မိေက်ာင္းတစ္ေကာင္ရဲ႕မ်က္ရည္

ကၽြန္မ မငိုဘူးလို႔ သူတို႔ေျပာၾကတယ္။ မ်က္ရည္ကလည္း အတုေတြပါတဲ့။ ေတာင္အေမရိကတိုက္က ေတာနက္တစ္ေနရာမွာ ကၽြန္မ မင္းမူက်က္စားတယ္။ ကၽြန္မက ခြန္အားဗလျပည့္စံုတဲ့ မိေက်ာင္းတစ္ေကာင္ပါ။ ကၽြန္မဘာျဖစ္လို႔ ငိုရမွာလဲ?

အေမွာင္ထဲကေန ကၽြန္မအၿမဲလန္႔လန္႔ႏိုးတယ္။ ညတိုင္းမက္တဲ့အိပ္မက္ထဲကေန ကၽြန္မ လန္႔ႏိုးတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ကၽြန္မ အင္အားမဲ့ေနတယ္။ မ်က္လံုးေတြ ေဖ်ာ့ေတာ့ေနတယ္။ ကိုယ္လက္ေတြ လႈပ္ရွားလို႔မရဘူး။

ကၽြန္မကိုေမြးဖြားၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ အေမနဲ႔အတူ စြတ္စိုတဲ့ကမ္းစပ္တေလွ်ာက္ ကၽြန္မတြားသြားေနခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က မနက္ခင္းဆိုတာကို ကၽြန္မေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနတယ္။ ေနေရာင္ျခည္ေၾကာင့္ လက္လက္ထေနတဲ့ ေအးစိမ့္စိမ့္ေခ်ာင္းေရေတြက ကၽြန္မကိုယ္ေပၚျဖတ္စီးေနတယ္။ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ပတ္၀န္းက်င္ထဲ ကၽြန္မနစ္ေမ်ာေနမိတယ္။

ကၽြန္မက အေမရဲ႕အငယ္ဆံုးကေလးပါ။ ကၽြန္မကို အစာေပးတယ္၊ ေနရာအႏွံ႔ေခၚလည္တယ္ဆိုေပမယ့္ အေမဘယ္ေတာ့မွ မၿပံဳးဘူး။ တစ္ခါတေလ အေမမ်က္လံုးထဲမွာ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔တဲ့ အရိပ္အေယာင္ေတြ စြန္းထင္ေနတတ္တယ္။ ဒါေတြဟာ အေမ့မ်က္လံုးကို ပိုလွေစတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီသိမ္ေမြ႔မႈေတြက လွ်ပ္တစ္ျပက္အတြင္းမွာ ေပ်ာက္သြားတတ္ၿပီး "ဒီေလာကႀကီးမွာ အားႏဲြ႔သူရဲ႕အသားကို အားသန္သူစားဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္။ အင္အားႀကီးသူ အသက္ရွင္စတမ္းဆိုတဲ့ ဥပေဒတစ္ခုရွိတယ္" လို႔ အေမေျပာတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အားႏဲြ႔သူ မျဖစ္ရဘူး။

အဲဒီေန႔မနက္က ကၽြန္မတို႔ အတိုက္ခိုက္ခံလိုက္ရတယ္။ ေခ်ာင္းအေကြ႔တစ္ခုမွာ အေမက ကၽြန္မကိုေရွ႕ဆက္သြားဖို႔ အမိန္႔ေပးတယ္။ အေမ့စကားကို ကၽြန္မနားေထာင္ၿပီး ေရွ႕ဆက္သြားတယ္။ စက်င္ေက်ာက္ေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မဗိုက္သားေတြ စူးၿပီးနာေနတယ္။ ေရွ႕ဆက္မသြားခ်င္လို႔ ရပ္လိုက္ၿပီး အေမ့ကို ကၽြန္မလွည့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ အေမကေနာက္ျပန္လွည့္ၿပီး ဆုတ္ခြါဖို႔ျပင္ေနတာကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္တယ္။ အေမ့ကိုၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မနားမလည္ဘူး။ ကိုယ္ကိုအျမန္လွည့္ၿပီး အေမေနာက္အမီလိုက္ဖို႔ ကၽြန္မစဥ္းစားလိုက္တယ္။

ရုတ္တရက္ ကၽြန္မခါးကေန ကိုင္ေျမာက္ခံလိုက္ရတယ္။ ထက္ျမက္တဲ့သြားေတြက သိပ္မမာေသးတဲ့ ကၽြန္မအခြံထဲတိုး၀င္လာတယ္။ ကၽြန္မရုန္းမိတယ္။ အၿမီးနဲ႔ေရျပင္ကို ကၽြန္မရိုက္ၿပီးရုန္းမိတယ္။ အေမက ကၽြန္မကို ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္တယ္။ အေမ့မ်က္လံုးထဲမွာ ျပတ္သားတဲ့အရိပ္ေတြ ျပည့္ေနတယ္။ အေမေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို ကၽြန္မရုတ္တရက္ သတိရလိုက္မိတယ္။ ကၽြန္မတို႔မိေက်ာင္းမိသားစုမွာ ကိုယ့္အသက္ရွင္ဖို႔ ကိုယ့္သားသမီးေတြကိုလည္း စြန္႔လႊတ္ႏိုင္ရသတဲ့...

ကၽြန္မ မ်က္လံုးအိမ္ကမ်က္ရည္ေတြ ပန္းထြက္လာတယ္။ အေမ... အေမ!

ဒီေတာနက္ထဲမွာ ေနာက္ထပ္အင္အားႀကီးသူက က်ားသစ္ေတြျဖစ္တယ္။ သူတို႔ရဲ႕ အမူအရာကသိမ္ေမြ႔ၿပီး သြားေတြက ခၽြန္ထက္တယ္။ မနက္ပိုင္းမွာ သူတို႔အစာရွာေလ့ရွိတယ္။ တစ္ခါတေလ မိေက်ာင္းေလးတစ္ေကာင္ကလည္း သူတို႔အတြက္ အရသာထူးတဲ့မနက္စာျဖစ္တယ္။

ကၽြန္မကိုဖမ္းတဲ့က်ားသစ္က က်ားသစ္မတစ္ေကာင္ပါ။ ကၽြန္မ မေၾကာက္မိဘူး။ ကၽြန္မကိုထားၿပီး အေမ ေနာက္ျပန္လွည့္သြားတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး ကၽြန္မ ဘာကုိမွ မေၾကာက္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မကို က်ားသစ္ေလးေတြေရွ႕ က်ားသစ္မ ပစ္ေပးလိုက္တဲ့အခ်ိန္ က်ားသစ္မကို ကၽြန္မႏွစ္သက္သြားမိတယ္။ အေမလည္း ကၽြန္မကို အစာေတြေကၽြးဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ မရွိခဲ့ဖူးဘူး။

က်ားသစ္ေလးေတြကို လ်ာနဲ႔လွ်က္ၿပီး မနက္စာစားဖို႔ က်ားသစ္မက ညင္ညင္သာသာေခၚေနတယ္။ က်ားသစ္ေလးေတြက ကၽြန္မဘက္ကို ဦးတည္လာေနတယ္။ ဦးေခါင္းထိပ္မွာ ေထာင့္ရွစ္ေထာင့္ရွိတဲ့ေနမင္းလို ထူးျခားတဲ့ပန္းကြက္ပါတဲ့ က်ားသစ္ငယ္ေလးတစ္ေကာင္က ကၽြန္မအနားနားကပ္ၿပီး ကၽြန္မကိုၾကည့္တယ္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ "စားပါ.. စားပါ.. မင္းသိပ္ကံေကာင္းတယ္။ မင္းမွာ မင္းကိုခ်စ္တဲ့ အေမရွိတယ္။ ငါ့မွာ ဘာမွမရွိဘူး။ ငါေသတာပဲေကာင္းမယ္" လို႔ ေတြးေနမိတယ္။

က်ားသစ္ေလးက ကၽြန္မကိုၾကည့္ၿပီး က်ားသစ္မကိုေမးတယ္။

"သူဒီေလာက္ ငယ္တာ... သူ႔ေမေမေရာ?"

