ရင္ရဲ့ ရိုးရာ

ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕ေလးမွာ ဥာဏ္မမွီတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္… ေမြးကတည္းက ဥာဏ္မမွီတာ မဟုတ္ဘဲ သူ႕အသက္၅ႏွစ္ အရြယ္မွာ အဆိပ္ဓာက္ေငြ႕ ရွဴမိၿပီးသူတစ္ေယာက္တည္း အသက္ရွင္ေနခဲ့တယ္… သူနဲ႔တစ္ခန္းတည္း အတူတူ အိပ္ေနတဲ့ သူ႕အေဖဟာ ေနာက္ဆံုးက်န္တဲ့အင္အားကို သံုးၿပီး သူ႔ကို ျပတင္းေပါက္ အျပင္ဘက္ကို တြန္းပို႔ႏိုင္လိုက္ၿပီး သူကိုယ္တိုင္ကေတာ့ အခန္းထဲမွာဘဲ လဲက် ေသဆံုးခဲ့ရတယ္… အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ေကာင္ေလးဟာ ေပ်ာ္သည္ျဖစ္ေစ၊ စိတ္ညစ္သည္ျဖစ္ေစ အျမဲတမ္း အအနဲ႔ ရယ္ေန ျပံဳးေနတတ္တယ္… ေျပာၾကတာကေတာ့ အဆိပ္ေငြ႕ရွဴမိၿပီးေနာက္ပိုင္း ဦးေႏွာက္ထိသြားရွာတယ္။
ေကာင္ေလးမွာ လွပတဲ့ အေမနဲ႔ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ညီမေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ရွိတယ္… သူ သူ႕အေမကို အျမဲေမးေလ့ရွိတယ္… သူ႕ ေဖေဖ ဘယ္ေရာက္သြားၿပီလဲတဲ့… သူ႕ေမေမက ေတာ့ သူကို ျပန္ေျဖတယ္… ေဖေဖဆံုးသြားၿပီ… သူ ၾကယ္ အျဖစ္ေျပာင္းသြားၿပီးေတာ့ ဟိုးမိုးေကာင္းကင္ထက္မွာ သားသားတို႔ ေမေမတို႔ကို အျမဲေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္ေလ…
ေကာင္ေလးကေတာ့ ညတိုင္း ျခံထဲက ျမက္ခင္းျပင္မွာ လဲၿပီး ၾကယ္ေတြကို ၾကည့္ေလ့ရွိတယ္… ၾကည့္ရင္းျပံဳးရင္း….
ေကာင္ေလး ၁၁ႏွစ္သား အခ်ိန္မွာ သူ႔ အခ်စ္ဆံုးေမေမဟာ ေက်ာက္ကပ္ေရာဂါနဲ႔ဆံုးသြားရွာတယ

္… မဆံုးခင္မွာ သူ႕ညီမေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဂရုစိုက္ဖို႔ မွာသြားခဲ့တယ္… အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက သူ႔ညီမေလးက ၆ႏွစ္ဘဲရွိေသးတယ္။
ေကာင္ေလးက ေတာ့ အအနဲ႔ဘဲ ျပံဳးေနတတ္တယ္… ညတိုင္း ေကာင္းကင္ထက္က ၾကယ္ေတြကို ၾကည့္ေလ့ရွိတယ္… သူေျပာတယ္… ေကာင္းကင္ထက္မွာ ၾကယ္ အသစ္တစ္လံုးတိုးလာတယ္… အဲဒါက ေမေမဘဲ… ေဖေဖ နဲ႔ နီးနီးကပ္ကပ္ရွိေနတယ္…
စိတ္ရင္းေကာင္းတဲ့ လူေတြရဲ႕ကူညီမႈနဲ႔ ေကာင္ေလးဟာ တြန္းလွည္းဘိန္းမုန္႔ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ဖြင့္ႏိုင္ခဲ့တယ္… မုန္႔ဆိုင္ေလးကေတာ့ ညီမေလးရဲ႕ေက်ာင္းနဲ႔သိပ္မေ၀းဘူး…
ေကာင္ေလးဟာ အိမ္မွာ ရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ ဘယ္ေတာ့မွ ညီမေလးရဲ႕ အခန္းထဲကို မ၀င္ဘူး… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ညီမေလးက သူ႔ကိုမုန္းတယ္… ညီမေလးက ဒီလို လအ အစ္ကို တစ္ေယာက္ရွိတာကို မၾကိဳက္ဘူး… ဒါေပမဲ့ သူကေတာ့ ညီမေလးရဲ႕ အခန္းတံခါး၀ေလးကိုမွီၿပီး ညီမေလး စာၾကည့္ေနတာကို ၾကည့္ေနရတာကို ႏွစ္သက္တယ္… သူ႕ညီမေလး သတိထားမိလိုက္တိုင္း သူကေတာ့ အျပစ္လုပ္မိတဲ့ ကေလးေလး တစ္ေယာက္လို ပုန္းေနရွာတယ္…ၿပီးေတာ့ ျပံဳးလိုက္ေသးတယ္… ေပ်ာ္သလား… ၀မ္းနည္းလားေတာ့ မသိဘူး…
ေကာင္ေလးဟာ မနက္တိုင္း ေစာေစာထၿပီး ညီမေလး အတြက္ မနက္စာလုပ္ေပးၿပီးမွ တြန္းလွည္းေလးတြန္းၿပီး အလုပ္သြားေလ့ရွိတယ္… ညဘက္က်ေတာ့… ၾကယ္ေတြကို ၾကည့္ေနရတာဟာ သူ႕ အၾကိဳက္ဆံုး အလုပ္ဘဲ။
ေကာင္းေလးရဲ႕လက္ရာဟာ အရမ္းေကာင္းတယ္… ေက်ာင္းက ဆရာေတြေကာ… ေက်ာင္းသားေတြေကာ သူ႔ရဲ႕ ဆိုင္မွာ ဘိန္းမုန္႔၀ယ္စားေလ့ရွိတယ္… ဒါေပမဲ့ ေကာင္းေလးမွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ညီမေလးေခ်ာေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ရွိတာကို ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ညီမေလးက သူ႔ဆီမွာ လအ အစ္ကို တစ္ေယာက္ရွိတာကို မသိေစခ်င္ဘူး… ေကာင္ေလးကေတာ့ အအနဲ႔ျပံဳးေနတတ္တယ္… ေပ်ာ္သည္ျဖစ္ေစ… စိတ္ညစ္သည္ျဖစ္ေစ…
ေကာင္ေလးက အလုပ္ အရမ္းၾကိဳးစားတယ္… ၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံလဲ အရမ္းေခၽြတာတယ္… သူဒီေလာက္ထိႀကိဳးစားၿပီးပိုက္ဆံရွာေနတာ ဘာအတြက္လဲဆိုတာကို ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး… ေကာင္ေလး အလုပ္လုပ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ လက္ကို ခဏခဏ မီးပူေလာင္တယ္… ဖိနပ္တစ္ဖက္လဲ အျမဲလိုလိုေပ်ာက္လို႔… ညီမေလးက ျမင္ရင္ “ဒါေလးလုပ္တာေတာင္ မီပူေလာင္တတ္တယ္… ဖိနပ္ကလဲ ေပ်ာက္တတ္ေသး… ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကိုဘဲ ေဖ်ာက္လိုက္ပါေတာ့လား… တကယ္ အ တာဘဲ” ေကာင္ေလးက နားေထာင္ၿပီးေတာ့လဲ အအနဲ႔ျပံဳးေနတတ္တယ္… ေပ်ာ္ေနလား… ၀မ္းနည္းေနလားေတာ့ မသိ…
ေကာင္ေလးဟာ ညတိုင္း မအိပ္ခင္ စာအုပ္ေလးမွာ ေန႔စဥ္မွတ္တမ္း ေရးေလ့ရွိတယ္… ညီမေလးကေတာ့ စပ္စုၿပီး ၾကည့္ခ်င္တယ္… ေကာင္ေလးကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေပးမၾကည့္ဘူး…ေရးၿပီးတာနဲ႔ကို သိမ္းထားလိုက္တယ္… ညီမေလးကေတာ့ ႀကိဳးစားၿပီး ရွာၾကည့္ေသးတယ္… ရွာမေတြ႔ေတာ့တဲ့ေနာက္ဆံုး ညီမေလးလဲ လက္ေလွ်ာ့လိုက္တယ္…
ေကာင္ေလး ၁၇ ႏွစ္ရွိၿပီ… ညီမေလးကေတာ့ အလယ္တန္းစတက္ေနၿပီေပါ့… ေကာင္းေလးရဲ႕ ဆိုင္ေလးလဲ ညီမေလးရဲ႕ အလယ္တန္းေက်ာင္းနဲ႔ မနီးမေ၀းေနရာကို ေျပာင္းခဲ့တယ္… မနက္တိုင္း မုန္႔ေရာင္းလို႔ကုန္ရင္ ညီမေလးရဲ႕ေက်ာင္းဘက္ကို သြားၾကည့္ေလ့ရွိတယ္… ကိုယ္ေပၚမွာေတာ့ အျမဲတမ္းညစ္ပတ္ေနၿပီးေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ အ၀တ္အစားနဲ႔… ေျခေထာက္မွာလဲ ဖိနပ္တစ္ဖက္က အျမဲေပ်ာက္လို႔… သူအလုပ္လုပ္ရင္ေတာ့ သူ႔တြန္းလွည္းဆိုင္ေလးဟာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ပါဘဲ… အျမဲတမ္းျပံဳးေနတတ္တယ္…
တစ္ေန႔မွာ သူ႔ဆိုင္ေရွ႕ျဖတ္သြားတဲ့ ေက်ာင္းသူေလး၂ေယာက္က သူ႔ညီမေလးရဲ႕နာမည္ေျပာသံၾကားလိုက္ရတယ္… “သူအတန္းထဲမွာ မ်က္ႏွာမေကာင္းဘူး… ခါးလဲ အရမ္းနာေနတယ္…” ေကာင္ေလးကေျပာသံ ၾကားၿပီး ခဏေၾကာင္သြားတယ္… ေနာက္ ရုတ္တရက္ သူ႔ညီမေလး နာမည္ကို အက်ယ္ႀကီးေခၚၿပီး ေက်ာင္းဘက္ကို ေျပးသြားတယ္… သူက ဒီတိုင္းဘဲ ညီမေလးရဲ႕နာမည္ကို အက်ယ္ႀကီးေအာ္ေခၚျပီး ေက်ာင္းက ေက်ာင္းေစာင့္ေတြ ဆရာမတားတာေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး ညီမေလးရဲ႕ စာသင္ခန္းဆီကို ေရာက္သြားတယ္… ညီမေလးက စာပြဲေပၚမွာ ေမွာက္ေနၿပီး မ်က္ႏွာက ျဖဴေဖ်ာ့ၿပီး ေခၽြးေတြျပန္လို႔… ေကာင္ေလးဒီတခ်ိန္မွာေတာ့ မျပံဳးႏိုင္ေတာ့ဘူး… မ်က္ႏွာမွာ ပူပန္မႈေတြနဲ႔ ညီမေလးကို ေက်ာပိုးၿပီးေတာ့ ေဆးရံုကို ေျပးေတာ့တာဘဲ…
လမ္းမွာ ေက်ာင္းက ဆရာမေတြနဲ႔ေတြ႕ေတာ့ သူ႕ကိုေမးတယ္… “နင္ ဒါဘာလုပ္တာလဲ… သူ႔ကို ခ်လိုက္…” ေကာင္ေလးက ေဒါသနဲ႔ မ်က္ႏွာက နီရဲေနၿပီးေျပာလိုက္တယ္… “သူ က ကၽြန္ေတာ့ညီမ… ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ အစ္ကို” ေကာင္ေလးဟာ တစ္လမ္းလံုး ဒီစကားကိုဘဲ ေခါက္တံု႕ေခါက္ျပန္ေရရြတ္ၿပီး ေက်ာင္းနားက ေဆးရံုကို ေရာက္ခဲ့တယ္… ေက်ာင္းက ဆရာေတြေကာ ေက်ာင္းသားေတြေကာ အံ့ၾသကုန္တယ္… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူ႕မွာ အစ္ကို တစ္ေယာက္ရွိတာကို ဘယ္သူမွ မသိၾကဘူး…
ေကာင္ေလးက အခန္းအျပင္ဘက္မွာ ညီမေလးကို ၾကည့္ေနတယ္… သူႏိုးလာၿပီ… ေကာင္ေလးက ေဆးရံုမွာ ၃ေန႔၃ည ေကာင္းေကာင္းမနားရဘူး… ေဆးရံုက သူနာျပဳက ေျပာလိုက္တယ္… “ဘာမွစိတ္မပူနဲ႔… ညီမေလး အစ္ကိုက ေဆးစရိတ္ေတြ အားလံုး အဆင္သင့္လုပ္ထားၿပီ…” ညီမေလး က အားစိုက္ၿပီး အခန္း အျပင္ဘက္က ေကာင္ေလးကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး စိတ္ထဲမွာေတာ့ သံသယစိတ္ေတြနဲ႔… အဲအခ်ိန္မွာ ေကာင္ေလးက နဂိုအတိုင္း ျပန္ျဖစ္သြားၿပီ… အအေလးျပံဳးေနၿပီး အခန္းထဲကို မ၀င္ရဲဘူး…
သူနာျပဳက ညီမေလးကို ေျပာတယ္ … သူ အျမဲတမ္း ေကာင္ေလးဆိုင္မွာ မုန္႔၀ယ္ေနက်… ေကာင္ေလး အလုပ္ အရမ္းႀကိဳးစားမွန္း သိတယ္… ပိုက္ဆံ မျဖဳန္းတတ္ဘူးဆိုတာလဲ သိတယ္… အစပိုင္းတုန္းကေတာ့ ဘာလို႔ဒီေလာက္ထိႀကိဳးစားၿပီး ပိုက္ဆံရွာေနရတာလဲ ဆိုတာကို နားမလည္ႏိုင္ဘူး… ဒီေန႔မွဘဲ သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္… ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ေကာင္ေလး ညီမေလးကို ပိုးၿပီး သူ႔ကိုေတြ႕တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူေအာ္ၿပီးေျပာေနတာက “ ေမေမ က ဒီလိုဘဲ ေသသြားတာ… ေတာင္းပန္ပါတယ္… ညီမေလးကိုကယ္ပါ… ကၽြန္ေတာ့ညီမေလး မေသပါရေစနဲ႔…” အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ေကာင္ေလးေမေမ မေသခင္မွာ သူ႔ကို မွာခဲ့တယ္… သူ႕ညီမေလးမွာလဲ ေက်ာက္ကပ္ေရာဂါရွိတယ္… သူ႕ကို ေကာင္းေကာင္းဂရုစိုက္ဖို႔ မွာခဲ့တယ္…
ဆရာ၀န္က ေျပာတယ္… “ညီမေလး ေက်ာက္ကပ္က အေျခအေန ေတာ္ေတာ္ေလးဆိုးေနတယ္… ေက်ာက္ကပ္လဲဖို႔လိုတယ္…”
ေဆးကုဖို႔ကုန္က်စရိတ္ကိုေတာ့ ေကာင္ေလးကေပးထားၿပီးၿပီ… ဒါေပမဲ့ သင့္ေတာ္တဲ့ ေက်ာက္ကပ္ ကိုေတာ့ရွာမေတြ႕ေသးဘူး…
ဆရာ၀န္က ညီမေလးကို ရွင္းျပတယ္… ေကာင္ေလးက ညီမေလး ေက်ာက္ကပ္လဲဖို႔လိုတယ္လို႔ေျပာလိုက္ခ်ိန္မွာ ေကာင္ေလးက ေအာ္ၿပီးေျပာတယ္… “ကၽြန္ေတာ့ဟာ သံုးပါ… ကၽြန္ေတာ္က သူ႕အစ္ကိုပါ…” ဒါေပမဲ့ စစ္ေဆးၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေကာင္ေလးရဲ႕ေက်ာက္ကပ္က လဲ ညီမေလးနဲ႕ မသင့္ေတာ္ဘူးျဖစ္ေနတာကို ေကာင္ေလး သိလိုက္ရေတာ့ စိတ္ဓာတ္က်ၿပီး “ကၽြန္ေတာ္က သူ႔အစ္ကိုပါ…” ဆိုတာကိုဘဲ ေရရြတ္ေနတယ္… ဆရာ၀န္ကေတာ့သူဆိုလိုတာကိုသေဘာေပါက္လိုက္တယ္… “ကၽြန္ေတာ္က သူ႔အစ္ကိုပါ… ကၽြန္ေတာ့ေက်ာက္ကပ္ ဘာျဖစ္လို႔ ညီမေလးကိုေပးလို႔မရတာလဲဗ်ာ…”
ေကာင္ေလးကေတာ့ အခန္း အျပင္ကေန ညီမေလးကို ၾကည့္ေနၿပီး အအ ေလးျပံဳးေနတယ္… အဲဒီ အခိ်န္မွာ ညီမေလးရဲ႕မ်က္ႏွာကေတာ့ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ရႊဲလို႔… ဟို တံခါး အျပင္ဘက္က သူ႔ကို ေတာက္ေလွ်ာက္ အရွက္ရေစတယ္လို႔ ထင္ထားခဲ့တဲ့ အစ္ကို႔ကို ၾကည့္ရင္း သူမရဲ႕ ခ်ိနဲ႔ေနတဲ့ အသံနဲ႔ေျပာလိုက္တယ္ “နင္ အျပင္မွာဘာလုပ္ေနတာလဲ… ဘာလို႔မ၀င္လာတာလဲ”… ေကာင္ေလး ေၾကာင္သြားတယ္… တုန္တုန္နဲ႔ျပန္ေမးလိုက္တယ္ “ ငါ၀င္လာလို႔ရသလား…” ညီမေလးက မ်က္ရည္၀ဲ၀ဲနဲ႔ ေခါင္းျငိမ့္လိုက္တယ္…
ေကာင္ေလးက လက္ကို ေနာက္ပစ္ၿပီး ညီမေလးရဲ႕ကုတင္နားကိုေရာက္လာတယ္… ညီမေလးက ဘာျဖစ္လို႔လက္ကို ေနာက္ပစ္ထားရတာလဲလို႔ေမးတယ္… ၿပီးေတာ့ လက္ကို အတင္းျပခိုင္းတယ္…
ေကာင္ေလးက လက္ကို ဆန္႔ထုတ္ျပလိုက္တယ္… လက္မွာက ပတ္တီးေတြနဲ႔… ဖိနပ္တစ္ဖက္ကလဲ ပါမလာဘူး… အဲဒါက ညီမေလးကို ေဆးရံုလိုက္ပို႕တဲ့ အခ်ိန္မွာ လမ္းမွာ ျခစ္မိထားတာ… ေျပးရင္းနဲ႔လဲ ဖိနပ္တစ္ဖက္ ကၽြတ္က်န္ခဲ့တယ္… ညီမေလးကေတာ့ ခါတိုင္းလိုဘဲ… “ဘာလို႔ ဒီေလာက္ အ ရတာလဲ… လက္မွာလဲ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔… ဖိနပ္ကလဲ ေပ်ာက္ျပန္ၿပီ…” ဒါေပမဲ့ ဒီတစ္ေခါက္ေျပာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ မ်က္၀န္းမွာ ၾကင္နာမႈအျပည့္နဲ႔ ရင္နာမႈအျပည့္ေတြနဲ႔ပါ…
ဒါကေတာ့ ေကာင္ေလး ပထမဆံုး အၾကိမ္ ညီမေလးရဲ႕ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ ညီမေလးရဲ႕အခန္းထဲကို ၀င္ခဲ့တာပါ…
အခ်ိန္က တေန႔ၿပီး တေန႔ ကုန္ဆံုးသြားတယ္… ညီမေလးရဲ႕ေရာဂါ အေျခအေနကလဲ တေန႔ထက္တေန႔ ပိုပိုဆိုးလားတယ္… ခဏခဏ သတိေမ့ေမွ်ာတဲ့ အေနအထားမွာေရာက္ေနတယ္…
ေဆးရံုက ဆရာ၀န္ေတြရဲ႕ႀကိဳးပမ္းမႈနဲ႔ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သင့္ေတာ္တဲ့ေက်ာက္ကပ္ကို ရွာေတြ႕ခဲ့တယ္… အစားထိုး ခြဲစိတ္မႈက လဲ အရမ္းကို ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္… ညီမေလးကို ေသမင္းရဲ႕လက္ထဲ ကေနျပန္ဆြဲထုတ္ႏိုင္ခဲ့တယ္… ဒါေပမဲ့… သူျပန္ႏိုးလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ရင္းႏွီးတဲ့ အအ ေလးျပံဳးတတ္တဲ့ သူ႔ အစ္ကို ရဲ႕ အျပံဳးကို မေတြ႕ရေတာ့ဘူး… ဆရာ၀န္က သူ႕ကိုေျပာျပတယ္… သူ႕အစ္ကို ဒီေဆးစရိတ္ေတြကို ရွာဖို႔ အတြက္ ဟိုးအေ၀းႀကီး တစ္ေနရာမွာ အလုပ္သြားလုပ္ေနတယ္… ညီမေလးလံုး၀ေနျပန္ေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႕ကိုလာေခၚမယ္… သူ႕ကို စိတ္ခ်လက္ခ် အနားယူဖို႔မွာခဲ့တယ္…
ညီမေလးဆီကို ၂ရက္ျခား ၃ရက္ျခားတစ္ခါ စာလံုး မညီမညာေရးထားတဲ့ စာတစ္ေစာင္ အျမဲေရာက္ေရာက္လာတယ္… ဒါေတြကေတာ့ သူ႕ အစ္ကိုဆီကေနလာတဲ့စာေတြပါဘဲ… စာထဲမွာ ေရးထားတာေတြက အရမ္းကို ရိုးရွင္းလြန္းတယ္… ၿပီးေတာ့ အက္ေၾကာင္းထပ္ေနတယ္ … “ငါေနေကာင္းတယ္ … က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ေနာ္”
ေဆးရံုဆင္းတဲ့ေန႔မွာ ေကာင္ေလးကေဆးရံုမွာ ညီမေလးကိုလာမႀကိဳဘူး… ညီမေလးက ဆရာ၀န္ဆီကေန သူ႕အစ္ကိုေပးလိုက္တဲ့ ၀က္၀ံအေမြးပြရုပ္ေလးတစ္ရုပ္ကို ရလိုက္တယ္… အေမြးပြရုပ္ရဲ႕ေျခေထာက္နားမွာ ေသြးစေလးေတြေပလို႔…
ဆရာ၀န္က ညီမေလးကို ရွင္းျပတယ္… ေကာင္ေလးေပးတဲ့ ပိုက္ဆံဟာ ေက်ာက္ကပ္လဲဖို႔ အတြက္ဘဲေလာက္တယ္… တျခားေဆးပစၥည္းေတြ၀ယ္ဖို႔အတြက္ ပိုက္ဆံမေလာက္ဘူး… ဒီလို ရက္ရွည္ၾကာတဲ့ေဆးကုသမႈစရိတ္ရဖို႕ အတြက္ ေကာင္ေလးက မနက္ပိုင္းမွာ မုန္႔ေရာင္းတယ္… ညေနပိုင္းမွာ တျခားရရာ အလုပ္ကိုလုပ္တယ္… ပိုက္ဆံရတဲ့ ဘယ္လို အလုပ္မ်ိဳးမဆိုသြားလုပ္ရွာတယ္…
ေကာင္ေလးေဆးရံုမွာ ညီမေလးကို လာၾကည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာ၀န္က သင့္ေတာ္တဲ့ေက်ာက္ကပ္ရွာေတြ႕တဲ့အေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ ေကာင္ေလးက အအ ေလးျပံဳၿပီး ဆရာ၀န္ကို ရိုရိုေသေသ ကန္ေတာ့လိုက္ေသးတယ္… ၿပီးေတာ့ ဆရာ၀န္ကိုေျပာလိုက္တယ္ “ကၽြန္ေတာ္… ညီမေလး… လက္ေဆာင္၀ယ္ေပးမယ္… သူ… ႏိုးလာရင္… သူ႕ကိုေပးမယ္…”
ေကာင္ေလး ပင္ပန္းေနတဲ့ သူ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို သယ္ၿပီး အရုပ္ဆိုင္မွာ ျဖဴေဖြးေနတဲ့ ၀က္၀ံ အေမြးပြရုပ္ေလးတစ္ရုပ္၀ယ္ခဲ့တယ္… သူအရမ္း ပင္ပန္းေနတာလဲ ပါမယ္နဲ႔တူတယ္… တစ္ခ်က္ သတိမထားမိလိုက္တဲ့ အခ်ိန္ လမ္းမကို ျဖတ္ကူးတုန္း အရွိန္ျပင္းျပင္းေမာင္းလာတဲ့ ကားတစ္စီးတိုက္ခံလိုက္ရၿပီးလြင့္ထြက္သြားတယ္… ေဆးရံုကို ေရာက္လာေတာ့ သတိေမ့ေမွ်ာေနၿပီ…
လက္မွာေတာ့ အေမြးပြရုပ္ထည့္ထားတဲ့အိတ္ကို က်စ္က်စ္ကိုင္ထားဆဲ… လက္မွာထြက္ေနတဲ့ေသြးေတြဟာ တစက္တစက္စီးက်ေနၿပီး အရုပ္ေလးရဲ႕ေျခေထာက္မွာစြန္းထင္သြားတယ္…
သူ မဆံုးခင္ေလးမွာ ဆရာ၀န္ကိုေျပာလိုက္တယ္… “၀က္၀ံရုပ္… ညီမေလးကိုေပးေပးပါ…”
ေျပာၿပီးေတာ့ ဒီလိုဘဲ အအ ေလးျပံဳးၿပီး လူ႔ဘ၀ကေန ထြက္သြားတယ္… သူေပ်ာ္သလား… ၀မ္းနည္းသလားဆိုတာ ေတာ့မသိဘူး…
ဆရာ၀န္က ညီမေလးကို ရွင္းျပတယ္… သူရခဲ့တဲ့ စာေတြဟာ သူ ေကာင္ေလးရဲ႕ လက္ေရးကို အတုခိုးၿပီးေရးခဲ့တာပါ… သူသိေနတယ္… ေကာင္ေလးကလဲ သူ႕ညီမ ေနျပန္မေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္အထိ သူေသသြားၿပီဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို ေပးသိေစခ်င္မွာမဟုတ္ဘူး… ဆရာ၀န္က ေကာင္ေလးရဲ႕ဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္လို႔ ဒီစာေတြကိုေရးခဲ့တာပါ…
ညီမေလးဟာ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိေတာ့ဘဲ တိတ္ဆိတ္စြာဘဲ အရုပ္ကို ယူၿပီးအိမ္ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္…
အခန္းထဲမွာေတာ့ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းဘဲ… ဒါေပမဲ့ ရွင္းထားတာ အရမ္းသပ္ရပ္တယ္…အထူသျဖင့္ ညီမေလးရဲ႕အခန္း… သူရွိေနေသးတဲ့အခ်ိန္မွာထက္ေတာင္သပ္ရပ္ေသးတယ္… တစ္ခုဘဲ… ပရိေဘာဂေတြ အေပၚမွာ ဖုန္ ပါးပါးေလးတစ္လႊာဖံုးေနၿပီ…စာပြဲေပၚမွာ ပန္းအိုးတစ္လံုးရွိတယ္… ပန္းအိုးထဲက ပန္းေတြလဲ ညိဳးႏြမ္းေနၿပီ… ေဘးမွာ မညီမညာေရးထားတဲ့ စာတစ္ေစာင္… “ညီမေလး ျပန္လာတာကို ႀကိဳဆိုပါတယ္…”
ေကာင္ေလး ညီမေလး ေဆးရံုဆင္းရေတာ့မွာကို သိလို႔ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားတာေလးေတြပါ…
ဒါေပမဲ့ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ အအေလးရယ္တတ္တဲ့ ရယ္သံကို မၾကားရေတာ့ဘူး…
ညီမေလး ေကာင္ေလးရဲ႕ အခန္းထဲကို ေရာက္လာတယ္… ေကာင္ေလးက်န္ခဲ့တဲ့ပစၥည္းေတြကို ရွင္းဖို႔လုပ္ေတာ့ သူ ၾကည့္ခ်င္ေနတဲ့ စာအုပ္ေလးကို ေတြ႕ခဲ့တယ္…
စာအုပ္မွာ ဘိန္းမုန္႔ အနံ႕ေလးက စြဲလို႕… စာအုပ္ထဲမွာေတာ့ မညီမညာ ေရးထားတဲ့ စာလံုးေလးေတြ…

