက္သမားဆရာႀကီးဟာ သူရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအိမ္ေလးကို ေဆာက္လုိ႔ ၿပီးသြားေတာ့
အလုပ္ရွင္ဟာ အိမ္ကို လာစစ္ေဆးပါေရာ။ အေသအခ်ာ စစ္ေဆးၿပီး အလုပ္ရွင္ဟာ
အိမ္တံခါးကို ပိတ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ တံခါးေသာ့ကို လက္သမားႀကီးရဲ႕ လက္ထဲ
ထည့္လိုက္ၿပီး တည္ၿငိမ္တဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ေျပာလိုက္တယ္။
"ဒီေန႔ကေန စၿပီး ဒါ ဆရာႀကီးရဲ႕ အိမ္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ဒါ က်ေနာ္ရဲ႕ လက္ေဆာင္ပါ။"

ဒီစကားလည္း ၾကားလုိက္ေရာ လက္သမားဆရာႀကီး ထိတ္လန္႔ တုန္လႈပ္သြားတယ္။

ရွက္စရာ ေကာင္းလိုက္တာ။ တကယ္လို႔ သူ ေဆာက္ေနတဲ့ အိမ္ဟာ သူ႔
ကိုယ္ပိုင္အိမ္ ဆိုတာသိခဲ့ရင္ သူ ဒီလို လုပ္ပါ႔မလား။ ဒီေလာက္ ပစၥလက္ခတ္
ေဆာက္ပါ႔မလား။

xxxxxxxx xxxxxxxx


က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဘ၀ေတြဟာလည္း ဒီလိုပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ဘ၀ေတြကို က်ေနာ္တို႔
ကိုယ္တုိင္ တည္ေဆာက္ေနရတာ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ တခါတခါ က်ေနာ္တို႔ စြမ္းအား
ရွိသေလာက္ ဒီ ေဆာက္လုပ္ေရးမွာ ထုတ္မသံုးျဖစ္ဘူးေနာ္။ ေနာက္ဆံုး
က်ေနာ္တို႔ ေဆာက္ထားတဲ့ အိမ္မွာ ေနရေတာ့မယ္ဆိုတာ သိလုိက္ရတဲ့ အခ်ိန္က်မွ
က်ေနာ္တို႔ အႀကီးအက်ယ္ ျပာယာခတ္ကုန္တယ္။ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ၿပီး
ျပန္လည္တည္ေဆာက္ခြင့္ ရွိရင္ေတာ့ အရင္ကထက္ ထူးထူးျခားျခား
လုပ္မိၾကမယ္ထင္တယ္။

တကယ္တမ္းေကာ က်ေနာ္တို႔ ေနာက္ျပန္သြားလို႔ ရပါ႔မလား။ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ ဘ၀ကို
ပံုေဖာ္ေနတဲ့ လက္သမားဆရာေတြပါ။ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် သံ႐ိုက္ၾကတယ္၊ နံရံကို
တည့္မတ္ၾကတယ္၊ အမိုးမိုးေနၾကတယ္။ ဒီေန႔ လုပ္လိုက္တဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕
အျပဳအမူ၊ ေရြးခ်ယ္မႈနဲ႔ ကိုယ္က်င့္တရားဟာ မနက္ျဖန္ က်ေနာ္တုိ႔ေနဖို႔
အိမ္အတြက္ ကုန္ၾကမ္းေတြပါ။ အေထာက္အပံ့ေတြပါ။

ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ ဥာဏ္ပညာ ရွိရွိနဲ႔ ေဆာက္လုပ္ၾကပါစို႔လား။

စံပါယ္အေတြး

......အိမ္သို႔ျပန္ေရာက္လာေသာ ကေလးငယ္က မိခင္ကို သူ႕အေတြ႕အၾကံဳ ျပန္ေျပာျပသည္..
"ေမေမ .. ဒီေန႔ ဘတ္စကားေပၚမွာ အန္တီႀကီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ေျခေထာက္ကို သားတက္နင္းလုိက္မိတယ္.. သားကေတာင္းပန္လိုက္တယ္၊
ဒါနဲ႔ အန္တီႀကီးက သားကို ေခ်ာကလက္တစ္ခု ထုတ္ေကၽြးတယ္" " သားက ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ေရာလား"
"ဟင့္အင္း.. သူ႕ရဲ႕ေနာက္ထပ္ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ကို တက္နင္းလိုက္တယ္"