ေျပာေျပာဆိုဆို က်ားသစ္ေလးက ကၽြန္မကို ရုတ္တရက္ ေရထဲပစ္ခ်လိုက္တယ္။ က်ားသစ္မေဘးမွာ ပြတ္သပ္က်ီစယ္ရင္း ေရစီးေနာက္ ေမ်ာသြားတဲ့ကၽြန္မကို သူေငးၾကည့္ေနခဲ့တယ္။

အေမ့အနား ကၽြန္မ မျပန္ခဲ့ဘူး။ ေရစီးအတိုင္း ေနာက္ေနရာတစ္ေနရာဆီ ကၽြန္မစီးေမ်ာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ႀကီးျပင္းခဲ့တယ္။ ကိုယ္တိုင္အစာရွာတယ္။ ကိုယ္တိုင္ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ အိပ္မက္ဆိုး မၾကာခဏမက္တတ္တယ္။ မက္တဲ့အိပ္မက္တိုင္းက ကၽြန္မကို အေမစြန္႔ပစ္တဲ့ မနက္ခင္းျဖစ္တယ္။ အိပ္မက္ရဲ႕အစက လွပတယ္။ အဲဒီေနာက္ တျဖည္းျဖည္း အက်ည္းတန္လာၿပီး ဒဏ္ရာေတြ ျပင္းထန္လာတယ္။ အိပ္မက္ဆိုးက လန္႔ႏိုးလာတိုင္း ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ေမးမိတယ္။ ကၽြန္မဘာျဖစ္လို႔ မိေက်ာင္းျဖစ္ရတာလဲ?

ကၽြန္မလူလားေျမာက္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ အေရခြံေတြမာေက်ာၿပီး မ်က္လံုးေတြစူးရွလာတယ္။ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္လာတယ္။ ဒီေရစီးေၾကာင္းမွာ ကၽြန္မဟာ ဘုရင္တစ္ဆူျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္မမွာ ကၽြန္မရင္ေသြးေလးေတြရွိတယ္။ မိခင္ေကာင္းတစ္ဦးျဖစ္ဖို႔ ကၽြန္မႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ သူတို႔ကိုကၽြန္မခ်စ္တယ္၊ ဂရုစိုက္ကာကြယ္တယ္၊ အႏၱရာယ္နဲ႔ႀကံဳခဲ့သည့္တိုင္ သူတို႔ကိုစြန္႔ပစ္ၿပီး ကိုယ္တိုင္လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ကၽြန္မကိုယ္လြတ္ရုန္းမွာ မဟုတ္ဘူး။

မိေက်ာင္းမိသားစုမွာ မိခင္ေကာင္းတစ္ဦးရွိတယ္လို႔ ေတာနက္ထဲမွာ သတင္းေမႊးခဲ့တယ္။ ကေလးေတြက ဒီအတြက္ ကၽြန္မကို ဂုဏ္ယူ၀မ္းေျမာက္ၾကတယ္။

တစ္ည အိပ္မက္ဆိုးကေန ကၽြန္မလန္႔ႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္ အနီေရာင္အလင္းတန္းတစ္ခုကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္တယ္။ ကေလးေတြကိုႏႈိးၿပီး ေနရာကေနကၽြန္မခြါခိုင္းတယ္။ ဒီေနရာက မၾကာခင္ပ်က္သုန္းေတာ့မယ္။ ကီလိုမီတာ(၂၀)က ေတာအုပ္ေတြ အဖ်က္ဆီးခံလိုက္ရတယ္။ ကီလိုမီတာ(၂၀၀)အျပင္ကေတာအုပ္ေတြ စိုက္ပ်ဳိးေျမျဖစ္ခဲ့တယ္။

အေတာ္ၾကာ ခရီးဆက္ၿပီး အရင္က ကၽြန္မေနခဲ့တဲ့ေနရာကို ကၽြန္မတို႔ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဒီေနရာမွာလည္း အစာေတြ ေခါင္းပါးေနၿပီ။ တိရစၧာန္အမ်ားက ဒီထက္နက္ထဲ ေတာထဲေျပာင္းေရြ႔သြားၾကၿပီ။ အသက္ရွင္ေနတဲ့တိရစၧာန္ေတြကို ကၽြန္မတို႔မျမင္မိတာ (၂)ရက္ရွိေနပါၿပီ။

မနက္ခင္းတစ္ခုမွာ အငယ္ဆံုးကေလးကိုေခၚၿပီး ကၽြန္မအစာရွာထြက္ခဲ့တယ္။ ကံဆိုးစြာနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕မ်က္စိေရွ႕မွာပဲ က်ားသစ္တစ္ေကာင္ရဲ႕ အတိုက္အခိုက္ကို သူခံလိုက္ရတယ္။ ေရွ႕ကို အျမန္ထိုးတက္ၿပီး ကေလးရဲ႕အသက္ကိုကယ္ဖုိ႔ ကၽြန္မႀကိဳးစားတယ္။

ေရွ႕တက္ၿပီး က်ားသစ္ကို ကၽြန္မအၿမီးနဲ႔ ပုတ္ထုတ္မယ့္အခ်ိန္ က်ားသစ္ရဲ႕ဦးေခါင္းထိပ္က ရွစ္ေထာင့္ေနမင္းကို ကၽြန္မေတြ႔လိုက္တယ္။ သူပိန္လွီေနတယ္။ ဗိုက္ေတြျပားခ်ပ္ေနတယ္။ အစာမစားရတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနပံုရတယ္။ တကယ္လို႔ အစာထပ္မရရင္ သူေသႏိုင္တယ္လို႔ ကၽြန္မထင္တယ္။ ကၽြန္မမွာ သားသမီးေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ဒီက်ားသစ္သာမရွိခဲ့ရင္ ကၽြန္မမွာလည္း ဒီမိသားစုရွိခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး။

ကၽြန္မအၾကာႀကီး ေတြေ၀ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုး ကၽြန္မလွည့္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေထာင့္ခ်ဳိးတစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္မိတယ္။ ကၽြန္မအျမင္ေတြ မႈန္၀ါးေနတယ္။ မ်က္စိေရွ႔ကအရာအားလံုးကို ကၽြန္မသဲသဲကဲြကဲြ မျမင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး... ကၽြန္မရဲ႕မ်က္လံုးအိမ္ထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ ျပည့္ႏွက္ေနလို႔ေလ.......