ညီမေလးက အအိပ္ႀကီးတယ္… မနက္ ထတဲ့အခ်ိန္မွာ မဆူညံေအာင္လုပ္ရမယ္… သူ႕ကို မႏိုးေအာင္လို႔…
ညီမေလးက ဘိန္းမုန္႔မႀကိဳက္ဘူး… ေခါက္ဆြဲထုတ္ဘဲစားတယ္… မနက္ထလာရင္ သူ႔ကို အရင္လုပ္ေပးၿပီးမွ အျပင္ထြက္ရမယ္…
ညီမေလးက သူ႕႔အခန္းထဲ ၀င္တာကို မႀကိဳက္ဘူး… သူနဲ႔နီးနီးကပ္ကပ္ေနတာကို မႀကိဳက္ဘူး… သူ႔ခြင့္ျပဳခ်က္မရဘဲ အခန္းထဲမ၀င္ရဘူး…
ညီမေလးက ငါက သူ႕အစ္ကိုဆိုတာကို တျခာလူ မသိေစခ်င္ဘူး… သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကို လံုး၀ေပးသိလို႔မရဘူး…
ညီမေလးမွာ ေရာဂါရွိတယ္… ဒါေပမဲ့ သူ႔မွာ ေမေမ့လို ေရာဂါရွိတယ္ဆိုတာကို လံုး၀ေပးသိလို႔မျဖစ္ဘူး…
ငါ အလုပ္ႀကိဳးစားျပီး ပိုက္ဆံရွာရမယ္…
ညီမေလးရဲ႕ေရာဂါ ကုလို႔ေပ်ာက္ျပီ…
ညီမေလးကေတာ့ ေကာင္ေလးနဲ႔ စာအုပ္ေလးကို ဖတ္ၿပီး ရွိဳက္ႀကီးတငင္ ငိုေတာ့တာဘဲ…
အဲဒါၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ ညီမေလးကလဲ ေကာင္ေလးလိုဘဲ ညတိုင္း ျခံထဲက ျမက္ခင္းျပင္မွာ ေကာင္းကင္းထက္က ၾကယ္ေတြကို ၾကည့္ရတာ ႏွစ္သက္ခဲ့တယ္…
ေကာင္းကင္ယံမွာ ၾကယ္ေလးတစ္လံုးထပ္တိုးလာပါတယ္… အဲဒါကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ “အ”ေနတဲ့ အစ္ကိုေလးပါဘဲ…
သူ႕ေဖေဖေမေမနဲ႔ နီးကပ္လို႔ သူ႕ကို မိုးေကာင္းကင္ထက္ကေန ေစာင့္ၾကည့္ေနပါတယ္…  ။           ။

မိုးေရစက္မ်ား၏ သုညအတၲအင္အား

မိုးခါးႀကီးရြာသြားၿပီဆိုေတာ့ ဇနပုဒ္ငယ္ေလးတစ္ခုဆီသို႕သူေရာက္လာခဲ့သည္။ ရည္ရြက္ခ်က္မရိွဘဲ ေရာက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ ယခင္ဤရြာေလး ရိွေၾကာင္းပင္မသိ။ ဤရြာကေလးတြင္ေနထိုင္ ၾကေသာ လူမ်ိဴးစု သံုးခုအေၾကာင္းကိုလည္း ၾကားပင္မၾကားဖူးခဲ့ေပ။
ဤရြာကေလး၌ မိုးခါးႀကီးရြာသြားၿပီး ေသာက္သံုးမိသူမ်ားရူးသြားေၾကာင္း၊ မေသာက္ဘဲ ေနသူမ်ားက လည္း ေက်ာက္ရုပ္ျဖစ္က်န္ခဲ့ေၾကာင္း သတင္းႏွင့္အတူ ဤရြာမွလူမ်ား၏ ေရွးေဟာင္းသခ်ၤာ နည္း စနစ္မ်ားကို သူသိခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။
မိုးခါးႀကီး ရြာျခင္း၊ ရူးသြပ္ျခင္း ၊ေက်ာက္ရုပ္ျဖစ္ျခင္း၊ စသည့္ သတင္းမ်ားထက္ ေရွးေဟာင္း သခ်ၤာ နည္းဆိုင္ရာသတင္းက သူ႕ကို ပိုမိုဆြဲေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ေလ့လာ ဆည္းပူးခ်င္ စိတ္မ်ားတဖြားဖြား ေပၚေပါက္လာၿပီးေနာက္ သူဤ ရြာသို႕ ေရာက္လာခဲ့ရျခင္းျဖစ္ေလသည္။
မိုးခါးေရ ေသာက္ထားၿပီးသူ ေတြဟာ အသ္စိတ္ မရိွၾကေတာ့။ သူတို႕ ေျပာႏိုင္တာ တခ်က္ဘဲ က်န္ရစ္ ခဲ့သည္။ ထိုအခ်က္ကေတာ့ သူတို႕ ေသာက္ခဲ့သည့္ မိုးခါးေရခြက္အေရအတြက္ ကို ေျပာျပ ႏိုင္ျခင္း ျဖစ္၏။
မိုးခါးေရက အေတာ္ဆြဲေဆာင္မႈရိွပံုပဲ
ထိုသို႕ ပင္သူမွတ္ခ်က္ ခ်မိ၏။ မေသာက္ရ မေနႏိုင္ေအာင္ႏွင့္ ေသာက္မိသူကိုလဲ ထပ္ထပ္ေသာက္ ခ်င္ေနစိတ္ရိွေအာင္ ဆြဲေဆာင္ဖမ္းစားႏိုင္ခဲ့ပံု ရသည္။ အခ်ိဳ႕လူမ်ားေသာက္ခဲ့ သည့္ မိုးခါးေရခြက္ အေရ အတြက္က အေတာ္မ်ားေလ၏။
ထိုခြက္အေရ အတြက္မ်ားကို သူတို႕၏ေရွးေဟာင္း သခ်ၤာ ညႊန္ျပခ်က္ နည္းမ်ားအတိုင္းညႊန္ျပ သြား ၾက၏။ ထိုညႊန္ျပခ်က္နည္းမ်ားကို သူစိတ္၀င္တစားေလ့လာ မိေလသည္။
အစုသံုးစုခြဲ ၿပီးသူေလ့ လာလိုက္ရ၏။
ပထမ အစုမွ လူအမ်ားသည္ဓားမ်ား ေ၀ွ႕ရမ္းၿပီး ပါးစပ္ မွလည္း ေရ- - -ေရ - - -ဟု ညည္းတြားေန ၾက၏။ သူတို႕ ေသာက္ခဲ့ေသာ တစ္ဦးစီ၏ ခြက္အေရအတြက္မ်ားကို သစ္ပင္မ်ားေပၚမွာ သူဖတ္ခဲ့ ရ သည္။ ပင္စည္ေပၚမွာ ဓါးႏွင့္ အထစ္ကေလးမ်ား ထစ္ၿပီး ခြက္အေရ အတြက္ကို ေရးမွတ္ၾက သူမ်ား ျဖစ္သည္။ ဓါးထစ္တ ထစ္လွ်င္ တခြက္ျဖစ္သည္။
ဒုတိယ အစုမွလူအမ်ားကေတာ့ လက္ထဲမွ ႀကိဳးမ်ားကို ဆြဲခ်ည္ ဆန္႕ခ်ည္ လုပ္ရင္း တဟင္းဟင္း ေအာ္ေနၾက ၏။ သူတို႕ ေသာက္ခဲ့သည့္ ခြက္ အေရ အတြက္ကို သူတို႕လက္ထဲမွ ႀကိဳးမ်ားမွ တဆင့္ သိ ရ၏။ သူတို႕ က ႀကိဳးကို အထံုးကေလးထုံးရင္း မွတ္သားသြားၾက ျခင္းျဖစ္၏။
ကြစ္ပူ (ွ်ကငစက) ပံုစံပါလား
သူ... အလြန္ သေဘာက်သြား၏။ ထိုသို႕ႀကိဳးအထံုးျဖင့္ ေရတြက္မႈသေဘာတရားကို ေတာင္အေမ ရိကတိုက္မွ အင္ကာ လူမ်ိဳးမ်ား လည္းသံုးစြဲဖူး၏။
ေလ့လာရ အခက္ခဲဆံုးျဖစ္ခဲ့သည္မွာ တတိယ အုပ္စုျဖစ္သည္။
တတိယ အုပ္စုမွလူမ်ားသည္ လမ္းမေပၚမွာ ကခုန္ေနၾက၏။ ဘာစကားကိုမွ မေျပာၾက။ သို႕ေသာ္ သူတို႕၏ မ်က္လံုးမ်ားထဲမွ မြတ္သိပ္မႈကို ေတြ႕ေနရသည္။
အားပါးပါး....မလြယ္ပါလား
သူတို႕၏ ကခုန္မႈမွာ သူတို႕ေသာက္ခဲ့သည့္ ခြက္အေရ အတြက္ကိုညႊန္ျပေနျခင္းျဖစ္သည္။ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္းမ်ားကို ကိန္းဂဏာန္းမ်ား အျဖစ္ သေကၤတျပဳကာ ေဖာ္ျပ ေနၾကျခင္းျဖစ္၏။
အဓိပၸါယ္ဖတ္ရန္ အေတာ္ ခက္ခဲေလသည္။ ဤကဲ့သို႕ ေသာ ေရတြက္မႈပံု စံကို နယူးဂီနီ လူမ်ိဳးမ်ား လည္း သံုးစြဲ ၾက၏။ သူ..ႀကိဳးစားပမ္းစား ေလ့လာယူရေလသည္။ ေက်နပ္အားရ မႈလည္းရိွခဲ့၏ ။
ေလ့လာမႈႈမ်ားၿပီးဆံုးၿပီဟု ယူဆေသာ အခ်ိန္က်မွ....
အင္း. .ေက်ာက္ျဖစ္တဲ့လူကို သြားၾကည့္ရဦးမယ္။
မိုးခါးေရမေသာက္ဘဲ ေတာင့္ခံေနသျဖင့္ ေက်ာက္ျဖစ္သြားသူမွာ တေယာက္တည္း ျဖစ္၏။ (က်န္လူ မ်ားအားလံုးမွာ မိုးခါးေရ ေသာက္ၿပီးရူး သြားၾက၏။)
ထိုလူသည္ သို႕မဟုတ္ ေက်ာက္ရုပ္သည္ အေ၀းသို႕ လွမ္းၾကည့္ေန၏။ ေက်ာက္ျဖစ္ေနေသာ မ်က္လံုး မ်ားကေတာ့ ဘာကိုမွျမင္ပံုမေပၚ။ ထိုေက်ာက္ရုပ္ကိုလွည့္ပတ္ၾကည့္ ရႈရင္းသူ. .သက္ျပင္းခ်မိ၏။
ျဖစ္မွ- -ျဖစ္ရေလ
ထိုလူအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရင္း သူ႕စိတ္ထဲမွာလဲစိမ့္ၿပီးေၾကာက္လာ မိ၏။
အင္း.. အခုျပန္တာဘဲ ေကာင္းပါတယ္..
ထိုအခိုက္မွာပင္...
ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို ေကာင္းကင္သည္ ညိဳမႈိင္းသြား၏။
ေ၀မႈန္ေသာ္လဲ ၾကမ္းတမ္းသည့္ေလတို႕က ေအးရွစြာ က်ဆင္းလာသည္။ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ရနံ႕ကို ရႈဳ ရႈက္လိုက္ရၿပီး . . .
ဟင္...မိုးခါးႀကီး ထပ္ရြာေတာ့မယ္
ရင္ထဲမွာ ပူေလာင္ၿပီး ကမၼာပ်က္ သြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။
ေလထဲမွာမိုး၏ အေငြ႕ အသက္တို႕ ပါလာသည္။ သူ႕အေပၚက်လာေသာ မိုးစက္မိုးမႈန္ ပ်ပ်ကေလး မ်ားကို လက္ႏွင့္ ေ၀ွ႕ယမ္းကာကြယ္ ေနမိ၏။
ဂ်ိမ္း....ဂ်ဳန္း
မိုးၿခိမ္းသံ ႀကီးက ေျခာက္ျခား ဖြယ္ရာ ေပၚထြက္လာသည္။ သဲႀကီးမဲႀကီးရြာေတာ့ မည္မွာေသခ်ာ၏။
သူ ေယာက္ယက္ခက္ ေျပးလႊားေနမိသည္။ ဤမိုးကို ကာကြယ္၍ရေတာ့မည္ မဟုတ္ေၾကာင္းကို လည္း သိလိုက္ရသည္။
လူမ်ားကို ဒုကၡဆိုး အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးခဲ့ေသာ မိုးခါးကို သူပက္ပက္စက္စက္ ဆဲဆိုရင္း လမ္းေပၚမွာ ခုန္ ေပါက္ေနမိ၏။
ၿပီး ... လိုအပ္ခ်က္တစ္ခုကို သတိရၿပီး . .ေဘးဘီ၀ဲယာဆီေလွ်ာက္ၾကည့္ မိသည္။
ဓါးတစ္လက္ကို ေတြ႕သည္။ ေကာက္ယူၿပီး သစ္ပင္ဆီသို႕ ေျပးသြားကာ ပင္စည္မွာအထစ္လုပ္ၾကည့္၏
ခုတ္ၾကည့္ျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႕ ေသာ္ဘာ တစ္ခုမွ ထင္ မက်န္၊ ေဆြးေျမ႕ေနၿပီျဖစ္ေသာ ဓားႀကီးက ႀကိဳး သြား၏။
ေတာက္ . . .
လမ္းမေပၚမွာ ႀကိဳးတေခ်ာင္းကိုေတြ၍ ကုနး္ေကာက္ရေသးသည္။ ႀကိဳးကို အထံုးေလးမ်ားရစ္ ခ်ည္ ၾကည့္ ၏။ မရေခ်။ ထို ႀကိဳးထံုးနည္းကို သူမထံုးတတ္၊ ပံုစံုမ်ိဳးစံုႏွင့္ ကမန္းကတန္း ခ်ည္ၾကည့္ ေနၿပီး မရလြန္းသည့္ အဆံုးမွာ ထိုႀကိဳးကို ေဒါသ တႀကီး လႊင့္ပစ္လိုက္၏။
ေနာက္ဆံုး အေနႏွင့္ ကိုယ္အဂၤါ အစိတ္ အပိုင္းႏွင့္ ေဖာ္ျပႏိုင္ရန္ သူႀကိဳးစားရသည္။ မိုးစက္ေတြ က လည္းခပ္ပါးပါး က်ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္၏။
သို႕ ေသာ္လည္း ဒူးေျမာက္ လက္ေျမာက္ လုပ္ေနရျခင္းသည္ သူ႕ အတြက္ အဆင္မေျပလွေခ်။ ကိုယ္ အဂၤါ အစိတ္အပိုင္းမ်ားမွ တဆင့္ ကိန္း ဂဏာန္းကို ေဖာ္ျပေနသလို မျဖစ္ဘဲ ဓါတ္လိုက္ေနသလို ၊ ဘရိတ္ဒန္႕ ကေနသလို လို ျဖစ္ေနသည္။
ဒုကၡပဲ
ထိုသို႕ ဆိုရင္ေတာ့ တနည္းဘဲ က်န္ေတာ့သည္။ ေက်ာက္ရုပ္ရိွရာကို သူအေျပးသြားလိုက္၏။
မိုးခါးေရကို သူမေသာက္ဘဲ ေက်ာက္ရုပ္ အျဖစ္ခံေတာ့မည္။
ေက်ာက္ရုပ္၏ နေဘးမွာ သူ၀င္ရပ္သည္။ ရပ္ရပ္ ျခင္းမွာေတာ့ လက္ႏွစ္ဘက္ တြဲေလာင္းခ်ၿပီး ေတာင့္ ေတာင့္ ႀကီးရပ္ေနလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႕ေနာက္မွာမူ ေနာင္လာေနာက္သားေတြ အျမင္မွာ သူ႕ ေက်ာက္ရုပ္လွပရန္ လိုအပ္ေၾကာင္း ကိုသတိရသည္။
ထိုသို႕ျဖင့္ တေစာင္းျပင္ရပ္သည္။ ခါးမွာ လက္ေထာက္ရပ္၏၊ ဆံပင္ကို ပင့္တင္ ရေသးသည္။ ဓါတ္ ပံုဆရ ေရွ႔မွာ အိုက္တင္ေပးသည့္ႏွယ္ သူ႕ကိုယ္ဟန္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ျပဳုပင္ေနရ၏။
သိပ္ အခ်ိဳးမေျပသလို ခံစားမိ၏။ မိုးႀကီးကရြာ လာၿပီ။ ထိုအခါက်မွ ပန္းပုရုပ္တစ္ခု ၏ကိုယ္ ဟန္ကို သတိရၿပီး သူထိုင္ခ်လိုက္သည္။
ကမၻာေက်ာ္ ပန္းပုဆရာႀကီး ၾသဂတ္ရိုဒင္၏ အေတြးအေခၚ သမား ( ႊ့ငညုနမ ) အမည္ရိွ ပန္းပု၏ ကိုယ္ဟန္အတိုင္း သူထိုင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ဒႆန တစ္ခုခုကို အေလးအနက္ စဥ္းစားေတြးေခၚေနဟန္ . .
မိုးႀကီးက တေ၀ါေ၀ါ ရြာခ်လာ၏။
အား . .ေအးလိုက္တာ
ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ ခ်မ္းေအးေနေသာ္လည္း ဤကိုယ္ဟန္ အေနအထားကိုမပ်က္ေအာင္ သူထိုင္ေန ခဲ့၏။
တစ္ကိုယ္လံုးလဲ စိမ့္စက္ ရႊဲစိုေနၿပီ။ ထိုင္ရတာလဲ ပင္ပန္းလွၿပီ၊ မိုးႀကီးရြာတာလဲ ၾကာၿပီ။ ေနာက္ဆံုး ဆဲခ်ိန္က်မွ ဤမိုးသည္ မိုးခါးမဟုတ္ ရိုးရိုး မိုးျဖစ္မွန္း သူသိရ၏။
....
ဘာေျပာရမွန္းပင္မသိ။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖင့္ သူျပန္ထလိုက္ရသည္။ ထြက္ခြာရန္ ျပင္ခ်ိန္ေရာက္မွ သူ႕ ကို စိုက္ၾကည့္ေနေသာ မ်က္လံုးအစံုမ်ားကို ျမင္လိုက္ရသည္။
ဟင္
ကိုယ့္ အပူႏွင့္ ကိုယ္ ျပာေလာင္ခတ္ေနခဲ့၍ ထိုလူမ်ားကို သူသတိမထားမိခဲ့။ ( ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ေရာက္ေနၾကမွန္းမသိ)
သူ႕လိုဘဲ လာေရာက္ေလ့လာ သူမ်ားျဖစ္ပံုရသည္။ သူ႕ကို ၾကည့္ေနၾကရင္းတေယာက္ ကေျပာ၏။
အရူးေတြထဲ ဒီအရူးအဆိုးဆံုးဘဲေနာ္
ေအးေလ . . . မိုးခါးေရေတြ သူဘယ္ႏွစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္ပစ္လိုက္လဲမွ မသိတာ။ အမ်ားတံုးေသာက္ ၿပီး အရူးဆံုး ျဖစ္သြားတာေနမွာေပါ့။. . .ကြၽတ္. .ကြၽတ္. .ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ
သူတို႕အားလံုးက သူ႕ ကို စိတ္မေကာင္းစြာ ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကေလသည္။