(၂)

.......ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူမႈဆက္ဆံေရးနယ္ပယ္ထဲမွာ Handicap ေပးထားရတဲ့သူေတြရွိပါတယ္..
Handicap ဆိုတာက ပစားေပးထားတဲ့ သေဘာကိုဆိုလိုတာပါ။ ကစားပြဲေတြမွာဆိုရင္ အမွတ္ေၾကာေပးထားတာေပါ့။
ကိုယ္နဲ႔ စစ္တုရင္ ယွဥ္ထိုးမယ့္သူဟာ ကိုယ့္ေအာက္နိမ့္က်တဲ့ စြမ္းရည္ရွိသူျဖစ္ေနရင္ သူ႕ရဲ႕အားနည္းခ်က္ကို သက္ညွာတဲ့ အေနနဲ႔ ကိုယ့္ဘက္က ဘစ္ေရွာ့႐ုပ္တစ္႐ုပ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ျမင္း႐ုပ္တစ္႐ုပ္ ပြဲမစခင္ကတည္းက အက်ဆံုးခံၿပီး ေလ်ာ့ကစားတာပါ။
ဒါမွ တရားမွ်တမႈရွိမယ္.. လို႔ ယံုၾကည္တာကိုး။ လူ႕အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာလည္း ဒီလိုပဲ။
တခ်ဳိ႕လူေတြကို အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ (သနားလို႔၊ အားနာလို႔) ပစားေပးသက္ညွာထား
ရတာေတြရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့.. ခက္တာက သူ႕တို႔ထဲက တခ်ိဳ႕လူေတြက တမင္ညွာမွန္းမသိၾကဘူး.. ေရာင့္တက္လာၾကတယ္ ။
ကေလးဆိုးႀကီးေတြလိုပဲ။ ကိုယ့္ေျခေထာက္ကို တက္နင္းၿပီး ေတာင္းပန္လို႔ ကိုယ္က သနားအားနာတာနဲ႔ ေခ်ာကလက္တစ္ခု ထုတ္ေကၽြး လိုက္မိပါတယ္။ သူ႕တို႔က ေနာက္ထပ္ေျခေထာက္တစ္ဖက္ကို ထပ္ၿပီး နင္းၾကျပန္ေရာ.....။ ကဲ....မခက္ဘူးလား ။

.......တစ္ခ်ဳိ႕အိမ္ေတြ.. ၊ တခ်ဳိ႕ဆိုင္ေတြမွာ.. (အားနာလို႔ လိုက္ေလ်ာတာ 'အ' တယ္လို႔မထင္နဲ႔) ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ကို ေတြ႕ေတြ႕ေနရေတာ့ 'ေၾသာ္.. သူတို႔လည္း ခဏခဏ ေျခေထာက္တက္နင္းခံေနရရွာတယ္နဲ႔ တူပါရဲ႕' လို႔ ေတြးၿပီး ျပံဳးမိပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ... မေကာင္းတတ္လို႔ အေလွ်ာ့ေပးေနရတာ မွန္ေပမယ့္.. ခဏခဏ ျဖစ္လာေတာ့လည္း ဘယ္သူသည္းခံႏို္င္မွာလဲ၊
အားလံုးက ပုထုဇဥ္ေတြပဲမဟုတ္လား။

(၃)