မူရင္းလင့္-- http://book.qq.com/s/book/0/10/10929/47.shtml

ႏိုင္းႏိုင္းစေန (Saturday, May 29, 2010)

 

 

 

က်ေနာ္ နဲ႔ ျမန္မာ့ေျမ

ေအးတရ္ ၊ ထပ္အိပ္လို႔မရေတာ့လို႔ ထ ၊ မ်က္ႏွာသစ္ ၊ ဂ်ာကင္ေကာက္စြပ္လို႔
အာရုဏ္မတက္ခင္ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲထဲ . . .
စက္ဘီးစီးထြက္ခဲ့တရ္



၁။ ၾကယ္ နဲ႔ လ ျမင္ေနရဆဲအခ်ိန္
(က) ကိုရင္ေတြ သပိတ္ေလးပိုက္လို႔ ခပ္သြက္သြက္လမ္းေလွ်ာက္
(ခ) ဂက္ဂေလာက္ ဂက္ဂေလာက္ ငိုက္ျမည္ေနတဲ့ ျမင္းလွည္း
(ဂ) ေစ်းဗန္းေတြရြက္လို႔ စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ ေစ်းသည္ေတြ
(ဃ) လေရာင္ေအာက္ ဓနိတန္းနဲ႔ စီထားတဲ့ ျမစ္၊ ေလွ တဒုတ္ဒုတ္နဲ႔ ေမာင္းလို႔
(င) ဟိုေဒါင့္ ဒီနားက လွမ္းလွမ္းျမင္ရတဲ့ မီးမိွတ္တုပ္တုပ္ ဆိုင္ေလးေတြ

၂။ တိမ္ေတြ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းလင္းလာခ်ိန္
(က)ျမိဳ ့ဦးေစတီက ဆည္းလည္းသံေလးေတြ
(ခ) စူးရွရွေအာ္လို႔ အစာရွာထြက္ေတာ့မရ္႕ ငွက္ေလးေတြ
(ဂ) ေျမေပၚ အသံတိုးတိုးေလးေပးျပီး ေၾကြသြားတဲ့ ပန္းေရာင္စံုေတြ
(ဃ) ႏွင္းေတြစိုေနတဲ့ အရြက္ေတြက လွပေနတဲ့ ေလအလာ ယိမ္းအက
(င) တဒုန္းဒုန္းနဲ႔ ဂ်ဳံထိုးနယ္ေနတဲ့ တ၀က္ဖြင့္ကာစ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္

၃။ ႏွင္းေတြထူျပီး အလင္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့အခ်ိန္
(က) ျမိဳ႔ပတ္လမ္းေပၚက မသဲမကြဲ လမ္းေလွ်ာက္ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ေနသူေတြ
(ခ) စိမ္းလန္းေနတဲ့ လယ္ကြင္းေတြထဲက အစာငမ္းေနတဲ့ ႏြားေတြ
(ဂ) ရွမ္းေဘာင္းဘီပြပြနဲ႔ ၀ါးက်ည္ေတာက္ဆြဲလာတဲ့ ထန္းတတ္သမား
(ဃ) တိုးၾကိတ္ေနတဲ့ ျမိဳ႔တတ္တဲ့ လိုင္းကားေပၚက ခရီးသည္ေတြ
(င) ျမစ္ကူးတံတားေပၚက စီးကရက္ ရပ္ဖြာေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ လန္းဆန္းလို႔

ကၽြန္ေတာ္ ဖီေလာ္ေဆာ္ဖာ

တစ္ရက္ . . . ဒီက ငါးတန္းေက်ာင္းသားနဲ႔ ခဏတျဖဳတ္စကားေျပာျဖစ္တယ္။ ဒီေန႔ ေက်ာင္းမွာ ဘယ္လိုလဲ လို႔ေမးေတာ့ Great! We did Philosophy တဲ့။ ဖီေလာ္ေဆာ္ဖီ ဆိုေတာ့ ဘာေတြသင္လဲ ေမးရင္း စိတ္ထဲေပၚလာတာက ပေလတို တို႔ ဘာတို႔ အေၾကာင္းၾကားရမယ္လို႔ ထင္ေနတာ။ ဘယ္ ဟုတ္ပါ့မလဲ။ ေမးခြန္းေတြ စဥ္းစားရတယ္တဲ့။ လူေတြ ျငင္းၾကခုန္ၾကတာ ေကာင္းသလား။ ဘာလို႔လဲ။ ဘယ္လို အကိ်ဳးအျပစ္ေတြ ရိွနိုင္သလဲ။ ပိုက္ဆံခ်မ္းသာရင္ ေပ်ာ္မယ္ ထင္သလား။ ျပည့္စံုမယ္ ထင္သလား။ ဒါမိ်ဳး ေမးခြန္းေလးေတြ။ အဲ့ဒါနဲ႔. . မင့္ဘယ္လိုထင္တုန္း ေမးေတာ့. . . ဆရာသမားကလဲ အလာၾကီးပဲ။ It depends တဲ့။ ပိုက္ဆံကို နင္ ဘယ္လို သံုးခ်င္တာလဲ။ ဘယ္ေလာက္ ရိွခ်င္တာလဲ တဲ့။ အေမးကို အေမးနဲ႔ ျပန္လာတာ။ အင္းေပါ့ေလ. . ဒီလို အေျခခံပညာေရးေပးတဲ့ ဒီလို တိုင္းျပည္ လူမႈအဆင့္အတန္း ေကာင္းတာ မထူးေတာ့ မထူးဆန္းပါဘူး။

Monkey Thinker

သူမ်ား တိုင္းျပည္က ဦးေနွာက္ကို သံုးျပီး ေရေရလည္လည္ ေတြးတတ္ဖို႔ ပိ်ဳးေထာင္ေနခိ်န္မွာ ၾကီးေတာ္တို႔မ်ားနိုင္ငံမွာေတာ့. .

' ျမန္မာနိုင္ငံသည္ အေရွ့ေတာင္အာရွဧ။္ ဆန္အိုးၾကီးျဖစ္ပါသည္. . .'

' ၁၈၇- က တစ္ၾကိမ္၊ ၁၈-- က တစ္ၾကိမ္၊ ၁၈၈၅ တြင္ တတိယအၾကိမ္ေျမာက္ က်ဴးေက်ာ္စစ္ကို ဆင္ႏႊဲကာ. . .   ျဗိတိသွ်တို႔သည္ ... ... ..'

' My name is Kyaw Kyaw. My father name is U Mya. I live in North ----. I have two brothers and sisters.'