ၾကိဳက္လို ့ျပန္တင္ထားျဖစ္တာပါ ...
                                                                    တာရာမင္းေ၀ အမွတ္တရ( ေနရဲ႕ အကၤ်ီ စာအုပ္မွ)

ေၾကာက္စိတ္

  ပို ့မတင္ျဖစ္တာေတာင္ၾကာျပီ ရွိစုမဲ့စု သူငယ္ခ်င္းတို ့ေရ ဒီေန ့ေတာ့ စာေလးတစ္ပုဒ္ဖတ္လိုက္ရတယ္
ဆရာေမာင္သစ္ဆင္းရဲ့ “ေၾကာက္စိတ္”ဆိုတဲ့ စာေလးတစ္ပုဒ္ပါ ကၽြန္္ေတာ္ၾကိဳက္တာနဲ ့ သူငယ္ခ်င္း
တို ့ကိုပါမွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္
   ၾကိမ္လံုးအေၾကာင္းစဥ္းစားမိတိုင္းအထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ၾကံဳခဲ့ရတာေလး တစ္ခုကို အျမဲသတိိရေနမိပါတယ္။ ျမန္မာစာ အခ်ိန္မွာ ပင္ရင္း စကားေျပလက္ေရြးစင္ထဲက မင္းတုန္းမင္းႏွင့္ ငါးေျခာက္ျပား ေဆာင္းပါးကို သင္ျပီးစေပါ့။မင္းတုန္းမင္းငယ္ရြယ္စဥ္ ေမာင္လြင္ဘ၀က စံေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဆီမွာပညာသင္ၾကားခဲ့ရတယ္။တစ္ေန႔မွာ အင္းသားၾကီးငၾကဴးက ငါးေျခာက္ျပားၾကီး တစ္ျပားလာျပီး လွဴတယ္။ ဆရာေတာ္က ငါးေျခာက္ကို သိပ္ၾကိဳက္ပါသတဲ့။ ေက်ာင္းမွာကလည္း

ငါးေျခာက္ျပတ္လပ္ေနခ်ိန္ျဖစ္ေတာ့ ဆရာေတာ္က ေမာင္လြင္ကို က်က္သေရခန္းထဲမွာေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းခုိင္းလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ ဆရာေတာ္ ဆြမ္းဘုဥ္းေပး တဲ့အခါ ေမာင္လြင္ကို ငါးေျခာက္ ဖုတ္ခိုင္း ေတာ့ ငါးေျခာက္က ရွာမေတြ႕ေတာ့ဘူး။

     ဆရာေတာ္ကေတာ့ လက္ေဆးျပီးႏွမ္းဆီေမႊးေမႊးနဲ႔ ေရာက္လာမယ့္ ငါးေျခာက္ဖုတ္ကို ေစာင့္ေနတာေပါ့.။ ေမာင္လြင္မွာ ဘယ္လိုမွ ရွာေဖြ ေမးျမန္းစံုစမ္းလို႔မရဘဲ ဗ်ာမ်ားေနခိုက္ ဟဲ႔...... ငလြင္မရေသးဘူးလား လုိ႔ေမးလိုက္ေတာ့ ညွဳိးညွိဳးငယ္ငယ္နဲ႔ပဲ ငါးေျခာက္ျပားၾကီး ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့အေၾကာင္း တင္ေလွ်ာက္ ရေတာ့တယ္။ ငလြင္......လာခဲ့ လို႔ ထား၀ယ္ၾကိမ္ကို ဆြဲျပီး ေခၚလိုက္တဲ့ ဆရာေတာ္အသံက ေက်ာင္းသား အားလံုးရဲ႕ ႏွလံုးသားကို ကန္႔လန္႔ျဖတ္၀င္သြားပါသတဲ့။

     ဟဲ႕...ငလြင္ နင္ဟာ ဘုရင္႔သား၊ အေၾကာင္း ညီညြတ္ရင္ နုိင္ငံကို အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ရမယ့္သူ။ ဒီလိုလူက ငါးေျခာက္ျပား တစ္ခ်ပ္ကိုေတာင္ လံုျခံဳေအာင္ မေစာင့္ေရွာက္နုိင္ရင္ နုိင္ငံကို နင္ဘယ္လို လံုျခံဳေအာင္
လုပ္နိုင္ေတာ့မွာလဲ လို႔မိန္႔ျပီး အခ်က္ေပါင္း မ်ားစြာ ရိုက္ႏွက္ဆံုးမပါသတဲ့။

     ဒီေဆာင္းပါးကို သင္ျပီးေတာ့ ဆရာက သင္ရိုးထဲက ေမးခြန္းေတြကို ေျဖခုိင္းပါတယ္။ ေမးခြန္း တစ္ခုက စံေက်ာင္း ဆရာေတာ္၏ ဆံုးမမႈကို သင္လက္ခံပါသလား လို႔ အဓိပၸါယ္မ်ိဳးေပါက္တဲ့ ေမးခြန္းပါ။ ေနာက္တစ္ေန႔ ျမန္မာစာအခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ဆရာဟာ အတန္းထဲကို ေျခသံျပင္းျပင္းနဲ႔၀င္လာပါတယ္. အေျဖလႊာ ေတြကို စားပြဲေပၚ ဘုန္းခနဲျမည္ေအာင္ ပစ္ခ်လိုက္ပါတယ္။

     ဆရာ႔မ်က္ႏွာက နီျပီးတင္းလို႔။ တစ္တန္းလံုးကို ေ၀႔၀ဲျပီးၾကည္႔တယ္။ တစ္တန္းလံုး ကလည္း ျငိမ္လို႔။ ဆရာ ဘာျဖစ္ လာတာပါလိမ္႔လို႔ ေတြးေနၾကပံုပဲ။ ဆရာက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ႕နာမည္ကို ေခၚျပီး အတန္းေရွ႕ ထြက္ခုိင္းပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးခံုက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ထြက္လာပါတယ္။ ဆရာက အေျဖလႊာတစ္ရြက္ကို ဆြဲထုတ္ျပီး အဲဒီေက်ာင္းသားကို ေပးလိုက္တယ္။ "ဒါ မင္းအေျဖလား"။ "ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာ"၊ "ေအး တစ္တန္းလံုး ၾကားေအာင္ ဖတ္စမ္း" နည္းနည္း အံ့ၾသေနပံုနွင့္ ေက်ာင္းသားက သူ႔အေျဖကို ဖတ္ပါတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ စံေက်ာင္းဆရာေတာ္ရဲ႔ ဆံုးမပံုကို မၾကိဳက္ေၾကာင္း။ ဆရာေတာ္ရဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္က စိတ္ခံစားမႈဟာ တပည္႔ကို လမ္းညႊန္ခ်င္စိတ္ထက္ မိမိအလြန္တရာ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ ငါးေျခာက္ဖုတ္ကို ဘုန္းမေပးရတဲ့အတြက္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ေဒါသစိတ္ကပိုျပီး ၾကီးမားေနနိုင္ေၾကာင္း၊ ျပီးေတာ့ ဒီကိစၥဟာ ဒီေလာက္ ရိုက္ႏွက္ အျပစ္ေပးစရာမလိုေၾကာင္း၊ နား၀င္ေအာင္ဆံုးမလွ်င္ ရပါလွ်က္ႏွင့္ ေသရာပါ အမာရြတ္ထင္ေအာင္ ရိုက္ႏွက္ျခင္းဟာ ေဒါသစိတ္ေၾကာင့္ ဟု သံသယျဖစ္စရာရွိေၾကာင္း။ ဘုရားသားေတာ္ တို႔မည္သည္ ရသတဏွာျဖစ္ ဆြမ္းဘုဥ္း မေပးသင့္သည္ကို သတိရသင့္ေၾကာင္း၊ ဆရာကိုယ္တိုင္က ဤ၀ိနည္းကို မထိန္းသိမ္းနိုင္ပါဘဲ တပည္႔ကို ဆံုးမျခင္းမွာ စဥ္းစားဖြယ္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အသားနာမွ အရိုးစြဲမွတ္မည္လို႔ထင္ျပီး ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အျပစ္ေပးဆံုးမခဲ့ေပမယ့္ မင္းတုန္းမင္း လက္ထက္မွာ ေအာက္ျမန္မာနုိင္ငံ တစ္ခုလံုးကို အဂၤလိပ္ လက္ ထိုးေပးလိုက္ရတဲ့အတြက္ ဒီဆံုးမနည္းဟာ မေအာင္ျမင္ နုိင္ေၾကာင္း၊ အဲဒီလိုေတြ ေျဖထားတာဗ်။

     တစ္တန္းလံုးက တခိခိနဲ႔ရယ္ၾကတယ္၊ သူတစ္ေၾကာင္းဖတ္လိုက္၊ ခိခနဲ က်ိတ္ရယ္လိုက္ၾကနဲ႔။ ဆရာကေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြရယ္ေလ ေဒါသထြက္ေနေလပါပဲ။ ေက်ာင္းသား ဖတ္သြားျပီးေတာ့ ဆရာက သူ႕ကိုေမးတယ္။ "မင္း ငါ့ကို ေနာက္တာလား" "ဟာ.......မဟုတ္ပါဘူး ဆရာ၊ ကြၽန္ေတာ္ ေမးခြန္းကို ေျဖတာပါ" ကဲအားလံုး သူေျဖတာကို လက္ခံၾကသလား၊ တစ္ေယာက္စီ ေမးမယ္၊ ကဲ....မင္းကစ၊ သူေျဖတာ မွန္သလား၊
မွားသလား။

     ပထမဆံုး အေမးခံလိုက္ရတဲ့ ေရွ႔ဆံုးခံုက ေက်ာင္းသားဟာ ရုတ္တရက္ ဘာေျဖရမွန္း သိပံုမရဘူး။ အေျဖရွင္ေက်ာင္းသားကို ၾကည္႔လုိက္ ၊ ဆရာ႕ကို ၾကည္႔လုိက္ ေဘးဘီကို ၾကည္႔လုိက္နဲ႔။ ကြၽန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အဲဒီေက်ာင္းသားရဲ႕ အေျဖကိုၾကိဳက္ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း သူ႔လိုခံစားမိတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔လို မေျဖတတ္ဘူး။ သူ႕လို ေထာင့္ေစေအာင္ မျမင္တတ္ဘူး။ ျပီးေတာ့ သူ႔လုိ မေျဖရဲဘူး။ တစ္တန္းလံုး လိုလိုလည္း ကြၽန္ေတာ့္လိုဘဲထင္တယ္။ သူတို႔ မ်က္ႏွာေတြကို ၾကည္႔ရင္သိသာပါတယ္။
ေဟ႕ေကာင္.......ေျဖေလကြာ ေရွ႕ဆံုးက ေက်ာင္းသားခမ်ာ တုန္သြားပါတယ္။ အေျဖရွင္ေက်ာင္းသားကို တစ္ခ်က္ခိုးၾကည္႔ျပီး ေခါင္းငံု႕ခ် လိုက္တယ္။

     တကယ္ေတာ့ ဆရာကမွန္သလား၊ မွားသလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းႏွစ္ခုကို ေမးေနတယ္ ဆိုေပမယ့္ အမူအရာ၊ ေလသံ၊ ဖန္တီးထားတဲ့ ၀န္းက်င္ အေငြ႕အသက္ေတြက မွားတယ္လို႔ ေျဖစမ္း၊ မေျဖရင္ ၾကိမ္လံုး လို႔ေျပာျပီးသား ျဖစ္ေနပါျပီ။ ဆရာက ေက်ာင္းသားေတြကို လိမ္ေနသလို သူတရားပါတယ္ ျဖစ္ေအာင္ သူကိုယ္တိုင္လည္း ျပန္လိမ္ေနတာပါ။ ဒါကို အဲဒီေက်ာင္းသားလည္း သေဘာေပါက္ဟန္တူပါရဲ႔။ သူေျဖတာ မွားပါတယ္ ဟုတ္ျပီ၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ မွန္....အဲ...မွားပါတယ္ ေနာက္တစ္ေယာက္ မွားပါတယ္
တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ေမးလာလိုက္တာ ကြၽန္ေတာ့္အလွည္႕ေရာက္လာပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္
ထရပ္လိုက္ပါတယ္။ အသက္ တစ္ခ်က္ ျပင္းျပင္း ရွဴလုိက္တယ္။ မွားပါတယ္၊ အေျဖရွင္ေက်ာင္းသားကို မၾကည္႔ရဲပါဘူး။ ေခါင္းငံု႕ျပီး ခံုေပၚက စာအုပ္ကိုပဲ စိုက္ၾကည္႔ ေနမိတယ္။ ထူူးျခားတာက ေက်ာင္းသားအားလံုးလည္း ဒီလိုပါပဲ။ 