.......ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကေတာ့ အဲဒီဆိုင္းဘုတ္ကို တစ္မ်ဳိးဖတ္မိရွာတယ္။
(အားနာလို႔ လိုက္ေလ်ာတာ 'အတယ္' လို႔မထင္နဲ႔) သူက အဲဒီလိုဖတ္ၿပီးေတာ့...ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေမးပါတယ္။ "ေဟ့ေကာင္.."အတယ္" ဆိုတာ တ႐ုတ္လို အေဖကိုေျပာ တာမဟုတ္လား".. တဲ့။
သူဖတ္သလိုမ်ိဳးဆိုရင္ သူ႕အဓိပၸာယ္နဲပသူေတာ့ မဆိုးပါဘူး လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိသား။ ဟုတ္တယ္ေလ... ေနာက္ထပ္ ေခ်ာကလက္
တစ္ခုထပ္လိုခ်င္လို႔ အားမနာပါးမနာနဲ႔ သူမ်ားေျခေထာက္ထပ္နင္းတဲ့ သူရဲ႕အေတြးဟာ "ကေလးအေတြး" ပါ ။
ကၽြန္ေတာ္ေျပာခဲ့ၿပီးသားပါပဲ ။ အဲဒီလူေတြဟာကေလးေတြ၊ ကေလးဆန္တဲ့ လူေတြဆိုပါေတာ့။
သူတို႔ကို ေရရွည္မွာ ဘယ္သူကသည္းခံႏိုင္မွာလဲ။ အလြန္ဆံုး သူ႕အေဖအေမပဲေပါ့။ က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ ၾကာလာတာနဲ႔ အမွ်
စိတ္ပ်က္လာမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
ဒါေပမဲ့.. ကေလးေတြဆိုတာက ခက္သားကလား။ ကိုယ့္အေဖအေမအေပၚ ဆိုးခ်င္တိုင္းဆိုးလို႔ ရ႐ုံနဲ႔ က်န္တဲ့ သူေတြအားလံုးအေပၚမွာ
လည္းအဲသည္လိုဆိုးလို႔ "အခြင့္အေရး" ရမယ္ထင္ေနတတ္တာမ်ဳိး။ အဲဒီ ကေလးစိတ္၊ ကေလးဥာဥ္ မ်ဳိးကိုေတြ႕ရင္ အားလံုးက ၀ိုင္းၿပီး
ပဲ့ျပင္ေပးဖို႔လုိပါတယ္။ အဲ... အျပဳျပင္ခံရတဲ့ သူကိုယ္တိုင္ကလည္း အမွန္တကယ္ လိုလိုလားလား ျပဳျပင္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။
ေလာကမွာ အေရးအႀကီးဆံုးက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အရွိ... အရွိအတိုင္း တည့္္တည့္မတ္မတ္ မွန္မွန္ကန္ကန္ ျမင္မယ့္ "သတိ" ရွိဖို႔ပါပဲ။

(၄)

.......ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေကာ... ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဘယ္ေလာက္ထိ "သတိ" ထားၾကည့္မိၾကလို႔လဲ။
"အခြင့္အေရး" တစ္ခုရၿပီဆိုတာနဲ႔ ေခ်ာကလက္ရတဲ့ ကေလးငယ္လို အငမ္းမရ လွမ္းယူမိတဲ့ အခါမ်ဳိးေတြ ရွိခဲ့သလား။
"ငါ့ကို ဘာျဖစ္လို႔ ဒီအခြင့္အေရးေပးတာလဲ ?"
"အားနာလို႔လား ?"
"မေကာင္းတတ္လို႔ သက္ညွာတဲ့သေဘာလား ?"
"သူမ်ားက ငဲ့ညွာတာကို ငါက အလိုက္ကန္းဆိုးမသိ ရတိုင္းယူတဲ့ေကာင္ ျဖစ္ေနသလား ?" စသည္ျဖင့္ ျပန္ဆန္းစစ္ဖို႔ လုိပါတယ္။
ဒီလုိမွမဟုတ္ဘဲ "ကိုယ္ရရင္ၿပီးေရာ" ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိးထားလို႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူႀကီးေတြဟာ သူမ်ားေျခေထာက္နင္းဖို႔ ၀န္မေလးတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ဘာထူးေတာ့မွာလဲ...။
ေပးတိုင္းလည္း မယူပါနဲ႔...။
ရမွန္းသိတိုင္းလည္း မလိုခ်င္နဲ႔...။

(၅)

.......အခြင့္အေရးဆိုတာ ကိုယ့္နဲ႔ထိုက္တန္မွ ရတာ/ယူတာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ....။

                                                                                                                                                                                                                              (မင္းခိုက္စိုးဆန္)