' ၾတိဂံတစ္ခုဧ။္ အတြင္းေထာင့္သံုးေထာင့္ေပါင္းျခင္းသည္ ၁၈ဝ ဒီဂရီျဖစ္ပါသည္။'

' ကြ်န္မနာမည္ ျမျမ ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္မဧ။္ အေဖနာမည္မွာ .. ... '

ၾကီးေတာ္တို႔ တိုင္းျပည္လို တိုင္းျပည္ကလာတဲ့. . ၾကီးေကာင္ၾကီးမားမွ ဖီေလာ္ေဆာ္ဖီဆိုတာကို ကြ်မ္းဝင္ဖူးတဲ့ ပေလတို၊ အရစၥတိုတယ္လ္၊ ေဒးကာ့ ေလာ့ခ္ စသည္ျဖင့္ လူၾကားထဲ မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္မျဖစ္ရေအာင္ ဖီေလာ္ေဆာ္ဖာနာမည္ေတြကိုသာ က်က္မွတ္ထားဖူးတဲ့ ၾကီးေတာ္တို႔ ပိန္းခ်က္၊ ပုဂၢိဳလ္စဲြၾကီးခ်က္ကေတာ့. . . . နာမည္ၾကီး ဖီေလာ္ေဆာ္ဖာေတြ ေတြးတဲ့ အေတြးအေခၚေတြမွသာ ဖီေလာ္ေဆာ္ဖီ လို႔ ထင္ေနတာကိုး။

                                                                                                                                                    ေရနံ ့သာ

အေတြး ဒႆနမ်ား (၂)

သင္ခန္းစာခ်ိန္တစ္ခုအတြင္းမွာေပါ့ ဆရာက ေမးပါတယ္...
"အျဖဴမဟုတ္ရင္ ဘာလည္းကြ"
အျဖဴမဟုတ္ရင္ အမည္းေပါ့ ဟု ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ျပန္ေျဖပါတယ္...။

ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးကိုၾကည့္ရင္ လူ.ေလာကထဲမွာ  ျပႆနာရပ္

 ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုေျဖရွင္းတဲ့အခါအဲဒီေက်ာင္းသားေလးလိုမ်ိဳး ျဖစ္ႏူိင္ေခ် (Propability)

 မ်ားစြာကိုမစဥ္းစားပဲ၊ ဆန္.က်င္ဘက္အျမင္ (Opposite View)
ေတြကိုသာ ႐ုတ္တရက္ စဥ္းစားမိတတ္ၾကပါတယ္...

တစ္ကယ္က "အျဖဴမဟုတ္ရင္ မျဖဴတာတာေတြ အားလံုး ျဖစ္ႏိူင္တာေလ" ... ။

ဥပမာ ကိုယ္သိထားတဲ့ အမွန္တရားတစ္ခုနဲ.အျခားလူေပးလာတဲ့ 

အေျဖတစ္ခုနဲ ့ ကိုက္ညီမႈ မရွိတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ တစ္ဘက္သူမွားေနတယ္ဆိုၿပီး
႐ုတ္တရက္ ေကာက္ခ်က္ခ်မိတတ္ပါတယ္... ကိစၥရပ္တိုင္းမွာ
ျဖစ္ႏိူင္ေျခေတြ တစ္ခုထက္ပိုၿပီး ရွိႏိူင္တယ္ဆိုတာ၊

 စဥ္းစားပံု စဥ္းစားနည္း (The Way Of Thinking) အေပၚမူတည္ၿပီး အေျဖ ဒါမွမဟုတ္
ရလဒ္ေတြဟာ တစ္နည္းတစ္ဖံု ေျပာင္းလဲသြားႏိူင္တယ္ဆိုတာေတြ
ကိုနားလည္ထားရပါမယ္...
"ဒါမွ ငါမွန္တယ္၊ မင္းမွားတယ္ ဆိုတဲ့ အျမင္ေတြက လြတ္ေျမာက္ၿပီး
ငါလည္းမွန္တယ္၊ မင္းလည္းမွန္တယ္ ဒါေပမယ့္
ဘယ္သူ.ရဲ့ လမ္းေၾကာင္းက
ပိုၿပီးအားေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ အျမင္မ်ိဳးကို ျမင္ႏိူင္စြမ္းရွိမွာပါ ...   ...။                   ။

အေတြး ဒႆနမ်ား (၁)

စာသင္ခန္း တစ္ခုအတြင္းမွာေပါ့ ...
ဆရာက ေက်ာင္းသားေတြကို စာ႐ြက္အျဖဴေရာင္ ေထာင္ျပၿပီး ဒါဘာအေရာင္လည္းလို.

ေမးပါတယ္... ေက်ာင္းသားအားလံုးက တညီတညြတ္တည္း

ေျဖၾကပါတယ္... "အျဖဴေရာင္ပါ ..."

ဆရာက White Borad ရဲ့ မ်က္ႏွာျပင္ကိုေထာက္ၿပီး ဒါကေရာ ဘာအေရာင္လဲလို႔

ေမးျပန္ပါတယ္... မဆိုင္းမတြပဲ အားလံုးကအျဖဴေရာင္ပါလို႔ေျဖၾကပါတယ္...

"အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ဆရာက ခုနကစာ႐ြက္ကို White Board မွာ ကပ္ၿပီး

ဒီႏွစ္ခုမွာ ဘယ္ဟာ အျဖဴလဲ လို. ေမးျပန္ပါတယ္"... ေက်ာင္းသားအားလံုး

ေျဖရန္ စြံ႔အ သြားပါေတာ့တယ္...။

ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးမွာ လူေတြသတ္မွတ္တဲ့ စံႏႈန္းေတြရဲ့

ေ၀၀ါးဆန္းျပားမႈကိုေတြ႔ျမင္ႏိူင္ပါတယ္....

လူတစ္ေယာက္က ခ်မ္းသာမယ္...ေနာက္တစ္ေယာက္က ပိုခ်မ္းသာမယ္...ေနာက္တစ္ေယာက္က

ပိုၿပီးခ်မ္းသာမယ္ စသျဖင့္ေပါ့... သတ္မွတ္ခ်က္ေတြမွာ အဆံုးသတ္မ်ဥ္း

မရွိသလို အစစ္အမွန္ဆိုတာလည္းမရွိႏိူင္ပါဘူး... ဒါေၾကာင့္ ျပသနာတစ္ခုကို

ေျဖရွင္းတဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ရဲ့စိတ္အေျခအေနေတြကို ေသခ်ာမႈမရွိတဲ့

သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ လာေရာက္လႊမ္းမိုးတာမခံေစဘဲ တကယ့္အရွိတရား (Being) မွာပဲ