     လူကုန္သြားေတာ့ ဆရာက အဲဒီေက်ာင္းသားကို ေနာက္ေျပာင္မႈနဲ႔ အတန္းထဲမွာ ရိုက္ပါတယ္။ ၾကိမ္လံုးသံ တစ္ခ်က္ၾကားရတိုင္း ကြၽန္ေတာ့္ ခႏၶာကိုယ္ တစ္ေနရာမွာ နာနာသြားသလိုပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အရိုက္ခံေနရသလိုပဲ။ တစ္တန္းလံုးလည္း ကြၽန္ေတာ့လိုဘဲ ခံစားေနရမွာကပါ။ အဲဒီေက်ာင္းသားဟာ ေက်ာင္းေျပာင္းသြားပါတယ္။ ကိုယ္႔ထင္ျမင္ခ်က္ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရဲတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကိုကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆံုးရံႈးလိုက္ပါတယ္။ ဆရာမွာ ဒီလိုတပည္႔မ်ိဳး ဆံုးရႈံုးလုိက္ပါတယ္။
ေက်ာင္းမွာ အဲဒီလို ေက်ာင္းသားမ်ိဳး ဆံုးရႈံးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီက ဆန္႔ေတြးလိုက္ရင္ေတာ့ နုိင္ငံေပါ႔ခင္ဗ်ာ။ ဒါဆံုးရႈံးမႈပါ။ ဘာျဖစ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ခံစားမႈခ်င္း တူပါလွ်က္နဲ႔ သူ႕လို မေျဖရဲခဲ့တာလဲ။ ေျဖရဲသူ ရွိလာတာေတာင္ ကြၽန္ေတာ္က ဘာျဖစ္လို႔ သူမွန္တယ္လို႔ မေျပာရဲခဲ့တာလဲ။ အာရံုထဲမွာေတာ့ ငယ္စဥ္ကတည္းက ၾကံဳၾကိဳက္ ဆံုစည္းခဲ့ရတဲ့ ၾကိမ္လံုးေတြ၊ ၾကိမ္လံုးေတြ၊ ၾကိမ္လံုးေတြ.........။ ခက္ထန္တဲ့ အမူအရာေတြ။ ။

     အဲဒီလို ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ေသြးထဲမွာ အေၾကာက္မ်ိဳးေစ႔ေတြ ပြားမ်ားလာျပီး အရြယ္ရလာတာနဲ႔အမွ် ေၾကာက္သီးေတြ တတြဲတြဲ၊ ေၾကာက္ပြင့္ေတြ တေ၀ေ၀နဲ႔။ လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲဘို႕ လိုအပ္တဲ့ ျပသနာေတြ၊ အခက္အခဲေတြ ရွိရင္လည္း ကြၽန္ေတာ္ဘာမွ မေျပာရဲဘူး။ အျပဳဘက္က ျမင္ျပီးေျပာင္းလဲပစ္လုိက္ရင္ အက်ိဳးရွိမယ္ဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာၾကီး သိျမင္ေနပါလွ်က္ကနဲ႔ အထက္ လူၾကီးမၾကိဳက္မွာစိုးလို႔ ကြၽန္ေတာ္ဘာမွ အၾကံမျပဳရဲဘူး။ ကြၽန္ေတာ့ဆီက အၾကံ၊ အေတြး၊ အျမင္၊ သေဘာထားေတြကိုလည္း ဘယ္သူကမွ မေတာင္းၾကဘူးေလ။

     သင္ခဲ့ရတဲ့ ပညာေတြ စာအုပ္ထဲ ျပန္သြားလည္း သြားေပေရာ႔ေပါ့။ ေဟာဒီ ပေရာဂ်က္ဟာ ဘယ္ေနရာမွာ မွားေနတယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ ျမင္ေပမယ့္ ဒါဟာ ေျပာရမယ့္ ကိစၥလုိ႕ ကြၽန္ေတာ္ မထင္ေတာ့ဘူး၊ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အဲဒါ ကြၽန္ေတာ္မွန္တယ္လို႔ ထင္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ့အထက္ အဆင့္ဆင့္၊ ေအာက္အဆင့္ဆင့္က လူေတြအာလံုးက ဒါကို မွန္တယ္ ထင္လာၾကရင္ျဖင့္......ဌာန မနာဘူးလား တုိင္းျပည္မနာဘူးလား၊ ပညာရပ္အျမင္နဲ႔ ၾကည္႔ရင္ တစ္ကမၻလံုးနဲ႔ လူသားအားလံုး နာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္....... ကြၽန္ေတာ္
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အၾကီးေကာင္ရဲ႕ ငိုသံျပဲၾကီးကို ၾကားရပါတယ္။

သူ႔အေမ လက္ထဲမွာ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔.......
"ဘယ္လိုျဖစ္ေနၾကတာလဲကြာ" "ဘယ္လိုျဖစ္ရမလဲ၊ ေတာ္႔သားက အိမ္စာျပီးေအာင္ မလုပ္ဘဲ ကျမင္းတာေလ၊ ပန္းကန္တစ္လံုး ကြဲျပီ"  "ဘာျဖစ္လဲကြ၊ ကေလးဆိုတာ ဒီအရြယ္မွာ.................................."
"ေတာ္...... စာအုပ္ထဲက ဟာေတြလာေျပာမေနနဲ႔၊ ပန္းကန္တစ္လံုး ဘယ္ေလာက္ ေအာက္ေမ႔လို႔လဲ၊ ရွင့္ ၀င္ေငြက ဘယ္ေလာက္..............................." 

ရြယ္ထားတဲ့ တုတ္ေအာက္ကေနျပီး သားၾကီးက အေၾကာက္ မ်က္လံုးမ်ားနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို အားကိုးတၾကီး ၾကည္႔ေနရွာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဖေဖ့မ်က္လံုး ေတြကလည္း သားရဲ႕ မ်က္လံုးေတြလိုဘဲ ျဖစ္ေနတာ ၾကာပါျပီေကာလား သားရယ္.......။

                                                                                                                                           ေမာင္သစ္ဆင္း

“စစ္နွင့္ စစ္သား”

စစ္ပြဲဟူသည္ နိုင္ငံရဲ့၀ါဒကို တစ္နည္းတစ္ဘာသာအားျဖင္ ဆက္လက္

အေကာင္အထည္ေဖာ္ က်င့္သံုးျခင္းသာျဖစ္သည္။နိုင္ငံတစ္ခုသည္
မိမိရဲ့ ၀ါဒလမ္းစဥၤအရ အျခားတိုင္းျပည္ တစ္ျပည္ကို လႊမ္းမိုးရန္ ၾကိဳးပမ္းရာတြင္
အျခားနည္းလမ္းျဖင့္ မေအာင္ျမင္ေသာအခါ လက္နက္အင္အားျဖင့္ဖိ လာတက္သည္။
ထိုနည္းအတူ နုိင္ငံေ၇း အဖြဲ ့အစည္းတစ္ခုသည္ မိမိရဲ့ ၀ါဒလမ္းစဥၤအရ တိုင္းျပည္
အတြင္း လႊမ္းမိုးရန္ ၾကိဳးပမ္းရာ အျခားနည္းလမ္းျဖင့္ မေအာင္ျမင္ေသာအခါ ထိုတုိင္းျပည္
အစိုုးရအား လက္နက္အားကိုးျဖင့္ ျဖဳတ္ခ်ရန္ ၾကိဳးစားလာတက္သည္။
ထိုအခါ စစ္ပြဲဟူသည္ ေပၚေပါက္လာရသည္။
မည္သို ့ပင္ျဖစ္ေစ စစ္ပြဲ စျပီဆိုသည္နွင့္ ပထမဆံုးေသာ က်ည္ဆန္သည္
ထိုတိုင္းျပည္္၏ စစ္သားအား ခ်ိန္ရြယ္ပီး ပစ္လႊတ္လိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။
ထို ့ေၾကာင့္ အေရးအခင္းကို ဦးဆံုးေျပးပီး ေတြ ့ရသူသည္ စစ္သားပင္ ျဖစ္ရသည္။
ထိုစစ္သားအဖို ့မွာေတာ့ မည္သူက မွားသည္၊ မည္သူက မွန္သည္ဟူေသာ အခ်က္သည္
ျပသနာမဟုတ္ပါ။မဟုတ္နုိင္ေတာ့ပါ။
ထိုစစ္သားသိဖို ့၊ နားလည္ဖို ့၊ ယံုၾကည္ဖို ့ တစ္ခုသာရွိသည္။ အဲဒါက မွားသည္ျဖစ္ေစ၊
မွန္သည္ျဖစ္ေစ ငါ၏ တိုင္းျပည္နွင့္ ငါ၏ တပ္မေတာ္ေအာင္နိုင္ေရးပဲျဖစ္သည္။

                                                                                                         (တိုင္းျပည္ကနုနု မုန္တုိင္းကထန္ထန္)

သ၀န္တိုစိတ္ ...

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူတေယာက္က ေနာက္တေယာက္နဲ႕ေပ်ာ္ေနတာျမင္ရင္
စိတ္ထဲမွာ သ၀န္တိုမိမွာပဲ ....
ကိုယ္ျမတ္ႏိုးတဲ့သူေတြကို သူမ်ားေတြက အေျပာင္အပ်က္ ေျပာေနရင္
စိတ္ထဲမွာ သ၀န္တိုမိတာပါပဲ ....

ဒါေပမယ့္ ေတြးၾကည့္ဖူးသလား ....
သ၀န္တိုျခင္းဆိုတာ သင္တို႕ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ ခိုင္ျမဲမႈကို ပါးပါးေလး ကပ္လွီးေနတဲ့
ဘလိတ္ဓားတေခ်ာင္းဆိုတာ ....


သ၀န္တိုျခင္းရဲ႕ တျခားဘက္မွာ ဘာရွိမယ္လို႕ သင္ေတြးဖူးလဲ ...
အရာရာတိုင္းမွာ Limit ဆိုတာရွိတယ္ ....
သိပ္ခ်စ္လို႕ သိပ္သ၀န္တိုတယ္ ...
ျဖစ္တတ္တဲ့သေဘာတရားတခုပါ ...

မည္သူတဦးတေယာက္ကိုမွ် သ၀န္မတိုပါနဲ႕လို႕ မတားပါဘူး ....
ဒါေပမယ့္ တျခားတဖက္မွာ ကိုယ့္ခ်စ္သူရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကို ထပ္တူထပ္မွ်
ေစာ္ကားေနတယ္ဆိုတာ သိဖို႕လိုအပ္မယ္ထင္ပါရဲ႕ ....

ခ်စ္တဲ့သူတိုင္းကိုေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္ပါတယ္ ....
ဘာလို႕မ်ား တကြက္ေက်ာ္ ... ဒါမွမဟုတ္ တကြက္ေနာက္က်ပီး
မေတြးတတ္ရတာလဲ ..

သိပ္ခ်စ္လို႕လို႕ေတာ့ ေခါင္းစဥ္မတပ္ပါနဲ႕လား ...
ထိုအရာက သိပ္ခ်စ္လို႕မဟုတ္ပါဘူး ...
သင့္အခ်စ္အေပၚ သင္သံသယ၀င္ေနတာပါ ....
မိမိကုိယ္ကို မလံုျခံဳျခင္းက သင့္ခ်စ္သူကို သင့္အနားကေန
အေ၀းကိုေခၚသြားေစတယ္ဆိုတာ လူတိုင္းသိသင့္တယ္ထင္ပါတယ္ ...

                                                                                                                               By:  Matsuri Pan

ကၽြန္ေတာ္နဲ ့ A-levels ေမးခြန္း ၄ ခု

ဒီေမးခြန္း ၄ခုကို website တစ္ခုမွာ ျမင္ဖူးတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာျပီး ။ A-levels ကို ကၽြန္ေတာ္ မေျဖဖူးေတာ့ အဲဒါ တစ္ကယ့္ ေမးခြန္းပံုစံလား ၊ ဒီလိုေမးခြန္းေတြ တကယ္ေမး တတ္လား ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မသိဘူး ။ ခြင့္ျပဳခ်ိန္က ၁ မိနစ္ ဆိုေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ ဘူးလို ့ ထင္တာပဲ ။ တကယ့္ ေမးခြန္းသာဆို ေတာ္ေတာ္ မလြယ္တာပဲ ။

ဒီေမးခြန္း ၄ ခု ကို သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ ၁ မိနစ္ထက္ အမ်ားၾကီး ေက်ာ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားခဲ့ ေပမဲ့ စိတ္တိုင္းက်တဲ့ အေျဖ တစ္ခုမွ မရခဲ့ဘူး ။ အေျဖေတြ ကလဲ မပါေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ ခန္ ့မွန္း ထားတဲ့ အေျဖေတြက မွန္လားမသိ ၊ မွားလားမသိနဲ ့ ေတာ္ေတာ္ ေခါင္းစားခဲ့တယ္ ။

ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ ေလာက္က website တစ္ခုမွာ ဒီေမးခြန္းေတြကို အေျဖေတြနဲ ့ ေတြ ့လိုက္လို ့ အေျဖေတြကို ေအာက္မွာ တင္ထားတယ္ ။ ေမးခြန္းေတြကို ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ အရင္ ေျဖၾကည့္ ၾကျပီးမွ ေအာက္က အေျဖကို ၾကည့္ၾကပါ ။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီလိုေတြေျဖထားတယ္ဗ်ာ အေျဖမွန္ေတြက ဟိုးေအာက္ဆံုးမွာေနာ္ ကၽြန္ေတာ္ေျဖထားတာေတြကို အေျဖမွန္ထင္ေနဦးမယ္ .. :PP

ေမးခြန္း နံပတ္ ၁ အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ အေျဖက...


ကၽြန္ေတာ္ရဲ ့ စဥ္းစားပံုက...

ေမခြန္း နံပတ္ ၁ ကို ျမင္တာနဲ ့ ၆ ခုေျမာက္ ကြက္လပ္က T ျဖစ္ရမယ္ လို ့ ကၽြန္ေတာ္ တန္းေတြး လိုက္တယ္ ။ ဘာလို ့ အဲဒီလို ေတြးမိ လိုက္တာလဲ ဆိုေတာ့ ေမးခြန္းမွာ logical way လို ့ ေျပာထားတယ္ေလ ။ T က ကြက္လပ္ တစ္ခုေက်ာ္စီမွာ ႐ွိေနေတာ့ ၆ ခုေျမာက္က T ျဖစ္ရမွာေပါ့ ။ က်န္တဲ့ ကြက္လပ္ ၂ ခုကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္နဲ ့ စဥ္းစားလို ့ မရဘူး ။ M နဲ ့ W ၾကားမွာ စာလံုး ၉ လံုးျခားျပီး W ေနာက္မွာက စာလံုး ၃ လံုးပဲ က်န္ေနေတာ့ စာလံုး အေရအတြက္နဲ ့ ျခားထားတာလဲ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ။ ေနာက္ဆံုး စဥ္းစားမိ တာက M ကို ေျပာင္းျပန္ လုပ္လိုက္ရင္ W ရတယ္ေလ ။ M နဲ ့ W ကို ေျပာင္းျပန္ လုပ္ျပီး T နဲ ့ ျခားျပီး တစ္ခုေက်ာ္ စီ ထည့္ထားတာ ျဖစ္မယ္လို ့ ေတြးျပီး အေပၚက အေျဖကို စဥ္းစား မိတယ္ ။ တျခား ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အေျဖေတြကိုလဲ စဥ္းစားလို ့ မရတာနဲ ့ အဲဒါကိုပဲ အျဖစ္ ႏိုင္ဆံုးလို ့ သတ္မွတ္ လိုက္တယ္ ။

ေမးခြန္း နံပတ္ ၂ အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ အေျဖက...


ကၽြန္ေတာ္ရဲ ့ စဥ္းစားပံုက...

စိတ္နဲ ့ ဟိုေနရာမွာ မ်ဥ္းေၾကာင္းေလး ျခစ္ၾကည့္လိုက္ ၊ ဒီေနရာမွာ ျခစ္ၾကည့္ လိုက္နဲ ့ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ ၾကာေအာင္ စဥ္းစားပါတယ္ ။ ညီမွ်ျခင္းရဲ ့ ဟိုဖက္နဲ ့ ဒီဖက္ကို ညီေအာင္ညႈိဖို ့ ဘယ္လိုမွ စဥ္းစားလို ့ မရတဲ့ အဆံုး ၊ အေပၚက အေျဖကို အျဖစ္ႏိုင္ဆံုး အေျဖလို ့ ကၽြန္ေတာ္ သတ္မွတ္လိုက္တယ္ ။

ေမးခြန္း နံပတ္ ၃ အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ အေျဖက...


ကၽြန္ေတာ္ရဲ ့ စဥ္းစားပံုက...

ေမးခြန္းမွာ Write anything ဆိုေပမဲ့ အေပၚက ေမးခြန္းေတြ ပံုစံအရ ကိုယ္ၾကိဳက္တာ တစ္ခုခုကို ေရးလို ့ ေျပာတာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ။ Anything ဆိုတဲ့ စာလံုးကို ေရးခိုင္းတာ ျဖစ္မယ္ ။ အဲဒီလိုမွ မဟုတ္ပဲ ကိုယ္ၾကိဳက္တာ ကိုယ္ေရး ဆိုရင္လဲ anything ဆိုတဲ့ စာလံုးကို ေရးလိုက္တာ မမွားဘူးေလ ။ အဲဒါနဲ ့ အေပၚကအေျဖကို အျဖစ္ႏိုင္ဆံုး အေျဖလို ့ သတ္မွတ္လိုက္တယ္ ။

ေမးခြန္း နံပတ္ ၄ အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္ အေျဖက...


ကၽြန္ေတာ္ရဲ ့ စဥ္းစားပံုက...

လိုင္း ၃ လိုင္းနဲ ့ ေလးေထာင့္ပံု ရေအာင္ဆြဲဖို ့ ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ။ ေလးေထာင့္ပံု ရဖို ့ က လိုင္း ၄ လိုင္း ႐ွိမွ ရမွာေလ ။ အဲဒီေတာ့ ေမးခြန္း ေအာက္မွာ ေဘာင္ခတ္ထားတဲ့ လိုင္းကို ေအာက္ခံထားျပီး ဆြဲလိုက္တယ္ ။ အေပၚက အေျဖမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဆြဲတဲ့ လိုင္း ၃ လိုင္းကို ျမင္သာေအာင္ အေရာင္ မတူတာနဲ ့ ဆြဲထားလို ့ ေလးေထာင့္ပံု မဟုတ္သလို ျဖစ္ေနတာ ၊ ေအာက္ကလိုင္းနဲ ့ အေရာင္တူေအာင္ဆြဲလိုက္ရင္ ေလးေထာင့္တံုး ပံုရတယ္ေလ ။

အဲဒါေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားမိတဲ့ အေျဖေတြပဲ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ ႏွစ္ခု မွန္မယ္ ထင္သလဲ ။ ေအာက္က အေျဖမွန္ ေတြနဲ ့ တိုက္ၾကည့္ပါ ။

ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ႏွစ္ခု မွန္တယ္ ဆိုတာ ျမင္ၾကတဲ့ အတိုင္းပဲ ။ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ညံ့တာလား ၊ ေမးခြန္းေတြ ကပဲ ခက္တာလား ေတာ့မသိဘူး ။ ဒီေမးခြန္း ေတြရဲ ့ အေျဖေတြကို သိေနတဲ့ သူဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားတဲ့ ပံုကို ၾကည့္ျပီး ရယ္လြန္းလို ့ ေသႏိုင္တယ္... xD
 သူငယ္ခ်င္းတို ့ေရာ ဘယ္ႏွစ္ခု မွန္လဲ... ... :)

                         

ဒုတိယဆိုဒ္မွ ကူးယူတင္ျပပါသည္ ... ။

                                                                                                                      

ဖူးတံ၀င့္လို ့ မခ်ီနိုင္ေသာ

ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းစာေတြေၾကာင့္ေရာ ေလေနတာေတြေရာေပါင္းျပီး ဘေလာ့ေလးကိုေတာင္ ပစ္ထားမိတယ္
သၾကၤန္တြင္းမွာ မေပ်ာ္နိုင္တဲ့ သူေတြဆိုေတာ့လည္း အဟဲ ...