စူးစိုက္ႏွစ္ၿမွဳပ္ထားႏိူင္ဖို. လိုပါတယ္....ဒီလိုမွလည္း နည္းလမ္းက်ၿပီး

မွ်တတဲ့ အေျဖတစ္ခုကို ထုတ္ႏိူင္မွာပါ...    ...    ...။                   ။

ကဲ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္

ဂရိေတြပာာ ေရွးကတည္းက အလြန္စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတဲ႔ သခ်ၤာကိန္းတစ္ခ်ိဳ႔ကို စဥ္းစားမိခဲ႔ၾကပါတယ္။
“ကိန္း” တစ္ခုပာာ သူ႔ကိုၿပတ္ေအာင္စားနိုင္တဲ႔ အၿခားကိန္းငယ္အားလံုးရဲ႕ေပါင္းလဒ္နဲ႔တူညီရပါမယ္။
အဲ႔လိုအခ်က္နဲ႔ကိုက္ညီတဲ႔ ပထမဆံုးကိန္းကေတာ႔(၆)ၿဖစ္ပါတယ္။(၆)ကို (၁)နဲ႔စားလို႔ၿပတ္တယ္၊(၂)နဲ႔စားလို႔
ၿပတ္တယ္၊(၃)နဲ႔စားလို႔လည္းၿပတ္တယ္။(၁.၂.၃)ေပါင္းလိုက္ရင္လည္း (၆)ၿပန္ရတယ္။
အဲ႔လိုကိန္းစဥ္မ်ိဳးကို ကိန္းတိ(Perfect Number)လို႔ေခၚပါတယ္။ကဲ.........အၿခားကိန္းတိမ်ားကိုစဥ္းစား
နိုင္ပါ႔မလား။..................
ေနာက္ကိန္းတိက(၂၈)ၿဖစ္တယ္။(၂၈)ကို(၁..၂.....၄....၇........၁၄..)တို႔နဲ႔စားလို႔ၿပတ္ပါတယ္။ေပါင္းလိုက္ရင္လည္း(၂၈)ရတယ္။
ဂရိေတြက အဲ႔လိုကိန္းတိမ်ိဳး (၄)လံုးေဖၚထုတ္နိုင္ခဲ႔တယ္။(၆....၂၈...၄၉၆...၈၁၂၈..)တိို႔ၿဖစ္ၾကပါတယ္။
အဲ႔ဒီကိန္းတိေလးလံုးေဖၚထုတ္ၿပီးလို႔ ေနာက္နွစ္ေပါင္း(၁၅၀၀)ေလာက္ၾကမွ ပဥၥမေၿမာက္ ကိန္းတိ
တစ္လံုးထပ္ေဖၚထုတ္နိုင္တယ္။ထိုကိန္းတိကေတာ႔ (၃၃၅၅၀၃၃၆)ပဲၿဖစ္တယ္။
ေၿခာက္လံုးေၿမာက္ ကိန္းတိကေတာ႔(၈၅၈၉၈၆၉၀၅၆)ၿဖစ္ၿပီး ယေန႔အထိ ကိန္းတိေပါင္း(၁၇)နွစ္လံုး
ေဖၚထုတ္နိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ေနာက္ဆံုးကိန္းတိက ရွည္လ်ားလြန္းအားၾကီးလို႔ ဒီစာမ်က္နွာနဲ႔ မေဖၚၿပနိုင္ေလာက္ေအာင္ရွည္လ်ားမ်ားၿပားေနပါတယ္။
အဲဒီ႔ကိန္းတိမွာ ကိန္းလံုးေပါင္း (၁၃၇၃)လံုးပါဝင္ပါတယ္။ကဲ.........သခ်ၤာကိုစိတ္ဝင္စားတဲ႔သူငယ္ခ်င္းတို႔
အတြက္ေခါင္းစားလိုက္ပါၿပီ။ေနာက္ဆံုးကိန္းတိက ဘာၿဖစ္မလဲဆိုတာ စဥ္းစားၾကည္႔ရေအာင္လား..... .... ။

ကၽြန္ေတာ္ မသိတတ္ခဲ့ျခင္းမ်ား

ရင္းႏွီးလြန္းလို႔၊ နီးကပ္လြန္းလို႔ ဂရုစိုက္မႈေတြ နည္းသြားတယ္၊ အာရံုစိုက္မႈ နည္းသြားတယ္။

ၾကာေတာ့ ဒါဟာ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ ျဖစ္လာတယ္။ လွ်စ္လွ်ဴရွဴမႈေတြ မ်ားလာခဲ့တယ္။

ၾကာေတာ့ ဒါေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အားနည္းခ်က္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အက်င့္စရိုက္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ လွ်စ္လွ်ဴရွဴမႈက ရင္းႏွီးသူေတြကို ထိခိုက္နာက်င္ေစခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး ကိုယ့္ကိုယ္ကို နာက်င္ေစခဲ့ျပန္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ အေနနဲ ့အခုအခ်ိန္မွာ

"မိဘေတြကို မၾကည့္ဘဲ၊ မိဘေတြရဲ႕ ဓာတ္ပံုကိုလည္း မၾကည့္ဘဲ သူတို႔ရဲ႕ရုပ္ပံုကို ဆဲြခိုင္းၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သင္ဆဲြႏိုင္ပါသလား?"

ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ပါ !

အေမရဲ႕မ်က္ခြံက အရစ္ပါလား? မပါဘူးလား?

အေဖရဲ႕နားခင္က ထူသလား? ပါးသလား?

အေမမ်က္ႏွာေပၚက အရစ္ေၾကာင္းေတြ နည္းသလား? မ်ားသလား?

အေဖနဖူးေပၚက အရစ္ေၾကာင္း ဘယ္ႏွေၾကာင္းရွိသလဲ?

အေမရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚမွာ မဲွ႔ဘယ္ႏွလံုးရွိသလဲ?

အေဖရဲ႕ မ်က္ခံုးေမြးက ထူသလား? ပါးသလား?

မ်က္စိမွိတ္ျပီး ေသခ်ာထပ္ျပန္ စဥ္းစားၾကည့္ပါ း

ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆီ လွမ္းလာတဲ့ အေဖ၊ အေမတို႔ရဲ႕ ပံုစံအမႈအရာက ဘယ္လိုလဲ?

ေနာက္ျပန္လွည့္သြားတဲ့ အေဖ၊ အေမတို႔ရဲ႕ ေနာက္ေက်ာပံုစံက ဘယ္လိုပံုစံမ်ဳိးလဲ?

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ကေန အခုၾကီးလာတဲ့အထိ အေဖ၊ အေမတို႔ရဲ႕

အမႈအရာနဲ႔ ပံုရိပ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့ျပီလဲ?

အိမ္အလုပ္ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ေနတဲ့ အေမ့ပံုရိပ္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၾကည့္ႏိုင္စြမ္းရွိခဲ့လား?

အျပင္ထြက္ အလုပ္လုပ္မယ့္ အေဖရဲ႕ပံုစံကို ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ သတိထား ၾကည့္ခဲ့မိလား?

ဒီအရာေတြကို အခုမွ စဥ္းစားမိၾကတယ္ မဟုတ္လား?

ပိုရင္းႏွီးေလ၊ ပိုနီးကပ္ေလ အျမင္ေတြက ေဝဝါးေလပါပဲ!

ရင္းႏွီးလြန္းတယ္ ထင္ခဲ့ေပမယ့္ ဂရုစိုက္မႈက သူစိမ္းဆန္ခဲ့ရတယ္။

"မိဘေတြကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ၾကီးျပင္းခဲ့တာကို မွတ္ထားတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔က မိဘေတြ အုိမင္းသြားတာကို မွတ္ဖို႔ ေမ့ေနခဲ့တယ္"

လူၾကီးတစ္ဦးက ေျပာခဲ့ပါတယ္။ (၄၁)ႏွစ္ သူအိမ္ေထာင္က်စဥ္က အေဝးမွာေနတဲ့ မိဘေတြကို

မဖိတ္ေခၚႏိုင္ခဲ့လို႔ မိဘပံုေတြကို ဆဲြျပီး သတိတရနဲ႔ နံရံမွာ ခ်ိတ္ဆဲြဖို႔ စဥ္းစားခဲ့တယ္။

ဒါေပမယ့္ လအေတာ္ၾကာတဲ့အထိ ပံုဆဲြခဲတံကိုပဲ ကိုင္ျပီး ဘာပံုမွ ဆဲြမထြက္ခဲ့ဘူး။ သူ႔ရဲ႕အေတြးထဲမွာ