ဟိုဖတ္ဒီဖတ္နဲ ့ ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္တဲ့ ေဆာင္းပါးေလးတစ္ပုဒ္ကို သူငယ္ခ်င္းတို ့လည္းခံစားလို ့ရေအာင္

မၽွေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္  ...  ေဆာင္းပါးေလးနာမည္က  "ဖူးတံ၀င့္လို ့ မခ်ီနိုင္ေသာ" တဲ့

`အေမေရ…၊ ေဟာဒီမွာ … … …´
ေနာက္ေဖး လမ္းၾကားတခုထဲ ခ်ိဳးအ၀င္ သူ႔ကုိ ျမင္တာနဲ႔ စူးကနဲ ေနေအာင္ ေအာ္လိုက္ေသာ ကေလးတေယာက္ အသံက အိမ္တအိမ္ဆီမွ ေပၚထြက္လာ၏။ သိပ္မၾကာလုိက္…၊ အိမ္ႀကိဳ အိမ္ၾကားမွ ေခြး၀ဲစားတခ်ဳ႔ိ၏ အသံေတြက တ၀ူး၀ူး တ၀ုတ္၀ုတ္ျဖင့္ ပြတ္ေလာညံ သြားေတာ့သည္။ အိမ္အေတာ္မ်ားမ်ားမွ လူတခ်ိဳ႔က သတိအေနအထားျဖင့္ တမ်ိဳး၊ မလိုလားဟန္ တဖုံ၊ ရြံရွာဟန္ တနည္းေဆာင္ေသာ အၾကည့္ေတြျဖင့္ သူသြားေလရာကို လိုက္ၾကည့္ေန၏။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ လွမ္းလို႔ပင္ ေအာ္ေျပာလိုက္ပါေသးသည္…

`ဟဲ့…၊ ပလတ္စတစ္ ေကာက္ရင္လဲ ပလတ္စတစ္ပဲေကာက္ေနာ္၊ အ၀တ္ေတြ၊ ထဘီေတြေတာ့ ႐ုတ္မသြားနဲ႔´

တခ်ိဳ႔ကလည္း…

`သြားသြား…၊ ဒါ ပလတ္စတစ္ေကာက္တဲ့ ေနရာမဟုတ္ဘူး´

သူကေတာ့ ၾကားပါမ်ားလို႔ ႐ိုးေနၿပီ ျဖစ္ေသာ စကားလုံးေတြကို လ်စ္လ်ဴရႈလို႔ မ်က္လုံးေတြ က်ီးကန္းေတာင္ေမွာက္ အလုပ္ေပးရင္း လက္ထဲက သံစူးတပ္ တုတ္ေခ်ာင္းရွည္ေလးျဖင့္ ေတြ႔သမွ် ပလတ္စတစ္စုတ္ေတြကို ဆတ္ခနဲ ဆတ္ခနဲ ထိုးယူလို႔ ပိုးလာေသာ ပီနန္အိတ္ထဲ ခပ္သြက္သြက္ ထိုးသြင္းလိုက္သည္။

သိပ္ေတာ့ မဆိုးလွ…။ ဒီေနာက္ေဖးလမ္းထဲမွာ ပလစ္စတစ္စုတ္ အေတာ္မ်ားမ်ား ရလိုက္သလို အင္ဂ်င္၀ိုင္ ဗူးခြံအစုတ္တလုံး နဲ႔ ပုလင္းခြံ သုံးေလးလုံးပါ ရလိုက္သည္။ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားထဲက ျပန္ထြက္လာေတာ့ တေယာက္ေယာက္ရဲ့ ေအာ္သံတခုက ေနာက္မွာ ကပ္ပါ လိုက္ပါေသးသည္။

`ေနာက္တခါ ဒီလမ္းၾကားထဲ ၀င္လာၾကည့္၊ ခဲနဲ႔ ထုပစ္မယ္´

***

သူ႔နာမည္က ဖိုးေတ …။ ဟိုးငယ္ငယ္ကေတာ့ သူ႔အေမက သူ႔ကို ေမာင္လျပည့္လို႔ ေခၚတာ ေရးေတးေတး မွတ္မိေသးသည္။ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္လိုက ဘယ္လို ဒီနာမည္တြင္လာတယ္ မသိ။ အခုေတာ့ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြက သူ႔ကုိ `ဖိုးေတ´ လို႔ပဲ ႏႈတ္က်ိဳးေနၾကၿပီ။

သူတုိ႔တေတြ ေနေတာ့ မီးရထားခုံးေက်ာ္ တံတားတခု ေအာက္မွာ…၊ တခါတေလလဲ ကားလမ္းခုံးေက်ာ္ တံတားတခုခု ေအာက္မွာ…။ ၀တ္စုံ အျပာရင့္ရင္လူေတြ ျဖစ္ျဖစ္၊ ကာကီေရာင္လူေတြ ျဖစ္ျဖစ္ လာမေမာင္းထုတ္သေရြ႔ေတာ့ တံတားတခုခု ေအာက္က အုတ္ေဘာင္တန္း အဖီတခုခုဟာ သူတို႔ရဲ့အိမ္။ အဲဒီ ေနရာမွာပဲ စား၊ အဲဒီ ေနရာမွာပဲ အိပ္။ သူ႔အေဖကေတာ့ မီးရထားလမ္းေပၚမွာ အအိပ္ေကာင္းလုိ႔ ေသၿပီတဲ့…။

သူ႔အသက္ ဆယ္ႏွစ္သား အရြယ္ေရာက္ေတာ့ သူ႔အေမက အေဟာင္းနဲ႔ အသစ္လဲေသာ အ႐ုပ္အလဲသည္ လူႀကီးတေယာက္ေနာက္ လုိက္သြားသည္။ အဲဒီ အလဲသည္ လူႀကီးက က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္တခုမွာ ေနေတာ့ ခုံးေက်ာ္တံတားေတြ ေအာက္မွာသာ ေနရတာကုိ စိတ္ပ်က္ေနပုံရေသာ အေမက အားကုိးရွာပုံ ေပၚသည္။

က်ဴးေက်ာ္တဲအိမ္ ခပ္စုတ္စုတ္က နတ္ဘုံ၊ နတ္နန္းလဲ မဟုတ္၊ သူ႔ပေထြး အလဲသည္ႀကီးကလည္း သူ႔ကုိ တင္ေကၽြးမထားႏိုင္ေတာ့ သူသည္လည္း ပီနန္အိတ္ဆြဲလို႔ ပလတ္စတစ္ ထြက္ေကာက္ရေတာ့သည္ေပါ့…။

***

ပလတ္စတစ္ ေကာက္သမား ဆိုတာက ဘာေၾကာင့္ရယ္ေတာ့ မသိ…။ ျမင္သူတိုင္းက ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ သူခိုးတေယာက္ကို ၾကည့္တဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးျဖင့္ ၾကည့္တတ္တာက မ်ားသည္။ ဘယ္လိုမွ ခိုးႏိုင္ေလာက္တဲ့ ေနရာမ်ိဳးမွာ မဟုတ္တဲ့ လမ္းမႀကီး နံေဘးလို ေနရာမ်ိဳးမွာေတာင္ စူးခၽြန္တုတ္ကေလးျဖင့္ ဟုိဟိုဒီဒီ ထိုးဆြရင္း ပလတ္စတစ္ေကာက္ေနတဲ့ သူ႔ကုိ ကြင္းေရွာင္ သြားသူကသြား၊ မသတီတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္သူက ၾကည့္နဲ႔ သူတို႔မွာ လူထက္ တဆင့္နိမ့္ေသာ လူဘ၀ကို ေရာက္ေနရသလိုလို…။

တခ်ိဳ႔ အက်င့္မေကာင္းသူ တေယာက္တေလကေတာ့ လက္ေဆာ့ေျခေဆာ့နဲ႔ အ၀တ္ေတြ ႐ုတ္သြားတာမ်ိဳး ရိွတတ္ေလေတာ့ နဂိုကတည္းကမွ ႏုံခ်ာလွတဲ့ သူတို႔ကုိ ပုိလို႔ ႏွိမ္ခ်င္စရာ ျဖစ္ေနတာလားေတာ့ မသိပါ။ ေျပာခြင့္ ႀကဳံခဲ့ရင္ေတာ့ လူေတြကို ဖိုးေတ ေျပာျပလိုက္ခ်င္သည္။ ဘ၀ေပး အေျခအေနေၾကာင့္ ဒီအလုပ္လုပ္ေနရေပမယ့္ သူတို႔ေတြ အားလုံးဟာေတာ့ သူခုိး ဂ်ပိုးမ်ား မဟုတ္ရပါ … လို႔။

***

ဒီေန႔ေတာ့ ဖိုးေတ တေယာက္ ကံနည္းနည္း ေကာင္းေနသည္ ဆိုရမည္။ ခါတုိင္းဆိုရင္ တေနကုန္ေအာင္ ေကာက္ပါမွ မျပည့္တတ္ေသာ ပီနန္အိတ္ငယ္ေလးက ဒီေန႔ေတာ့ ေစာေစာစီးစီးပင္ ျပည့္သြားသည္။ ဒါ့အျပင္ ေရသန္႔ဗူးခြံေတြလည္း အေတာ္မ်ားမ်ား ရလိုက္ေသးသည္။

ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ ေလွ်ာက္လာရင္ ဗန္ဒါပင္ႀကီး တပင္ေအာက္ ေရာက္ေတာ့ ပီနန္အိတ္ေလးကို ေဘးမွာ ခ်ရင္း ခဏ ထုိင္ေနခိုက္…

`ကလင္…ကလင္..ကလင္´

အသံရွည္တခုကို ၾကားအၿပီးမွာေတာ့ ဖိုးေတေရွ႔က ျမင္ရတဲ့ အေဆာက္အဦထဲကေန ကေလးေတြ လမ္းေပၚကို ျဖာခနဲ ထြက္လာၾက၏။ အျဖဴ အစိမ္း ၀တ္စုံေလးေတြနဲ႔ သူတုိ႔ကုိ ဖိုးေတ တေယာက္ခ်င္းစီ လိုက္ေငးေနမိသည္။ တခ်ိဳ႔ကလည္း မိဘေတြက လာႀကိဳတဲ့လူကႀကိဳ၊ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လာႀကိဳသူက ႀကိဳ…၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အားလုံးကို ၾကည့္ရသည္မွာ ၿပဳံးလုိ႔…၊ ေပ်ာ္လို႔…။

အဲဒီ အေဆာက္အဦးထဲမွာ တေန႔တေန႔ သူတို႔ေတြ ဘာလုပ္ေနၾကလဲ ဆိုတာ ဖိုးေတ သိခ်င္လွသည္။ တခါတေလ အဲဒီလို အေဆာက္အဦးေရွ့ကေန ျဖတ္ေလွ်ာက္မိရင္ သံၿပိဳင္ ေအာ္ဆိုေနၾကေသာ အသံေတြကို ၾကားရရင္ သူတုိ႔ေတြလို လိုက္ဆိုခ်င္မိသည္။ သူတုိ႔ ဘာေတြ ဆုိေနပါလိမ့္။

`ဟဲ့ေကာင္ေလး…၊ နင့္အသက္ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ ရိွၿပီလဲ´

သူ႔ေရွ႔မွာ လာရပ္ၿပီး သနားသလိုလို အၾကည့္နဲ႔ ေမးလိုက္ေသာ မိန္းမႀကီးကို ဖိုးေတ မ်က္လုံးေလး အေၾကာင္သားျဖင့္ ျပန္ၾကည့္မိသည္။ မိန္းမႀကီးေဘးမွာက ဖိုးေတနဲ႔ ရြယ္တူေလာက္ရိွမည့္ အျဖဴအစိမ္း၀တ္ ေကာင္ေလး တေယာက္…။ မိန္းမႀကီးက ဖိုးေတကို ေမးလိုက္ရင္း ေဘးမွာပါလာသည့္ သူ႔သားကို ေျပာလိုက္သည္။

`သား ေက်ာင္းမတက္ခ်င္ရင္ သူ႔လို ပလတ္စတစ္ ေကာက္မလား´

ေကာင္ေလးက `ဟင့္အင္း၊ မေကာက္ဘူး´ ဟု ခပ္သြက္သြက္ ေျဖၿပီး သူ႔အေမအနားကို ပိုတိုးကပ္လုိက္သည္။ မိန္းမႀကီးက…

`ေအး…၊ ဒါဆိုရင္ သား ေက်ာင္းတက္ရမယ္၊ စာ ႀကိဳးစားရမယ္ေနာ္။ စာမတတ္ရင္ သူတို႔လိုပဲ လမ္းေဘးမွာ သား ပလတ္စတစ္ ေကာက္ရမွာ´

မိန္းမႀကီးက ေျပာလဲေျပာ၊ သူ႔သားကိုလည္း ေခါင္းကို ဖြဖြ ပြတ္ေပးေတာ့ ေကာင္ေလးက ေခါင္းၿငိမ့္ျပသည္။ ခဏၾကာေတာ့ သူတို႔ ျပန္လွည့္ထြက္သြားသည္။ ျပန္လွည့္မသြားခင္ မိန္းမႀကီးဆီက ငါးက်ပ္တန္ တရြက္ သူ႔ဆီ လြင့္က်လာသည္။ ဖိုးေတ အားရ၀မ္းသာျဖင့္ ေကာက္ယူလိုက္၏။

***

ညေန မိုးခ်ဳပ္လုပါၿပီ။

အေမွာင္ထုက ေလာကတခြင္ကို ၀ါးမ်ိဳးလုဆဲတြင္ မွိတ္တုတ္တုတ္ အလင္းေရာင္တခ်ိဳ႔ျဖင့္ အိမ္တခ်ိဳ႔ဆီက ကေလးတခ်ိဳ႔ရဲ့ စာအံသံ လမ္းေပၚလြင့္ေနသည္။

`ပန္းကေလးမ်ား ပြင့္ေတာ့မည္၊ ဖူးတံ၀င့္လို႔ခ်ီ… ေနျခည္မွာ ေရႊရည္ေလာင္း၊ ငါတုိ႔ စာသင္ေက်ာင္း´

လမ္းေပၚက အေမွာင္ထဲမွာေတာ့ ဖိုးေတတေယာက္ ပီနန္အိတ္ခြံေလး ထမ္းလို႔ ေလွ်ာက္ေနဆဲ…။ ဖိုးေတ ပလတ္စတစ္ ေကာက္ေနတာ ပညာမတတ္လို႔လား…၊ ဒါမွမဟုတ္… … … …။

ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတာကေတာ့ ဖုိးေတတေယာက္ မသိႏိုင္ေပမယ့္ အေျဖေပါင္းမ်ားစြာကေတာ့ ရိွေနပါလိမ့္မည္။ ဖူးတံ၀င့္လို႔ မခ်ီႏိုင္တဲ့ ဖိုးေတလို ပန္းကေလးေတြကေတာ့…။

မဇၥ်ိမ ဆိုဒ္မွကူးယူေဖၚျပသည္။

ကၽြန္ေတာ္နဲ ့ တစ္ခ်ိဳ ့တစ္ေလ

လူတစ္ခ်ဳိ႕ ကိုယ့္ဘဝထဲ ဝင္လာၾကတယ္။ 

ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ဳိ႕က ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ထြက္ခြါသြားၾကတယ္။

တစ္ခ်ဳိ႕က ခဏေလး ရပ္နားေပမယ့္ 

တစ္ခ်ဳိ႕က ၾကာၾကာရပ္နားျပီး ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။
ကိုယ့္ရင္ဘတ္မွာလွပတဲ့ အမွတ္တရေျခရာေတြ ထြင္းရစ္ခဲ့ၾကတယ္။

တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္အတြက္ ဂုဏ္ယူၾကတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ကို သတိရၾကတယ္၊ ဂရုစိုက္ၾကတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ္နဲ႔ စကားေျပာခ်င္ၾကတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က အခက္အခဲ တြင္းနက္ထဲ ကိုယ္ျပဳတ္မက်ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ၾကတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ္ကူညီခဲ့တာကို ေက်းဇူးတင္ေနတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က အရာရာ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ဖို႔ ကိုယ့္ကို ဆုေတာင္းေပးၾကတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္လက္ကို ဆုတ္ကိုင္ခ်င္တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ကို အကာအကြယ္ေပး ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ဒီေလာကမွာ ကိုယ္အသက္ရွင္ ရွိေနမွန္း အသိအမွတ္ျပဳေပးတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ကို လက္ေဆာင္တစ္ခုေပးႏိုင္ဖို႔ ဆႏၵရွိေနတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ ဂုဏ္ယူျပီး ေပြ႔ဖက္ခ်င္တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က သူ႔အတြက္ ကိုယ္ဟာ အေကာင္းဆံုးလက္ေဆာင္လို႔ ထင္တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ကို သိပ္မေအး၊ သိပ္မပူဘဲ သက္ေတာင့္သက္သာ ေနႏိုင္ဖို႔ေမွ်ာ္လင့္တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္အေၾကာင္းကုိ ေတြးျပီး ျပံဳးေနတတ္တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ္နဲ႔သာဆိုရင္ ဘာမဆို ရင္ဆိုင္ရဲသတဲ့။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ရဲ႕ၾကံ့ၾကံ့ခံႏိုင္မႈကို အားက်တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ပုခံုးထက္မွာ ခိုမွီနားေနခ်င္တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ္နဲ႔အတူ အေပ်ာ္ေတြ မွ်ေဝခ်င္တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ရဲ႕ခြင့္လြတ္ျခင္းကို ေတာင့္တေနတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ္ခြင့္လြတ္လိုက္လို႔ ေပ်ာ္ေနတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ္နဲ႔အတူ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရယ္ေမာေနခ်င္တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္နဲ႔ေတြ႔ရဖို႔ အခ်ိန္ေတြကို မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ကို မွတ္မိေနျပီး သူ႔တို႔ေဘးမွာ ကိုယ္အျမဲရွိေနေစခ်င္ခဲ့တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္စိတ္ဝိညာဥ္ကိုေတာင္ တန္ဖိုးထားတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ကိုယ္ဖန္ဆင္းခဲ့တဲ့ ဘုရားသခင္ကို ေက်းဇူးတင္ေနတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ကိုသူဘယ္ေလာက္ ျမတ္ႏိုးေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ေနတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ္နဲ႔အတူ သူ႔အိပ္မက္ကို မွ်ေဝခံစားေစခ်င္တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ္နဲ႔အတူ ရွိေနတဲ့အခါ အခ်ိန္ကို ရပ္တန္႔ထားခ်င္ခဲ့တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က သူ႔ကိုကိုယ္သတိထားမိဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ေၾကာင့္ တစ္ညလံုး အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ဘူး။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ္နဲ႔အတူ အျမဲတမ္း ရွိေနခ်င္တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ရင္ခြင္ထဲ တိုးဝင္ခ်င္တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ကို သူ႔ရင္ခြင္ထဲ ေထြးေပြ႔ထားခ်င္တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ္နဲ႔သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ခ်င္ေနတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကုိယ္က သူ႔သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနလို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ကို ပိုနားလည္ခ်င္ေနတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ကို ယံုၾကည္တယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ယံုၾကည္မႈကို လိုေနတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ဒီစာကိုဖတ္ျပီး ၾကည္ႏူးေနတယ္။ တစ္ခ်ဳိ႕က မ်က္ရည္ဝဲေနတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္အားေပးတာကို လိုအပ္ေနတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕က ကိုယ့္ကို အားေပးေနတယ္။

တစ္ခါတေလမွာ ကိုယ္ေမ့ေနခဲ့ျပီလား...!
တစ္ခါတေလမွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔အားငယ္ေနခဲ့ျပီလား..!
တကယ္ေတာ့ အျမဲတမ္း ကိုယ့္ကို ဂရုစိုက္၊ အေလးထားတဲ့လူေတြက ကိုယ့္ေဘးမွာရွိေနျပီးသားပါ...