မိဘတို႔ရဲ႕ပံုရိပ္က ၾကည္လင္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ မ်က္လံုး၊ မ်က္ႏွာအေနအထား၊ အၾကည့္ေတြကို

ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေတာ့ အျမင္မွာ မႈန္ဝါးဝါးျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူပံုမဆဲြႏိုင္တာျဖစ္တယ္။

အသက္ (၂ဝ) မတိုင္ခင္က မိဘေတြနဲ႔ပဲ သူေနခဲ့တယ္။ အႏွစ္ (၂ဝ)လံုးလံုး ဒီေလာက္ပူးပူးကပ္ကပ္၊

ဒီေလာက္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေနခဲ့ေပမယ့္ စိမ္းေနခဲ့တယ္၊ မႈန္ဝါးေနခဲ့ရတယ္။

မိဘေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုေတာင္ ပံုစံမေဖာ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ စိမ္းခဲ့တယ္။

မိဘေတြရဲ႕ ရုပ္ပံုကိုေတာင္ ဆက္စပ္ပံုေဖာ္လို႔ မရႏိုင္ေအာင္ မႈန္ဝါးခဲ့တယ္။

ဒီ့အတြက္ သူႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ခံစားခဲ့ရတယ္။ သားသမီး သံုးေယာက္ရမွ ကေလးေတြရဲ႕

ၾကီးျပင္းရာတစ္ေလွ်ာက္မွာ အေဖာ္လုပ္ရင္း ခံစားမႈေတြကို ေလွ်ာ့ခဲ့ရတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီႏွစ္အေတာအတြင္းမွာမွ အဲဒီလူၾကီးရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို  နားလည္ႏိုင္ခဲ့တယ္။

မိဘေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ၾကီးျပင္းခဲ့တာကို မွတ္သားေနခ်ိန္မွာ

ကြ်န္ေတာ္တို႔က မိဘေတြ အိုမင္းသြားတာကို မွတ္သားဖို႔ ေမ့ေနခဲ့ၾကမယ္ဆိုရင္

မိဘေတြက ကၽြန္ေတာ္တို ့ကို လြမ္းဆြတ္ေနခ်ိန္မွာ

ကၽြန္ေတာ္တို ့က မိဘေတြရဲ့ ပံုရိပ္ေလးေတြကိုမွ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ရွိမေနခဲ့ၾကရင္ ... ...

ဘ၀နီတိ

ဘဝမွာ… ကုန္ဆံုးသြားၿပီးရင္

ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မရႏုိင္ေတာ့တဲ့

အရာသံုးခုရွိပါတယ္။

အခ်ိန္၊ စကားလံုး၊ အခြင့္အေရး ဆိုတာေတြေပါ့။

ဘဝမွာ… (ဘယ္ေတာ့မွ)

လက္လြတ္အဆံုး႐ႈံးမခံရမယ့္ အရာသံုးခုရွိတယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ႐ုိးသာမႈ တို႔ပဲ။

ဘဝမွာ… တန္ဖိုးထားရဆံုးအရာသံုးခုရွိတယ္။

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယံုၾကည္မႈနဲ႔

သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။

ဘဝမွာ… မေသခ်ာတဲ့အရာသံုးခုကေတာ့

အိပ္မက္ရယ္၊ ေအာင္ျမင္မႈရယ္၊ ကံၾကမၼာရယ္။

ေယာက်္ား(ေကာင္း)၊ မိန္းမ(ေကာင္း)တစ္ေယာက္

ျဖစ္ေစတဲ့ အရာသံုးခုကေတာ့

(ခက္ခဲတဲ့)အလုပ္၊ ႐ုိးသားမႈနဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈ ပါပဲ။

ေယာက်္ားတစ္ေယာက္၊ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို

ဖ်က္ဆီးပစ္ႏုိင္တဲ့ ဘဝရဲ႕အရာသံုးခုကေတာ့

အရက္၊ မာနနဲ႔ ေဒါသ ပဲျဖစ္ပါတယ္။

                                                                      By:ေကာင္းသန္႔

ဘ၀ရဲ႔ အဓိပၸါယ္

တစ္ေန႔မွာ "ပေလတို" က ဆရာျဖစ္သူ "ဆိုကေရတီး" ကို အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ေမးသတဲ့။
ဆိုကေရတီးက ပေလတိုကို ဂ်ံဳခင္းထဲ ေနာက္ျပန္မလွည့္တမ္း တစ္ေခါက္သြားေစျပီး
သြားရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အေကာင္းဆံုး၊ အၾကီးဆံုး ဂ်ံဳႏွံတစ္ခုကို
ခူးေစခဲ့တယ္။

ဆရာခိုင္းတာ အရမ္းလြယ္တယ္ထင္တဲ့ ပေလတိုက ကိုယ့္ကိုယ္ ယံုၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔ ဂ်ဳံခင္းထဲ၀င္ခဲ့တယ္။ ေန႔တစ္၀က္ကုန္တဲ့အထိ သူဟာ
ဂ်ံဳခင္းထဲမွာပဲ ရွိေနခဲ့ျပီး ေနာက္ဆံုးမွာ လက္ဗလာနဲ႔ ေခါင္းငိုက္စိုက္
ျပန္လာခဲ့ရတယ္။ ဆိုကေရတီးေ႐ွ႕ေရာက္ေတာ့ "အေကာင္းဆံုးလို႔ ထင္တဲ့
ဂ်ံဳႏွံကို ကြ်န္ေတာ္ ေတြ႔ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ႏွံပဲခူးရမယ္ဆိုေတာ့
အေကာင္းဆံုးမွ ဟုတ္ပါ့မလားလို႔ ထင္ျပီး မခူးခဲ့ဘဲ ဒီထက္ေကာင္းတဲ့
အႏွံ႐ွိဦးမယ္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ ယာခင္းအဆံုးထိ ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ခဲ့မွ လက္ထဲမွာ
ဘာမွမပါခဲ့မွန္း သတိထားမိေတာ့တယ္" လို႔ ေျပာေတာ့ ဆိုကေရတီးက "အဲတာ အခ်စ္"
လို႔ ေျပာျပခဲ့တယ္။


တစ္ေန႔မွာ ပေလတိုက ဆရာဆိုကေရတီးကို လက္ထပ္ျခင္းဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ေမးျပန္သတဲ့။ ဆိုကေရတီးက ပေလတိုကို
ထင္း႐ူးေတာထဲ ေနာက္ျပန္မလွည့္တမ္း တစ္ေခါက္သြားေစျပီး
သြားရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ခရစ္စမတ္အတြက္ အသံုးျပဳဖို႔ အေကာင္းဆံုး
ထင္း႐ူးပင္ တစ္ပင္ကို ယူေစခဲ့တယ္။


သခၤန္းစာ တစ္ခါရခဲ့ဖူးတဲ့ ပေလတိုက ဒီတစ္ၾကိမ္မွာ အမွားအယြင္းမရွိေအာင္ ယံုၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔
ထင္း႐ူးေတာထဲ ၀င္ခဲ့တယ္။ ေန႔တစ္၀က္ေရာက္ေတာ့ အရြက္က်ဳိးတိုက်ဲတဲ့၊
ပင္စည္ေျဖာင့္တယ္လို႔ ေျပာႏိုင္တဲ့ ထင္း႐ူးပင္တစ္ပင္ကို ႏြမ္းနယ္တဲ့
ခႏၶာကိုယ္နဲ႔ သူထမ္းျပီး ျပန္လာခဲ့တယ္။


"ဒါက အေကာင္းဆံုး ထင္း႐ူးပင္လား" လို႔ ဆုိကေရတီးက ေမးေတာ့ "တစ္ပင္ပဲ ယူရမယ္ဆိုလို႔
အေကာင္းဆံုးကို ေတြ႔လိုေတြ႔ျငား လိုက္ရွာရင္း မဆိုးဘူးလို႔ထင္တဲ့
အပင္ကိုေတြ႔ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အခ်ိန္ေရာ၊ အင္အားပါ ကုန္ခမ္းေနတာကို
သတိျပဳလိုက္မိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေကာင္းဆံုးလား ဘာလားဆိုတာ ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ဘဲ
ယူျပန္လာခဲ့တာပါ" လို႔ ျပန္ေတာ့ ဆိုကေရတီးက "အဲတာ လက္ထပ္ျခင္း" လို႔
ေျပာျပခဲ့တယ္။


တစ္ေန႔မွာ ပေလတိုက ဆရာဆိုကေရတီးကို တိတ္တိတ္ပုန္းဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ေမးျပန္သတဲ့။ ဒီတစ္ခါ ဆိုကေရတီးက ပေလတိုကို
ေတာထဲတစ္ေခါက္ လမ္းေလွ်ာက္ေစခဲ့တယ္။ ဒီတစ္ၾကိမ္မွာ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္
ေလွ်ာက္လို႔ရျပီး သြားရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အလွဆံုး ပန္းတစ္ပြင့္ကို
ယူခိုင္းေစခဲ့တယ္။


ဒီတစ္ခါလည္း ပေလတိုက ယံုၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔ ထြက္ခဲ့ျပန္တယ္။ (၂)နာရီ နီးပါးၾကာေတာ့ စိတ္မသက္မသာနဲ႔ အေရာင္စံုျပီး
အနည္းငယ္ ညႇိဳးႏြမ္းေနတဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္ကို ယူေဆာင္ခဲ့တယ္။


"ဒါက အလွဆံုး ပန္းလား" လို႔ ဆိုကေရတီးက ေမးေတာ့ "၂နာရီနီးပါး
ကြ်န္ေတာ္လိုက္ရွာေတာ့ အလွဆံုးလို႔ ထင္ရတဲ့ ဒီပန္းကို ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ျပီး
ခူးလာခဲ့တယ္။ အျပန္လမ္းမွာ ပန္းက တေျဖးေျဖး ညႇိဳးႏြမ္းသြားခဲ့တယ္" လို႔
ေျပာေတာ့ ဆိုကေရတီးက "အဲတာ တိတ္တိတ္ပုန္း" လို႔ ဆိုတယ္။


တစ္ေန႔မွာ ပေလတိုက ဆိုကေရတီးကို ဘ၀ဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ေမးျပန္သတဲ့။ ဆိုကေရတီးက
အထက္ကအတိုင္း ပေလတိုကို ေတာထဲတစ္ေခါက္ လမ္းေလွ်ာက္ေစခဲ့တယ္။ ဒီတစ္ၾကိမ္မွာ
ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ ေလွ်ာက္လို႔ရျပီး သြားရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အလွဆံုး
ပန္းတစ္ပြင့္ကို ယူခိုင္းေစခဲ့တယ္။


သခၤန္းစာရထားဖူးေတာ့ ပေလတိုက သတိရွိရွိနဲ႔ ထြက္ခဲ့ျပန္တယ္။ သံုးရက္ သံုးညလြန္ေျမာက္တဲ့အထိ
ပေလတို ျပန္မလာလို႔ ဆိုကေရတီးက လိုက္ရွာေတာ့ ေတာအုပ္တစ္ေနရာမွာ ပေလတို
တဲထိုးျပီး ေနေနတာကို ေတြ႔လိုက္တယ္။


"အလွဆံုးပန္းကို ရွာေတြ႔ျပီလား" လို႔ ေမးေတာ့ ပေလတိုက ပန္းတစ္ပြင့္ကို ထိုးျပျပီး
"ဒီတစ္ပြင့္ကို အလွဆံုးလို႔ ဆိုႏိုင္မလား" လို႔ ေမးတယ္။


"ဒါဆို ဘာလို႔ ခူးမျပန္လာတာလဲ"


"ကြ်န္ေတာ္ ခူးလိုက္ရင္ ပန္းက ႏြမ္းသြားေတာ့မယ္။ ကြ်န္ေတာ္မခူးရင္လဲ
သူႏြမ္းသြားမယ္ဆိုတာ သိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လွလွပပ ဖူးပြင့္ေနတာကို ၾကည့္ျပီး
သူညႇိဳးႏြမ္းသြားမွ ေနာက္တစ္ပြင့္ကို ကြ်န္ေတာ္ထပ္ရွာေတာ့မယ္။ ဒါ
ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ခဲ့တဲ့ ပန္းထဲက အလွဆံုး ဒုတိယပန္းတစ္ပြင့္ပါပဲ"


"အင္း.. ဘ၀ရဲ႔ အဓိပၸါယ္ကို မင္းနားလည္ခဲ့ျပီပဲ" လို႔ ဆုိကေရတီးက ပေလတိုကို ေျပာခဲ့တယ္။



မိမိနဲ ့ အယူအဆမတူတာေတြ ၇ွိ၇င္၊ လိုေနတယ္ ထင္၇င္လည္းေဆြေႏြးၾကပါ
အားလံုးေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ.....
မ်ားမ်ားေတြးနိုုင္ပါေစ.......

ဘ၀မွာ ဒီလိုေလးေနၾကမယ္

ကိုယ္တကယ္ခ်စ္တဲ့ လူနဲ႔ဆံုတဲ့အခါ သူနဲ႔တစ္သက္သာ လက္တဲြႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားပါ။
သူမရွိေတာ့ရင္ အရာအားလံုးက ေႏွာင္းသြားလိမ့္မယ္။

ကိုယ္ယံုၾကည္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဆံုတဲ့အခါ သင့္ျမတ္ေအာင္ ေနထိုင္ႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားပါ။
ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ကိုယ္နဲ႔သေဘာထားခ်င္း တိုက္ဆိုင္သူနဲ႔ ဆံုဖို႔ဆိုတာ မလြယ္လွဘူး။

ကိုယ့္ဘ၀ကို ကူညီတဲ့လူနဲ႔ ဆံုတဲ့အခါ သူ႔ေက်းဇူးကို မွတ္ထားပါ။
သူဟာ ကိုယ့္ဘ၀ကို လွည့္ေျပာင္းေပးခဲ့သူ ျဖစ္လို႔ပါပဲ။

ကိုယ္ခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့လူနဲ႔ ဆံုတဲ့အခါ ျပံဳးျပျပီး ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာပါ။
သူ႔ေၾကာင့္ အခ်စ္ကို ပိုနားလည္ေစခဲ့လို႔ပါပဲ။