ဘ၀ဆုိတာ မာတိကာအတုိင္းဘယ္ေတာ့မွျဖစ္မလာဘူး ေလ...   ...   ...။                     ။

                                                                                                                                          By: ေရႊအိမ္စည္

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ထိုႏွစ္ေယာက္

သင္ႏွင့္အတူ ေမြးေန႕တစ္ေန႕တည္း က်ေရာက္ေနသူေပါင္းမွာ 10,000,000

(ဆယ္သန္း) ေက်ာ္ရွိပါတယ္။ ဒါက သင္နဲ ့အတူတူ တစ္ရက္တည္း ေမြးတာေနာ္။

ဒါဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ဘ၀နဲ ့ အစိတ္အပိုင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား

တိုက္ဆိုင္ေနတဲ့တစ္ျခား သူတစ္ေယာက္ေယာက္ေရာ ရွိေနနိုင္မလား

ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးတဲ့ စာေတြထဲက အေမရိကန္ရဲ့သမၼတေတြျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့

ေအဗရာဟန္လင္ကြန္းနဲ ့ဂၽြန္အက္ (ဖ)ကေနဒီ ကို တို ့ရဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကို ယွဥ္ၾကည့္ရေအာင္ ...   ...

(1) သမၶတၾကီးလင္ကြန္းဟာ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ အျဖစ္1846 ခုႏွစ္မွာေရြးခ်ယ္ျခင္း ခံရပါတယ္၊၊

သမၶတကေနဒီကေတာ႕ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ အျဖစ္ 1946 ခုႏွစ္မွာေရြးခ်ယ္ခံ

ရပါတယ္၊၊

(2) သမၶတၾကီးလင္ကြန္းဟာ 1860 ခုႏွစ္မွာသမၶတအျဖစ္ေရြးခ်ယ္ခံရျပီး သမၶတကေနဒီကေတာ႕1960 ခုနွစ္မွာ သမၶတျဖစ္လာခဲ႕ျပန္ပါတယ္၊၊

(3) သမၶတၾကီးလင္ကြန္းရဲ႕ အတြင္းေရးမွဴးနာမည္ဟာ ကေနဒီ ျဖစ္ျပီး သမၶတကေနဒီရဲ႕ အတြင္းေရးမွဴးနာမည္ဟာလည္း လင္ကြန္းျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္

(4) သူတို႕ႏွစ္ဦးစလံုးသမၶတအျဖစ္အိမ္ျဖဴေတာ္ကို ေျပာင္းေရႊ႕အျပီးမွာေတာ႕ ရင္ေသြးတစ္ဦးစီ ဆံုးပါးသြားခဲ႕ရျပန္ပါတယ္

သမၶတႏွစ္ဦးစလံုးဟာ ေသာၾကာေန႕မွာ လုပ္ၾကံခံရျပီး ၊ ႏွစ္ဦးစလံုး ဦးေခါင္းကိုပဲ

က်ည္ဆန္ထိမွန္ ေသဆံုးခဲ႕ရပါတယ္၊၊

(5) သမၶတႏွစ္ဦးစလံုးဟာ ေတာင္ပိုင္းသားေတြျဖစ္တဲ႕ ဂြ်န္ဆင္ေၾကာင့္ပဲ ေအာင္ျမင္ခဲ႔ရျပီး ေတာင္ပိုင္းသားေတြကပဲ ပစ္ခတ္လုပ္ၾကံျခင္းကိုခံခဲ႕ရပါတယ္

သမၶတၾကီးလင္ကြန္းကို ႏိုင္ငံေရးေလာကမွာေအာင္ျမင္ေစခဲ႕တဲ႕ အန္ဒရုဳးဂြ်န္ဆင္ဟာ

1808 ခုႏွစ္မွာ ေမြးဖြားခဲ႕သူျဖစ္ျပီး သမၶတကေနဒီကို ေအာင္ျမင္ေစခဲ႔တဲ႕ လန္ဒန္ဂြ်န္ဆင္

ကေတာ႕1908 ခုႏွစ္မွာ ေမြးဖြားသူျဖစ္ပါတယ္၊၊

(6) သမၼတ ၾကီးလင္ကြန္းကို လုပ္ၾကံခဲ႔တဲ့ သူကေတာ့ ဂြ်န္၀ိုက္စ္ဘုသ္ျဖစ္ျပီး သူဟာ 1839 ခုႏွစ္မွာ ေမြးဖြားသူျဖစ္ပါတယ္၊၊ သမၼတ ကေနဒီကိုလုပ္ၾကံခဲ့သူ

ဟာေဗး ေအာ႕ေ၀ါ့ဒ္ မွာ 1939 ခုႏွစ္ မွာေမြးဖြားသူျဖစ္ပါတယ္၊၊

(7)သမၼတၾကီးလင္ကြန္းဟာ (Ford) ဖို႕သ္ အမ်ိဳးသားျပဇာတ္ရုံမွာ လုပ္ၾကံျခင္းခံခဲ့ရျပီး သမၼတ ကေနဒီကေတာ့ (Ford) ဖို႕သ္ဆိုသူထုတ္လုပ္ခဲ႕တဲ့ ကားထဲမွာလုပ္ၾကံခံခဲ့ရတာ

ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ့ကားနာမည္ကလဲ လင္ကြန္းလို႕ ေခၚပါတယ္

(8)သမၼတလင္ကြန္းကို လုပ္ၾကံခဲ႕သူ Booth ဟာ ျပဇာတ္ရုံမွ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ သြားခဲ့ျပီးကုန္တိုက္တစ္ခုထဲကေန ဖမ္းဆီးမိခဲ႔ပါတယ္၊၊

သမၼတ ကေနဒီကိုလုပ္ၾကံသူ Oswald ကေတာ့ ကုန္တိုက္တစ္ခုကေန ထြက္ေျပးသြားခဲ့ျပီး

ျပဇာတ္ရုံထဲကေန ျပန္လည္ဖမ္းမိခဲ့ျပန္ပါတယ္၊၊

(9)သမၼတလင္ကြန္းဟာ လုပ္ၾကံျခင္းမခံရမီ တစ္ပတ္အလိုမွာ Maryland ျပည္နယ္ (Monroe) မြန္ရုိးရပ္ကြက္မွာရွိေနခဲ့ပါတယ္၊၊

သမၼတ ကေနဒီကေတာ့ လုပ္ၾကံမခံရမီ တစ္ပတ္အလုုိမွာ ကေမၻာေက်ာ္မင္းသမီး

Marilyn Monroe မာရီလင္မြန္ရုိးနဲ႕အတူရွိေနခဲ႔ျပန္ပါတယ္၊၊

(10) သမၼတႏွစ္ေယာက္ကို လုပ္ၾကံခဲ႕တဲ့ Booth နဲ႕ Oswald တို႕ဟာ သူတို႕ကို တရားရုံးမွ ျပစ္ဒဏ္ မခ်မွတ္ရေသးခင္မွာပဲ လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္ျခင္းခံခဲ႕ရျပန္ပါတယ္၊၊

ဒါေတြက လူသိမ်ားခဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ေယာက္ရဲ့ တိုက္ဆိုင္မွန္းသိခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာ

တစ္ခ်ိဳ ့တစ္ေလေပါ့ ။ ဒီအျဖစ္အပ်က္လိုမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္တို ့ဘ၀နဲ ့ ဆင္ဆင္တူတဲ့ လူတစ္ေယာက္

ေယာက္ ကမာၻၾကီးေပၚမွာ ရွိေနနိုင္တယ္ေနာ္ ...     ...    ...။                     ။

ကၽြန္ေတာ္တို ့နဲ ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳရသ

သူရဲ႕ အခ်ိန္ေတြကို ျငီးေငြ႔ဖို႔ေကာင္းစြာ ျဖတ္သန္းရင္း သူ ေဆးရံုေပၚမွာ အခ်ိန္ကုန္ေနခဲ႔တာ ၁၀ လ ေက်ာ္ခဲ႔ျပီ။ သူ႕မွာ သူ႕ အသက္အရြယ္နဲ႔ဆိုေတာ႔လည္း ဘာမွ ထူးထူးျခားျခားလုပ္စရာ မရွိေတာ႔ပါ။ အရင္လို သူလည္း သန္သန္မာမာ သူ႕အသက္အရြယ္က လုပ္ဖို႔ ခြင္႔မျပဳေတာ႔ ။

အခုလို သူေလျဖတ္ျပီး တစ္ကိုယ္လံုးအလႈပ္ႏိုင္ပဲ အိပ္ယာထဲမွာသာ အိပ္ေနရတာလည္း ၾကာခဲ႔ျပီ။ သားေတြ ၊ သမီးေတြကလည္း သူ႕ကို လိုေလေသးမရွိေအာင္ ထားေပမဲ႔ အေဖာ္မပါပဲ မလႈပ္ႏိုင္ ၊ မေရြ႕မေျပာင္းႏိုင္ေသာ သူ႕အတြက္ သားသမီးေတြ ျဖည္႔ဆည္းေပးတဲ႔ စားစရာ ၊ အသံုးအေဆာင္ေတြက အဓိပၸါယ္ မရွိသလို ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။

တစ္ခါတစ္ေလ သူ႕ဆီကို သားသမီးေတြ စံုစံုလင္လင္နဲ႔ ေျမးေတြပါ လာျပီး သူ႕ကို တြတ္တီးတြတ္တာ ေျပာရင္း အျပင္ေလာကအေၾကာင္းကို ၾကားရရင္ သူ စိတ္ေပ်ာ္တယ္။ သူ႕တို႔ျပန္သြားျပန္ရင္ သူ႕ဘဝဟာ ျပန္ျပီး အထီးက်န္ဆန္ျပန္ေလေရာ။ သူ႕ဇနီးကလည္း အခုလို သူေလမျဖတ္ခင္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္က တမလြန္သို႕ သူ႕အရင္ သြားႏွင္႔ျပီ။

အခု ဒီတစ္ခါ ေလျဖတ္တာ ကေန သူထပ္ျပီး အေအးဓါတ္မမွ်လို႔ ေအာက္ပိုင္း လံုးဝ မလႈပ္ႏိုင္သလို ျဖစ္ေတာ႔ ေဆးရံုကို သူထပ္ေရာက္လာေတာ႔ အနီးကပ္ျပဳစုဖို႔ အေထြေထြျပည္႔စံုတဲ႔ ေဆးရံုမွာ အထူးၾကီးၾကပ္ေရး အခန္းမွာ ထားဖို႔ သားသမီးေတြကို ဆံုးျဖတ္ၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ သူ ဒီေဆးရံုကို ေရာက္ခဲ႔တာ ၁၀ လရွိခဲ႔ျပီ။ အခန္းထဲမွာ သူတစ္ေယာက္တည္း ၊ အေရွ႕မွာေတာ႔ တီဗီ ရွိပါရဲ႕။ သူ႕လက္ေဘးနားမွာလည္း ဝါယာၾကိဳးနဲ႔ တြဲထားတဲ႔ လက္မနဲ႔ ႏွိပ္ဖို႔ ခလုတ္ေလးတစ္ခု ရွိေနတယ္။

သူဘာလိုခ်င္လဲ။ ဘာလုပ္ခ်င္လဲ။ ဒီခလုပ္ေလးကို ႏွိပ္လိုက္ရင္ နပ္စ္ က ခ်က္ခ်င္း ေရာက္လာတယ္။ သူေနမေကာင္းလို႔ ႏွိပ္လိုက္လည္း ခ်က္ခ်င္း ေရာက္လာတယ္။ အခုခုစားခ်င္တယ္ ၊ အေလး အေပါ႔ သြားခ်င္တယ္ ဆိုလည္း ႏွိပ္လိုက္ ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာျပီး သူ႕ကို ျပဳစုျပီး လုပ္ခ်င္တာေတြကို ျဖည္႔ဆည္းေပးတယ္။ ဒါကေတာ႔ လြဲျပီးေတာ႔ သူ႕အခန္းမွာ သူတစ္ေယာက္တည္းသာ...။

တစ္ေန႕ေတာ႔ သူ႕အခန္းထဲကို တြန္းကုတင္နဲ႔ လူနာ ေနာက္တစ္ေယာက္ထပ္ ဝင္လာတယ္။ လူနာက သူလိုေတာင္မွ မလႈပ္ရွားႏိုင္ ။ ယာဥ္တုိက္မႈ ျဖစ္ျပီး ေက်ာရိုးမွာ ရွိတဲ႔ နပ္ေၾကာၾကီးကို ထိျပီး တစ္ကိုယ္လံုး မလႈပ္ရွားႏိုင္ေတာ႔ေသာ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္ လို႔ပဲ သူသိလိုက္ရတယ္။ သို႕ေသာ္ ဒီလူက ဘယ္ေတာ႔မွ ညိႈးႏြမ္းေနတယ္လို႔ မရွိ ။ သူလုပ္ႏိုင္တာ ေတြးႏိုင္တာေတြကို သူ႕ဆီကို လာေသာ ဧည္႕သည္ေတြနဲ႔ လႈပ္ႏိုင္ေသာ “ ပါးစပ္ ” ကို အားျပဳျပီး အစြမ္းကုန္သူေျပာေနတယ္။

သူကလည္း ဘယ္ေတာ႔မွ ညိႈးႏြမ္းမေနသလို ၊သူ႕ဆီ လာလည္ေနသူေတြကိုလည္း ဟာသေတြ ေျပာလိုက္ ၊ ဗဟုသုတေတြ ေျပာလိုက္နဲ႔ သူ႕ဘဝကို သူ က်င္လည္ေနတယ္။ လူကလည္း လူေပ်ာ္ျဖစ္ပံုရတယ္။ သူကေတာ႔ ဒီလူ႕ထက္ျပီးျပီး လႈပ္ရွားႏိုင္ေပမဲ႔ ဒီလူ႕ေလာက္ေတာ႔ ဘဝမွာ မေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ႔။

ဒီလိုနဲ႔ သူနဲ႔ ဒီလူ ခင္မင္လာေတာ႔ သူကလည္း သူ႕အေၾကာင္းကို ဒီလူ႕ကို ေျပာျပျဖစ္တယ္။ ဒီလူကလည္း သူ႕ေၾကာင္း သူေျပာျပတယ္။ ဒါနဲ႔ တစ္ခန္းလံုးမွာမွ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္တည္း ရွိတာ ဆိုေတာ႔ စကားေျပာစရာ ႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ အခန္းကလည္း ႏွစ္ေယာက္ခန္းပါပဲ။ သူက ကုတင္ေပၚက မဆင္းျဖစ္ခဲ႔ ။ ဆင္းဖို႔လည္း သူမၾကိဳးစား ။ နပ္စ္ ျပဳစုသမွ်ကိုသာ က်င္႔သားရစြာ သူလက္ခံ ေနထိုင္ခဲ႔တယ္။

သူ႕နဲ႔ အတူတူ ေနဖို႔ ေရာက္လာတဲ႔ ဒီလူ႕ကုတင္ေရွ႕မွာေတာ႔ ျပဴတင္းေပါက္ တစ္ခု ရွိတယ္။ သူ တစ္ခါမွ ဒီျပဴတင္းေပါက္ကေန အျပင္ကို ၾကည္႔ဖို႔ မစဥ္းစားခဲ႔ ၊ စိတ္ကူးပင္ မရခဲ႔။ အခုေတာ႔ ဒီလူက သူ႕ကုတင္ ဟုိဘက္ေလးေထာင္က ကုတင္ ၊ ျပဴတင္းေပါက္ေရွ႕က ကုတင္မွာ ေနရာရတယ္။ ဒါလည္း သူ႕အတြက္ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခားမရွိပါ။ သူထို ျပဴတင္းေပါက္ကို စိတ္ဝင္စားတာ မဟုတ္။

ဒါနဲ႔ ဒီလူေရာက္ျပီး သံုးရက္ေနေတာ႔ ဒီလူက ေျပာတယ္။ သူ ဒီျပဴတင္းေပါက္ကေန လူေတြကို ျမင္ေနရေၾကာင္း ၊ အျပင္မွာ ပန္းျခံေလး တစ္ခုရွိေနေၾကာင္း ၊ ပန္းျခံထဲမွာ ကေလးေတြ ေဆာ႔ေနၾကေၾကာင္း၊ ေကာင္ေလးေတြက ေဘာလံုးကန္ေနၾကျပီး ၊ ကေလးမေလးေတြက တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေျပးလႊားေဆာ႔ေနေၾကာင္း ၊ ခ်စ္စ ခင္စ လို႔ ထင္ရတဲ႔ ေကာင္ေလး ေကာင္မေလးေတြ ကလည္း ပန္းျခံထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားေနၾကေၾကာင္း ဒီလို ဒီလူေျပာတာ သူၾကားရတယ္။

အထီးက်န္လွတဲ႔ သူ႔အဖို႔ ဒီလူ႕ဆီက တဆင္႔ အျပင္ေလာကမွာ အခု ျဖစ္ပ်က္ေနတာကို ဒီလူက တစ္ဆင္႔ျပန္ေျပာျပေသာေၾကာင္႔ သူလည္း အျပင္ကို လက္ေတြ႕ ျမင္ေနရသလို ခံစားရလာတယ္။

“ ဟာ..ဟာ အလစ္သမား ၊ ပိုက္ဆံအိတ္ လုေျပးျပီ။ ”

ဆိ္ုျပီး လံုးဝ မလႈပ္ႏိုင္တဲ႔ သူက ခုခ်က္ခ်င္းပဲ ထလိုက္ဖမ္းမလို ဒီလူေျပာတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလၾကေတာ႔လည္း. . .

“ ဟားဟားဟား. . အက်ီၤ အနီနဲ႔ လူၾကီး ေခ်ာ္လဲတာဗ်ာ. ။ ပန္းျခံအလယ္က ေရကန္ထဲ က်သြားတယ္။ လူေတြ ဝိုင္းဆယ္ေနရတယ္။ ”

ဒီလို ေျပာတတ္တယ္။ ဒီလို ရယ္စရာ ၊ ေပ်ာ္စရာေလးေတြ ၾကားရေတာ႔ သူကလည္း သူကိုယ္တိုင္ ျမင္ရသလို ျဖစ္ကာ ရယ္မိ ၊ ျပံဳးမိတတ္တယ္။ သူလည္း အရင္လို ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္နဲ႔ ဘဝကို အထီးက်န္ျဖတ္သန္ေနရလုိ မျဖစ္ေတာ႔ဘူး.။ သူ ျမင္လို႔ ျပန္ေျပာသမွ်ကို ကိုယ္ကလည္း တကယ္ျမင္ေနရသလို ၾကားရျပီး ကိုယ္လည္း စိတ္လႈပ္ရွားရတယ္။

ဒါေပမဲ႔ ႏွစ္လေလာက္ၾကာလာေတာ႔ သူ႕စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးျဖစ္လာတယ္။ ဘာလို႔ လံုးဝေတာင္မွ မလႈပ္ႏိုင္တဲ႔ ဒီလူက ျပဴတင္းေပါက္နားကို သြားေနရာကျပီး အျပင္က အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ျမင္ေနရ ၾကားေနရတာလဲ။ နည္းနည္းေတာ႔ လႈပ္ႏိုင္ေနတဲ႔ သူက ဘာလို႔ ဒီျပဴတင္းေပါက္နားကို ေနရာ မရတာလဲ ။ သူကေရာ ဘာလို႔ ဒီလို ျပဴတင္းေပါက္က တဆင္႔ အျပင္က အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ဘာလို႔ တိုက္ရိုက္ မၾကည္႔ရတာလဲ ..၊ သူ ဒီလိုေတြ ေတြးမိျပီး ဒီလူကိုေတာင္မွ မနာလိုသလို ျဖစ္လာတယ္။

ဒါနဲ႔ ေနာက္ေန႕ေတြ ဒီလူက ပန္းျခံထဲမွာ ဘာေတြ ဘယ္လို ျဖစ္ေနတယ္ လို႔ ေျပာရင္ သူက စိတ္မဝင္စားသလိုနဲ႔ တစ္ဖက္ကို ေစာင္းျပီး အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေနလိုက္တယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဒီလူကေတာ႔ သူဘယ္လိုပဲ ေနေန ေျပာျမဲအတိုင္းေျပာေနတာပါပဲ။ ဘယ္သူကေတာ႔ ဘယ္လို ျဖစ္သြားတယ္။ ပန္းျခံထဲ ရုပ္ရွင္လာရိုက္ၾကတယ္. .စသျဖင္႔ေပါ႔။ သူကေတာ႔ ျပဴတင္းေပါက္က တဆင္႔ အျပင္ေလာကကို မျမင္ရေတာ႔ ပိုျပီး သူ႕ကို မနာလို ျဖစ္မိတယ္။

တစ္ေန႕. . .

ညဘက္ သူ အိပ္ေနတုန္း ဟိုဘက္ကုတင္က အသံေတြ က်ယ္ေလာင္စြာ ၾကားရတယ္။ ဒီလူ အသက္ရွဴၾကပ္ျပီး အသက္ကို ျပင္းစြာ ရွဴေနရသံကို သူ ၾကားရတယ္။ သူလွည္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ဘာျဖစ္မွန္း မသိေပမဲ႔ ဒီလူ အသက္ကို မနည္းရွဴေနရတယ္။ ဒီလူ အေရးေပၚအကူအညီ ေခၚဖို႔ လုပ္ေပးထားတဲ႔ ခလုတ္ေလးက သူအိပ္ရင္း တိုက္မိလို႔ ကုတင္ေပၚကေန ကုတင္ေဘးကို တြဲေလာင္းေလးက်ေနတယ္။ မလႈပ္ႏိုင္တဲ႔ ဒီလူ ခလုတ္ေလးကို ႏွိပ္ျပီး နပ္စ္ကို ေခၚဖို႔ ဘယ္လိုမွ ခလုပ္ကို သူ႕လႈပ္လို႔ရတဲ႔ နည္းနည္းေလးနဲ႔ ေလွ်ာက္စမ္းျပီး ရွာတယ္။

ခလုတ္က ကုတင္ေဘးကို တြဲေလာင္းက်ေနေတာ႔ ဒီလူ အသက္ကို ပင္ပန္းစြာ ရွဴရင္း ခလုတ္ေလးကို စမ္းေနတယ္။ ေအာက္ေဘးကို တြဲေလာင္းက်ေနတာ ဒီလူ မသိ။ သူ သူ႕ကုတင္းေပၚက သူ႕လက္နားမွာ ရွိေနတဲ႔ ခလုတ္ေလးကို စမ္းလိုက္ေတာ႔ သူ႕လက္မွာ အလြယ္တကူ စမ္းလို႔ ေတြ႕တယ္။ သူ ခလုတ္ကို ႏွိပ္လိုက္ရင္လည္း တာဝန္က် ဆရာမက အေျပးအလႊားေရာက္လာမွာပါပဲ။ ဘယ္သူပဲ ႏွိပ္ႏွိပ္ေပါ႔။ သူ ခလုတ္ေလးကို ႏွိ္ပ္ျပီး ဒီလူ႕အစား နပ္စ္ ကို ေခၚမယ္ စဥ္းစားေနတုန္း သူ႕အသိဥာဏ္ထဲကို အေတြးတစ္ခုက ဝင္လာတယ္။

ႏွစ္ေယာက္တည္း ေနလို႔ရတဲ႔ ဒီအခန္းမွာ ဒီလူ ရွိေနလို႔ ငါ ျပဴတင္းေပါက္နားက ကုတင္မွာ ေနခြင္႔မရတာ ဒီလူသာ မရွိရင္ ျပဴတင္းေပါက္နားက ကုတင္ကို ေျပာင္းျပီး အျပင္ ပန္းျခံထဲကုိ ၾကည္႔ခြင္႔ရမွာပဲ။ မေခၚေတာ႔ဘူး ဆိုျပီး သူ တစ္ဖက္လွည္႔ျပီး အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္ေနလိုက္တယ္။ တစ္ဖက္ ကုတင္မွာေတာ႔ ဒီလူ အသက္ကို ခက္ခက္ခဲခဲ ျပင္းျပင္း ရွဴသံေတြကို ၾကားေနရတယ္။ ေနာက္ေတာ႔ သူလည္း တကယ္ကို အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ႔တယ္။

မနက္မိုးလင္းေတာ႔ ဆရာဝန္ေတြ ၊ နပ္စ္ေတြ ေရာက္လာျပီး ဒီလူကို စစ္းေဆးျပီး ေသဆံုးသြားျပီ ဆိုကာ အဝတ္နဲ႔ အုပ္ျပီး တြန္းလွည္း ကုတင္ေပၚေျပာင္းတင္ျပီး ဒီလူ႕အေလာင္းကို သယ္သြားၾကတယ္။ ဒီအခ်ိန္အထိ သူဘာမွ မေျပာေသးပါ။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ထပ္ ၂ ရက္ေလာက္ေနမွ နပ္စ္ေတြနဲ႔ တာဝန္ရွိသူေတြကို သူက သူ႕ကို ျပဴတင္းေပါက္ ေရွ႔မွာ ရွိေနတဲ႔ ကုတင္ကို ေျပာင္းေပးဖို႔ သူေတာင္းဆိုတယ္။ တာဝန္ရွိသူေတြကလည္း ဘာမွ မခက္ခဲေတာ႔ သူ႕ကို လြယ္လြယ္ကူကူပဲ ေျပာင္းေပးလိုက္ၾကတယ္။

သူလည္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေျပာင္းလာခဲ႔ျပီး နပ္စ္ေတြ ၊ တာဝန္ရွိသူေတြ အားလံုး လုပ္စရာ ရွိတာေတြ လုပ္ျပီး သူတစ္ေယာက္တည္း က်န္ေတာ႔မွ သူလဲေနရာက ေန အားတင္းၾကိဳးစားထျပီး ျပဴတင္းေပါက္ကေန အျပင္ကို ၾကည္႔လိုက္တယ္။ ဒီမွာ သူ အံ့ၾသစြာနဲ႔ မွားယြင္းစြာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။

“ ျပဴတင္းေပါက္ရဲ႕ အျပင္ဆိုတာမွာ သူျမင္ေနရတာက အုတ္နံရံမွ်သာ. . .”

 သူ႕အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ဒီလူက ႏွလံုးသားနဲ႔ ျမင္ေအာင္ ျပသြားခဲ႔ျခင္းသာ ...

                -------------------xxx---------------------xxx------------------xxx----------------

ကၽြန္ေတာ္တို ့လည္း  ဒီအေၾကာင္းအရာထဲက လူလို ့ပါပဲ ကိုယ္ရဲ့လိုအင္တစ္ခုတည္းနဲ ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ကို 
ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေပးေနတဲ့ တစ္ခ်ိဳ ့ကိစၥေတြကို ကိုယ္တိုင္ပဲ ဖ်က္ဆီးခဲ့ၾကဘူးပါတယ္ ....  ...။ 

ေမးခြန္းေလး (၂)ခု

ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းထိုးေတာ့ ဆရာကအတန္းထဲဝင္လာၿပီး ေက်ာင္းသားေတြကို "ေအဂ်င့္တစ္ခုက ေလ့လာဆန္းစစ္ခ်က္တစ္ခုအတြက္ ဆရာ့ကိုအကူအညီေတာင္းခဲ့တယ္။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ဒီေမးခြန္းေတြကို ေျဖေပးၾကပါ" လို႔ ေျပာတယ္။ အေမးအေျဖ ေျဖရတာက စာသင္တာထက္ ပိုစိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းတာမို႔ ေက်ာင္းသားေတြအသီးသီး စာရြက္ယူၿပီး ၾကည့္လိုက္ၾကတယ္။ စာရြက္ေပၚမွာ ေမးခြန္းႏွစ္ခုေမးထားတယ္။




ေမးခြန္း(၁)

သူမကို သူအရမ္းခ်စ္တယ္။ သူမဟာ သြယ္လ်လ်မ်က္ႏွာ၊ လျခမ္းပံု မ်က္ခံုးေမြး၊ ျဖဴေဖြးတဲ့အသားအရည္နဲ႔ လွပသူျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔မွာ မေတာ္တဆကားတိုက္မႈေၾကာင့္ သူမမ်က္ႏွာ အရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္သြားတယ္။ ရုပ္ဆိုးသြားတဲ့ သူမကို အရင္လို သူဆက္ခ်စ္ႏိုင္ပါ့မလား?




(A) ခ်စ္ႏိုင္တယ္
(B) မခ်စ္ႏိုင္ဘူး
(C) ခ်စ္ႏိုင္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။




ေမးခြန္း (၂)

သူ႔ကို သူမအရမ္းခ်စ္တယ္။ သူက ရုပ္ေခ်ာခန္႔ညားၿပီး ေအာင္ျမင္တဲ့ စီးပြါးေရးသမားတစ္ဦးျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔မွာ ရုတ္တရက္ သူ႔စီးပြါးပ်က္သြားတယ္။ က်ရႈံးသြားတဲ့သူ႔ကို သူမ အရင္လိုဆက္ခ်စ္ႏိုင္ပါ့မလား?




(A) ခ်စ္ႏိုင္တယ္
(B) မခ်စ္ႏိုင္ဘူး
(C) ခ်စ္ႏိုင္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။




တေအာင့္ၾကာေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြက ေျဖထားတဲ့စာရြက္ ဆရာကိုျပတယ္။ ဆရာစာရင္းျပဳစုၾကည့္ေတာ့ ေမးခြန္း (၁) ေျဖၾကသူေတြထဲမွာ --
A လို႔ေျဖသူ ၁ဝ%



B လို႔ေျဖသူ ၁ဝ%
C လို႔ေျဖသူ ၈ဝ% ေတြ႔ရတယ္။

ေမးခြန္း (၂) ေျဖၾကသူေတြထဲမွာ



A လို႔ေျဖသူ ၃ဝ%
B လို႔ေျဖသူ ၃ဝ%
C လို႔ေျဖသူ ၄ဝ% ေတြ႔ရတယ္။

ဆရာက အေျဖေတြကုိၾကည့္ၿပီး "အင္း.. ၾကည့္ရတာ မိန္းကေလးေတြ ရုပ္ပ်က္သြားတာက
ေယာက္်ားေလးေတြ စီးပြါးပ်က္သြားတာထက္ ပိုသည္းမခံႏိုင္ၾကပါလား?
ဒီေမးခြန္းႏွစ္ခုမွာ အသိေလးပါတယ္။ သူတို႔ကို ခ်စ္သူေတြျဖစ္မယ္လို႔
တပည့္တို႔ထင္ခဲ့ၾကတယ္ မဟုတ္လား!"




"ခ်စ္သူေတြလို႔ ထင္ခဲ့တယ္ ဆရာ"

"အင္း.. ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကခ်စ္သူေတြပါလို႔ ေမးခြန္းမွာ ေရးမထားဘူးေလ" ဆရာကဆက္ၿပီး
တည္ၿငိမ္တဲ့အသံနဲ႔ "ဒီေမးခြန္းထဲက လူႏွစ္ေယာက္ကို "မိဘ" ေနရာမွာထားၿပီး
ဆရာတို႔ စိတ္ကူးၾကည့္ရေအာင္.. ေမးခြန္း(၁)ထဲက "သူ"ဟာသူမရဲ႕ဖခင္ျဖစ္တယ္။
ေမးခြန္း(၂)ထဲက "သူမ"ဟာသူ႔ရဲ႕မိခင္ျဖစ္တယ္။ ဒီေမးခြန္းကို
ျပန္ေျဖခိုင္းရင္ ေျဖခဲ့တဲ့ အေျဖအတိုင္း တပည့္တို႔ထားႏိုင္မလား?"




ဆရာက ေမးခြန္းေတြကို ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕လက္ထဲ ျပန္အပ္ၿပီး အေျဖေရြးခိုင္းခဲ့ျပန္တယ္။ စာသင္ခန္းတစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္ေနၿပီး ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚမွာ တည္ၾကည္ေလးနက္တဲ့ အရိပ္ေတြ ထင္ဟပ္ေနတယ္။ မိနစ္အနည္းငယ္ၾကာၿပီးေနာက္ ဆရာက ေမးခြန္းေတြစုၿပီး စာရင္းစစ္ၾကည့္ေတာ့ ေမးခြန္း(၂)ခုလုံးမွာ (A)လို႔ေျဖထားတဲ့လူေတြ ၁ဝဝ% ရွိခဲ့တယ္။




ေနာက္ဆံုးမွာ ဆရာက "ေလာကႀကီးမွာ တည္ၾကည္ခိုင္ၿမဲတဲ့ ခ်စ္ျခင္းတစ္မ်ဳိးရွိတယ္။ အဲဒီအခ်စ္က တစ္ကိုယ္ေကာင္းမဆန္သလို တုန္႔ျပန္႔မႈကိုလည္း မေတာင့္တခဲ့ဘူး။ အဲဒီအခ်စ္က ရာသီဥတု အေျပာင္းအလဲေနာက္လိုက္ၿပီး မေျပာင္းလဲသြားတတ္သလို ရာထူး၊ ဂုဏ္အရွိန္အဝါေနာက္ လိုက္ၿပီးလည္း ေမ်ာပါမသြားတတ္ဘူး။ အဲဒီခ်စ္ျခင္းက မိဘေတြရဲ႕ခ်စ္ျခင္းပဲျဖစ္တယ္" လို႔ ေလးေလးနက္နက္ ေျပာသြားခဲ့တယ္။

                                               
                                                                                                                                 by ႏုိင္းႏုိင္းစေန

ဒါေၾကာင္႔ပါ

တခါတုန္းက လင္မယားႏွစ္ေယာက္ဟာ သူတို႔ရဲ႕ ၂၅ႏွစ္ေျမာက္
မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ကို
က်င္းပၾက ပါတယ္။ သူတို႔စံုတြဲဟာ အိမ္ေထာင္သက္၂၅ႏွစ္အတြင္းမွာ တခါမွကေတာက္ကဆ
မျဖစ္ဖူးဘူးလို႔ ျမိဳ႕မွာ နာမည္ႀကီး ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ နယ္ခံသတင္းစာရဲ႕ အယ္ဒီတာက
အဲဒီ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕တဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးရဲ႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ကို
ေမးျမန္းေဖာ္ထုတ္ဖို႔

အစီအစဥ္တစ္ခု လုပ္လိုက္ပါတယ္။

အယ္ဒီတာ ~ ဒီအျဖစ္အပ်က္က မယံုႏိုင္စရာ အ့ံအားသင့္ဖို႔ ေကာင္းလြန္းပါတယ္။ ဒီလို
အိမ္ေထာင္ေရးမ်ိဳးကို

ဘယ္လုိမ်ား တည္ေဆာက္ခဲ့ ၾကပါသလဲ ခင္ဗ်ာ?

ေယာက္်ားျဖစ္သူက သူတို႔ရဲ႕ Honeymoon ေန႔ရက္ေတြကို ျပန္ေတြးရင္းေျပာပါတယ္...

"ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ Honeymoon အတြက္ ရွီမလာ (Shimla) ကိုသြားခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာ
ျမင္းစီးသြားမယ္ဆိုၿပီး ျမင္းတစ္ေကာင္စီ စီးၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီမွာ
ကၽြန္ေတာ့္ျမင္းက စီးရတာအဆင္ေျပေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမစီးတဲ့ ျမင္းကေတာ့
နည္းနည္းရိုင္းပံုရတယ္ဗ်။

လမ္းမွာ သြားေနရင္းနဲ႔ပဲ အဲဒီျမင္း
ရုတ္တရက္ထခုန္လိုက္တာ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမ ဒယိုင္းဒယိုင္ျဖစ္ၿပီး ျပဳတ္က်ပါေလေရာ။
ဒါေပမယ့္ သူက ေျမႀကီးေပၚကေန လူးလဲထၿပီး ျမင္းရဲ႕ေက်ာကုန္းေလးကို
အသာေလးပြတ္ေပးရင္းနဲ႔ ျမင္းကို "ဒါ မင္းရဲ႕ ပထမဆံုးအႀကိမ္ေနာ္..." လို႔
ေျပာပါတယ္။

ေျပာၿပီးေတာ့ သူလည္း ျမင္းေက်ာေပၚျပန္တက္ၿပီး ခရီးဆက္ခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။

ခဏအၾကာမွာ

ေစာေစာကလိုပဲ ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါမွာလည္း ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမက
တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ပဲ "ဒါ မင္းရဲ႕ ဒုတိယအႀကိမ္ေနာ္..." လို႔ေျပာၿပီး
ဆက္သြားၾကျပန္ပါတယ္။

တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ျမင္းက ခါခ်တဲ့အခါမွာေတာ့
ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမက ဘာမွမေျပာဘဲ ေျခာက္လံုးျပဴးေသနတ္ကို ပိုက္ဆံအိတ္ထဲက ထုတ္ၿပီး
ျမင္းကို အေသပစ္သတ္လိုက္ပါေလေရာဗ်ာ။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ေဒါသထြက္ထြက္နဲ႔ "မင္း ဘယ္လိုလုပ္လိုက္တာလည္းကြ။
သနားစရာေကာင္းတဲ့ တိရိစာၦန္ေလးကို မင္းသတ္ပစ္လိုက္ၿပီ။ မင္းရူးေနလား!!!"
လုိေအာ္လိုက္မိတယ္။ အဲဒီအခါ ကၽြန္ေတာ့္မိန္းမက ကၽြန္ေတာ့္ကို
ေအးစက္စက္ျပန္ၾကည့္ၿပီး ႏူးညံ့တဲ့ေလသံေလးနဲ႔ ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ "ဒါ
ရွင့္ရဲ႕ပထမဆံုးအႀကိမ္ေနာ္..."

တဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ
ဘာျပႆနာမွမရွိဘဲ ႏွစ္ေယာက္အတူတူ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနလာခဲ့ၾကတာပါပဲဗ်ာ... ။              ။
 

ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ

ငါတို ့ေတြ ... သူငယ္ခ်င္း

ငါတို႔ၾကားမွာ အခ်င္းခ်င္းဆိုတာရွိလို႔ ေနာက္ေျပာင္တာေတြရွိရတယ္။
ငါတို႔ၾကားမွာ အခ်င္းခ်င္းဆိုတာရွိလို႔ လွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္ေတြေျပာခြင့္ရတယ္။

မဆက္သြယ္တာၾကာတိုင္း ငါတို႔ ေဝးကြာသြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။
သတင္းေတြမၾကားတိုင္း ငါတို႔ ဂရုမစိုက္ေတာ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။

သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ငါတို႔မွာ အကြာအေဝးမရွိခဲ့ေတာ့ဘူး။
ႏွလံုးသားမွာ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့သစ္ပင္ကို အျမစ္တြယ္ေအာင္ စိုက္ခဲ့ၿပီမို႔ပါ။

တကယ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ...
ေမ့သြားတယ္ဆိုတာမရွိခဲ့လို႔ သတိရစရာလည္း မလိုခဲ့ပါဘူး..

ငါတို႔ဟာ သူငယ္ခ်င္းပါ
တစ္သက္မေျပာင္းတဲ့ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈနဲ႔ အခ်င္းခ်င္းတန္ဖိုးထားရမွာ...
.

ႀကီးျပင္းရာလမ္းတေလ်ာက္မွာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊ သံေယာဇဥ္က ဘဝရဲ႕ေျမၾသဇာပါ... ဘဝတစ္ခု ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ႀကီးျပင္းရွင္သန္ဖို႔ ဒီေျမၾသဇာေတြက မရွိမျဖစ္လိုအပ္ပါတယ္...

 

 

                                                                                   By: Nine Nine Sanay @ ႏိုင္းႏိုင္းစေန

 

 

 

 

 

Social engineering , ေနဧလိမ္နည္း ႏွင့္ gmail hacking

1978 ခုႏွစ္ရဲ့တရက္မွာေပါ့  Rifkin ဟာ ေဒၚလာသန္းေပါင္းမ်ားစြာကို ေန့စဥ္လြဲေၿပာင္းေပးေနတဲ့ ဘဏ္ရဲ့ လံုၿခံဳေရးခန္းထဲကို ၀င္လာခဲ့တယ္။သူ.တာ၀န္က အဲဒီဘဏ္က computer dataေတြကို back up လုပ္ေပးရတာပါ။ေငြလြဲေၿပာင္းတဲ့ လုပ္ငန္းစဥ ္Data ေတြေပါ့။သူ တစ္ခုသတိထားမိတာက ေငြလြဲ၇ာမွာ သံုးတဲ့ code ေတြဟာ ေန့စဥ္ေၿပာင္းေနတယ္။အဲဒီ codeေတြကို တာ၀န္က်တဲ့ ၀န္ထမ္းကိုလည္း လွ်ိဳ့၀ွက္စြာေၿပာၿပတယ္။ အေစာင့္ ေတြနဲ့အတူတူလံုၿခံဳေရး အထပ္ထပ္နဲ့ေခၚၿပီးမွ ေငြလြဲခန္းထဲ၀င္ရတယ္။
ဒါေပမယ့္ ၀န္ထမ္းေတြဟာ မ်ားၿပားလွတဲ့ ေန့စဥ္codeေတြကို ေမ့မွာစိုးတဲ့အတြက္ စာရြက္အပိုင္းေလးေတြနဲ့ ေရးၿပီးနံရမွာ သူတို့ၿမင္သာေအာင္ကပ္ထားတတ္ၾကတယ္။ဒါနဲ့ပဲ …Novemberတစ္ရက္မွာ Rifkin ဟာ အၾကံနဲ့ ေရာက္လာပါေတာ့တယ္။
သူဟာ ထံုးစံအတိုင္း သူ.လုပ္ေနက်တာ၀န္ေတြ ၊ စစ္စရာရွိတဲ့ Dataေတြကို စစ္ေဆးပါတယ္ ။အဲလို စစ္ေနရင္းက နံရံက codeေတြကို မသိမသာခိုးၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲမွာ မွတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ခဏအၾကာမွာ သူဟာရံုးခန္းကေနထြက္ခဲ့တယ္။ ငတက္ၿပား ၾကီးပြားခါစေၿခလွမ္းမ်ိဳးနဲ့ေပါ့။
ဘဏ္ကထြက္လာၿပီး ညေန ၃နာ၊ရီေလာက္မွာ လမ္းေဘးဖုန္းကေနဘဏ္ရဲ့ေငြလႊဲဌာနကို ဖုန္းဆက္ပါေတာ့တယ္။သူဟာ Mike Hanse အၿဖစ္ဟန္ေဆာင္လိုက္တယ္။စကားေၿပာခန္းက ဒါမ်ိဳးၿဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
Rifkin ။ ။ “ …. ဘဏ္ကလား။က်ေနာ္ Mike Hanse ပါ၊ ေငြလႊဲမလို့ပါ“
စာေရးမ။ ။ ဖုန္းနပါတ္ေလးေၿပာပါရွင္
Rifkin ။ ။ 286 ပါ
စာေရးမ။ ။ code နံပါတ္ေၿပာပါ ။
Rifkin ။ ။ မွတ္သားထားတဲ့အတိုင္း “4789 ပါ“
အဲေနာက္သူက 10 millions $ ကို မၾကာခင္က သူအေကာင့္ဖြင့္ထားတဲ့ Zurich ဘဏ္ကို လႊဲခိုင္းလိုက္ပါတယ္။
စာေရးမ။ ။ ”interoffice settlement နပါတ္ေၿပာပါရွင္“
Rifkin ထင္မွတ္မထားတဲ့ ေမးခြန္းပါ။ဒါေပမယ့္ သူဟာ ဟန္မပ်က္ ပဲ က်ေနာ္ၿပန္စစ္ပါရေစလို.ေၿပာၿပီး ဖုန္းၿပန္ခ်ထားခဲ့ပါတယ္။ အဲေနာက္ဘဏ္ကိုၿပန္သြား ၊ interoffice settlement ၿပန္ရွာၾကည့္ၿပီးေနာက္ ဖုန္းၿပန္ဆက္ပါတယ္။ဒီတခါမွာေတာ့ အရာ၇ာအဆင္ေၿပခဲ့ပါတယ္။
ရက္မ်ားမၾကာမီ သူဟာ zurich ဘဏ္ကိုသြားၿပီး ေငြထုတ္ကာ 8 millions $ ဖိဳးစိန္ေတြကို ရုရွားကေန၀ယ္ယူခဲ့ပါတယ္။ သမိုင္းတေလွ်ာက္ အမ်ားဆံုးေငြလိမ္လည္မႈပါ…ေသနတ္မပစ္ ၊ကြန္ၿပဴတာမပါခဲ့ပါဘူး ။ ဂင္းနစ္စံခ်ိန္မွာေတာ့ ‘biggest computer fraud” ပါတဲံ့။ အဲမွာ Stanly Rifkin ဟာ လွပတဲ့ လိမ္လံုးေလး ….social engineering ကို သံုးခဲ့တာပါ။
ဒါေတြက ဘာကိုေၿပာတာလဲဆိုရင္ လံုၿခံဳးေရးမည္မွ်ပင္ တင္းက်ပ္ေစကာမူ လူမ်ား၏နေမာ္နမဲ့ႏိုင္မႈေၾကာင့္ အရာရာဆံုးရံွဳးႏိုင္ေၾကာင္းပါ။ ခုတစ္ေလာ Gmail hacking အေၾကာင္းအလြန္တရာၾကားေနရပါတယ္။ ဒါဟာ တကယ္ပဲ ပညာနဲ့ hack တာၿဖစ္ႏိုင္သလို မိမိကိုယ္တိုင္ရဲ့ ေပါ့ဆမႈေၾကာင့္လည္းၿဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ လည္းအၾကိမ္ၾကိမ္ၾကံဳဘူးပါတယ္။ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ မအူ၀ဲ မဂၤလာေဆာင္တယ္ဆိုၿပီး လင့္ေလးေပးတာ ေၾသာ္ရက္စက္ပါ့ အူ၀ဲရယ္ဆိုၿပီး ကေယာင္ကတန္းနဲ့ click လုပ္မိတာ ေၾကာင္ရုပ္ၾကီးေပၚလာၿပီး ဟားသြားပါတယ္။
။လူတစ္ေယာက္ရဲ ့gmail ထည့္ရံုနဲ့ သူဘယ္ေနရာကဆိုတာေၿပာႏိုင္တယ္ဆိုတုန္းကလည္း gmail အထည့္ေကာင္းလို. ဟားတာခံရဘူးပါတယ္္။ၿမန္မာၿပည္မွာလည္း အရင္တုန္းက ေနဧဆိုတဲ့လူက အဲလိုအကြက္လွလွေလးေတြသံုးၿပီးလိမ္ဘူးပါတယ္။အိုင္းစတိုင္းက universe နဲ့ လူရဲ့ နေမာ္နမဲ့ႏိုင္မႈ ႏွစ္ခုသာလွ်င္ infinite ပါတဲ့။က်ေနာ္တို့ ရဲ့ မ်က္စိမွိတ္ယံုၾကည္မႈေတြရွိသေရႊ.ေတာ့ ခံေနရဦးမွာပါပဲ။ လူတိုင္းလူတိုင္း အညာခံရမႈမွ ကင္းေ၀းၾကပါေစေၾကာင္းဆုေတာင္းလွ်က္ …..

ANTIMATTER- ဆန္႔က်င္ျဒပ္

ေလာကႀကီးမွာ ျဒပ္ေတြရွိသတဲ့။ သူတို႔ကို တိုး၀င္တိုက္ဖ်က္တဲ့ ဆန္႔က်င္ျဒပ္ေတြလည္း ရွိတယ္။ သူတို႔ခ်င္းေတြ႔ရင္ ေၾကပ်က္သြားၾကတယ္။ တစ္ခုကိုတစ္ခုက ေခ်မႈန္းပစ္တယ္။ ျဒပ္မႈန္တစ္ခုရယ္၊ ဆန္႔က်င္ျဒပ္မႈန္တစ္ခုရယ္ဟာ ခမ္းခမ္းနားနား ၀င္း၀င္းလက္လက္နဲ႔ပဲ တိုက္ဖ်က္ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကတယ္။

အာ႐ံုထဲမွာ ျမင္ၾကည့္မိတယ္။ အေတာ္လွမွာပဲ။ ရွက္သလိုလည္း ခံစားရတယ္။ လူေတြနဲ႔ ယွဥ္ေတြးမိလို႔ပါ။

လူ႔ေလာကမွာလည္း လူေတြရယ္၊ ဆန္႔က်င္လူေတြရယ္ ရွိတယ္။ ဆန္႔က်င္လူေတြက ဆန္႔က်င္ျဒပ္ေတြလို မဟုတ္ဘူး။ စကားေတြ ေလွ်ာက္ေျပာတယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း အေကာင္းမျမင္ဘူး။ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလွတဲ့႐ုပ္၊ နာမ္ အတြဲႀကီးေတြေပါ့။

အဲဒီဆန္႔က်င္လူေတြဟာ အခြင့္အေရးရတာနဲ႔ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာ လူေတြကို ကိုက္စားဖ်က္ဆီးႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားတယ္။ ဆန္႔က်င္ျဒပ္ေတြလို ခမ္းနား၀င္းလက္စြာ တုိက္ခုိက္လာျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ စုတ္ျပတ္မည္းေမွာင္စြာ တိုက္ခိုက္တတ္ၾကတယ္။

သူတို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ မႀကိဳက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္းထုတ္လို႔လည္း မရဘူး။ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ဘူး။ “လူ” ရွိေနရင္ သူတို႔လည္း ရွိေနမွာပဲ။ သဘာ၀ပဲေလ...။

လိမ္ညာၾကသူမ်ား

ဒီေလာကမွာ ဒီလိုလူတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သင္ငယ္စဥ္အခါမွာ သင့္ကို "လိမ္ညာတယ္ဆိုတာမေကာင္းဘူး၊ မလိမ္ညာရဘူး၊ လိမ္တတ္တဲ့ကေလး သစ္သားရုပ္ Pinocchioလို ႏွာေခါင္းရွည္ထြက္လာတတ္တယ္" လို႔ သူမၾကာခဏေျပာတယ္။ သူ႔စကားကို သင္ယံုတယ္.. ႏွာေခါင္းရွည္ထြက္လာၿပီး ရုပ္ဆိုးမွာစိုးလို႔ သင္မလိမ္ညာရဲခဲ့ဘူး။

ဒါေပမဲ့ သင့္ကို မလိမ္ညာရဘူးလို႔ သင္ျပတဲ့သူက အလိမ္ညာတတ္ဆံုးလူ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို ေနာက္ေတာ့ သင္တေျဖးေျဖး သတိထားလာခဲ့မိတယ္။

သင္အႀကိဳက္ဆံုး အစားအစာဟာ သူ မႀကိဳက္ဆံုးအစားအစာျဖစ္တယ္။ ဥပမာ- ၾကက္သားစားတဲ့အခါ ၾကက္ေပါင္၊ ၾကက္ေတာင္ပံ၊ ၾကက္ရင္အံုေတြကို သူ မႀကိဳက္ဘူးလို႔ အၿမဲေျပာတယ္။ ဒါေတြက သင္အႀကိဳက္ဆံုးျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ၾကက္ေပါင္၊ ၾကက္ရင္အံုေတြကို သင္စားေနရင္းက ဒီေလာက္ေမႊး၊ ဒီေလာက္စားေကာင္းတဲ့အရာကို မႀကိဳက္တဲ့သူလည္းရွိတယ္လို႔ သင္ေတြးေနမိတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ေန႔မွာ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက သင့္စားၾကြင္းစားက်န္ ၾကက္ေပါင္ေတြကို စားေနတဲ့သူ႔ကို သင္ေတြ႔ခဲ့မိတယ္။

အဲဒီေန႔က အိမ္ခန္းေတြထဲ ေျပးလႊားရင္း သင္ေလတံခြန္လႊတ္တမ္း ကစားေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ တံခါးေဘာင္မွာ သူမီွၿပီး တစ္ေနရာရာကို ၾကည့္ေနတယ္။ သင္ေျပးလႊားရင္း ပြင့္ေနတဲ့တံခါးရြက္ကို တိုက္မိတယ္။ တံခါးအပိတ္မွာ သူ႔လက္ေခ်ာင္းကို ညႇပ္လိုက္မိတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အားခနဲေအာ္သံၾကားေတာ့ သင္လန္႔ၿပီးငိုတယ္။ တျခားလက္တစ္ဖက္နဲ႔ ညႇပ္မိတဲ့လက္ကို သူဆုပ္ကိုင္ရင္း သူဘာမွမျဖစ္ဘူး၊ မနာဘူးလို႔ သင့္ကိုေျပာတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚက အၿပံဳးတစ္ပြင့္က သင့္ကိုအငိုတိတ္ေစခဲ့တယ္။ေနာက္ရက္ေတြမွာ သူ႔လက္ေခ်ာင္းဖုေယာင္ေနတာကို သင္ေတြ႔ခဲ့မိတယ္။

အဲဒီေနာက္ သင္တေျဖးေျဖး ႀကီးျပင္းလာခဲ့တယ္။ အလယ္တန္းေရာက္ေတာ့ သင္အေဆာင္ေနရေတာ့မယ္။ သူ႔ကို သင္မခဲြခ်င္ဘူး။ သူကေတာ့ေျပာတယ္...."အေဆာင္ေနမယ့္အရြယ္ေရာက္ၿပီ...ေကာင္းလိုက္တာ.. နားညီးသက္သာသြားၿပီ၊ အိမ္ရွင္းသြားၿပီ" လို႔ သူေျပာတယ္။ ဒါကို သင္စိတ္ေကာက္ၿပီး အိမ္ကိုႏွစ္ပတ္ေလာက္ မျပန္ခဲ့ဘူး။ ေနာက္မွ အိမ္နီးခ်င္းေတြကေန သင္သိရတာက သင္အိမ္မျပန္တဲ့ရက္ေတြ သင့္ကိုသူလြမ္းေမွ်ာ္ၿပီး မ်က္ရည္က်ေနခဲ့တယ္ဆိုတာပါပဲ။

ေနာက္ေတာ့ သင္ တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို သင္ခ်စ္မိတယ္။ ေကာင္မေလးအတြက္ သင့္အသံုးစရိတ္ေတြထဲကေန အၿမဲလက္ေဆာင္ဝယ္ေပးတယ္။ ဒါနဲ႔ သူ႔ဆီကို သင္စာအုပ္ဝယ္ဖို႔ ေငြလိုေၾကာင္း စာပို႔တယ္။ စာအုပ္ဝယ္ဖို႔ဆိုရင္ သူအားေပးတယ္.. သင္လိုတဲ့ပိုက္ဆံကိုသူခ်က္ခ်င္း ပို႔ေပးတယ္။ အလုပ္လုပ္ရတာ သူဘယ္ေလာက္ပဲဆင္းရဲပင္ပန္းပါေစ... သူ မေမာပါဘူးတဲ့။ ေႏြေက်ာင္းပိတ္လို႔ သင္အိမ္ျပန္ေတာ့ သူ႔ကိုအလုပ္ရံုမွာ သင္သြားရွာခဲ့တယ္။ အလုပ္ရံုနဲ႔အိမ္က အေဝးႀကီး.. ခါးကုန္းကုန္းၿပီး အင္စိုက္အားစိုက္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သူ႔ကို သင္ေတြ႔ခဲ့တယ္။

သင္ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ အလုပ္ဝင္ၿပီ... အလုပ္အတြက္၊ ဘဝအတြက္ သင္ေန႔မအား၊ ညမအားခဲ့ဘူး။ တာဝန္နဲ႔ ေနရပ္ကိုသင္ျဖတ္ရေပမယ့္ အိမ္ကိုဝင္ဖို႔ သင္မအားခဲ့ဘူး။ ၾကာၾကာတစ္ခါေတာ့ သင့္ကို သူဖုန္းဆက္တတ္တယ္။ ဘာအေရးကိစၥမွ မရွိပါဘူး.. သင့္အသံကိုပဲ သူနားေထာင္ခ်င္လို႔၊ ေနေကာင္းက်န္းမာဖို႔၊ အိမ္မွာအရာအားလံုးေကာင္းတယ္၊ စိတ္မပူဖို႔ သူေျပာတယ္။ ဒါကို သင္စိတ္ခ်လက္ခ် ယံုတယ္။ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး အိမ္မျပန္ခဲ့ဘူး။ ေနာက္တစ္ႏွစ္အိမ္ျပန္ေတာ့အိမ္နီးခ်င္းေတြက "သူလဲက်လို႔ ေျခက်ဳိး၊ လက္က်ဳိးျဖစ္သြားတာေတာင္ မင္းအိမ္ျပန္လာၾကည့္ေဖာ္ မရဘူးေနာ္" လို႔ အျပစ္ဆိုတယ္။

အခုခ်ိန္မွာေတာ့ သူနဲ႔အတူ သင္ရွိေနတယ္။ သူ႔ေခါင္းေပၚကဆံျဖဴေတြကို သင္ၾကည့္ရင္း သစ္သားရုပ္Pinocchioရဲ႕ ပံုျပင္ကို သင္ေျပာျပခ်င္ေနခဲ့တယ္။ သင္ငယ္ငယ္တုန္းက သူေျပာျပခဲ့ဖူးသလို... မလိမ္ညာရဘူး၊ လိမ္ညာတဲ့လူ ႏွာေခါင္းရွည္တတ္တယ္ဆိုတဲ့ ပံုျပင္ကိုေပါ့။

ဒါေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာ သင္လည္း လိမ္ညာတတ္ခဲ့တယ္။ ေစ်းႀကီးတဲ့ပစၥည္းေတြဝယ္ၿပီး ကပ္ထားတဲ့ေစ်းႏႈန္းစာရြက္ကို သင္ခြာခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒါေစ်းခ်တာ.. ေစ်းေပါတယ္လို႔ သူ႔ကို သင္ညာတယ္။ ဒါမွ သူ စိတ္မဆိုးမွာျဖစ္တယ္။ အလုပ္မွာ စိတ္ဖိအား၊ အလုပ္ဖိအားေတြကို သင္ခံရတယ္။ဒါေပမယ့္ သူနဲ႔စကားေျပာတဲ့အခါတိုင္း ေက်နပ္တဲ့အသံနဲ႔ အလုပ္မွာေကာင္းေၾကာင္း၊ စိတ္ခ်ခ်ေနဖို႔ သူ႔ကို သင္ေျပာတယ္။

သင့္ကိုယ္သင္ လိမ္ညာတတ္သူျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္လို႔ သင္ဆံုးျဖတ္တယ္။ သူၿပံဳးရယ္ဖို႔အတြက္၊ ေလာကမွာ အလိမ္ညာတတ္ဆံုး------ မိခင္ အတြက္ေပါ့။

မူရင္း--- http://www.duwenzhang.com/wenzhang/qinqingwenzhang/20111115/207067.html

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။