ကိုယ္မုန္းခဲ့ဖူးတဲ့လူနဲ႔ ဆံုတဲ့အခါ ျပံဳးျပျပီး ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါ။
သူ႔ေၾကာင့္ ကိုယ္ပိုၾကံ့ခိုင္ခဲ့လို႔ပါပဲ။

ကိုယ္နဲ႔အတူေနေနတဲ့၊ ကိုယ့္ကို အေဖာ္ျပဳေနသူကို လံုး၀ေက်းဇူးတင္ပါ။
သူ႔ေၾကာင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏႈးမႈနဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြကို ကိုယ္ရေနလို႔ပါပဲ။

ကိုယ့္ကို သစၥာေဖာက္သြားသူနဲ႔ ဆံုတဲ့အခါ ေခၚေျပာႏႈတ္ဆက္ပါ။
သူ႔ေၾကာင့္ ေလာကၾကီးအေၾကာင္းကို ကိုယ္နားလည္ခဲ့လို႔ပါပဲ။

ကိုယ္တိတ္တခိုးခ်စ္ခဲ့ဖူးသူနဲ႔ ဆံုတဲ့အခါ သူေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔ ေတာင္းဆုျပဳပါ။
သူ႔ကို ကိုယ္ခ်စ္ခဲ့စဥ္က သူေပ်ာ္ေနတာကိုပဲ ကိုယ္ျမင္ခ်င္ခဲ့လို႔ပါ။

ကိုယ့္ကို ထားခဲ့တဲ့လူနဲ႔ ဆံုတဲ့အခါ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာပါ။
ကိုယ့္ဘ၀မွာ အမွတ္တရ အတိတ္ေျခရာေလးေတြ ထင္က်န္ေအာင္ သူ နင္းေလွ်ာက္ခဲ့လို႔ပါပဲ။

တစ္ခါပဲျဖစ္ခြင့္ရတဲ့ ဘ၀မွာ လုပ္ခြင့္ရတဲ့ အခြင့္အေရးဟာလဲ တစ္ခါပဲရွိတယ္။

ႏွစ္ဆယ္တန္ အခ်ိန္

လူတစ္ေယာက္

အလုပ္ကို မိုးခ်ဳပ္တဲ့ထိ အခ်ိန္ပို လုပ္ျပီး ေမာေမာနဲ႔ အိမ္ကိုျပန္လာတယ္။

ပင္ပန္းလို႔ စိတ္ေတြလဲ တိုေနတယ္။ ငါးႏွစ္အရြယ္ သူ႔သားေလးက အိမ္ေပါက္ဝမွာ

သူျပန္အလာကို ေစာင့္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။

သား - “ေဖေဖ၊ ေဖေဖ့ကို သားတစ္ခု ေမးလို႔ ရမလား”

ဖခင္ - “ေမးေလသားရဲ႕၊ ဘာေမးမလို႔လဲ”

သား - “ေဖေဖ၊ တစ္နာရီ အလုပ္လုပ္ရင္ ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္ရလဲ”

ဖခင္ - “ဒါ မင္းအလုပ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာ ကိစၥနဲ႔ မင္းက သိခ်င္ရတာလဲ” ဖေအျဖစ္သူက

ေဒါသနဲ႔ ေမးလိုက္တယ္။

သား - “သားသိမွ ျဖစ္မွာမို႔လို႔ပါ ေဖေဖရာ။ ေက်းဇူးျပဳျပီး ေဖေဖ တစ္နာရီ

အလုပ္လုပ္ရင္ ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္ရလဲ ဆိုတာသာ ေျဖေပးပါဗ်ာ”

ဖခင္ - “ေအး၊ မင္းသိမွ ျဖစ္မွာဆိုလဲ ေျဖရတာေပါ့ကြာ။ တစ္နာရီကို ႏွစ္ဆယ္ ရတယ္”

“အိုး” ခေလးငယ္က ေခါင္းငံု႔ခ်လိုက္ရင္း ခပ္တိုးတိုး ေရရြတ္လိုက္မိတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ေခါင္းေမာ့ျပီး သူ႔အေဖကို မရဲတရဲ ၾကည့္ျပီး ေမးလိုက္တယ္။

“ေဖေဖ၊ သား ပိုက္ဆံ တစ္ဆယ္ေလာက္ ေဖေဖ့ဆီက ေခ်းလို႔ ရမလား”

ဖခင္ျဖစ္သူက ေဒါသေတြ ေပါက္ကြဲသြားတယ္။ “မင္းဒီလိုေမးတာက ေငြေခ်းျပီး ဘာမဟုတ္တဲ့

အရုပ္ေတြ၊ တျခား အဓိပၸါယ္ ဘာမရွိတဲ့ ဟာေတြ ဝယ္ဖို႔ သက္သက္ပဲ ဆိုရင္

အခုခ်က္ခ်င္း မင္းအခန္းထဲမွာ ျငိမ္ျငိမ္ သြားေန ေနေတာ့။ မင္းကိုယ္မင္း အတၱ

ၾကီးလား မၾကီးဘူးလား ေသခ်ာ ျပန္စဥ္းစား။ ငါ ေန႔တိုင္း ဒီေလာက္ အလုပ္ကို

အပင္ပန္းခံ လုပ္ေနတာ မင္းရဲ႕ ခေလးဆန္တဲ့ ဒီ ပူဆာတာေတြ သက္သက္ အတြက္ပဲလား”

ေကာင္ကေလးလဲ သူ႔အခန္းထဲ တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္ေလး ဝင္သြားျပီး အခန္းတံခါးကို

ပိတ္လိုက္တယ္။ အေဖၾကီးကေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ထိုင္ေနရင္း သူ႔သားရဲ႕ေမးခြန္းကို

စဥ္းစားမိေလ၊ ေဒါသထြက္ေလ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေကာင္ေလးက သူ႔ဆီက ပိုက္ဆံ

ေတာင္းခ်င္တာကိုမ်ား ဒီေမးခြန္း လာေမးေနရေသးတယ္။ နာရီပိုင္းေလာက္ၾကာေတာ့ သူလဲ

ေဒါသေျပသြားတယ္။သူ႔သားက သူ႔ဆီကေန ေငြေတာင္းခဲတယ္။ အခု ဒီေငြတစ္ဆယ္ ေတာင္းတာ

သူ႔သား တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့ တစ္ခုခုကို ဝယ္ဖို႔မ်ားလား လို႔ စျပီး စဥ္းစား မိလာတယ္။

ဒါနဲ႔ သူ႔သား အခန္းထဲကို တံခါးေခါက္၊ ခြင့္ေတာင္းျပီး ဝင္သြားလိုက္တယ္။

“သား အိပ္ေနျပီလား” သူ႔သားကို ျငင္ျငင္သာသာ ေမးလိုက္တယ္။

“မအိပ္ေသးပါဘူး ေဖေဖ” သားက ျပန္ေျဖတယ္။

“ေစာေစာ က ေဖေဖ သိပ္ျပီးမ်ား ေဒါသၾကီး သြားသလား စဥ္းစားမိလို႔ပါ” အေဖၾကီးက

ေခ်ာ့တယ္။ “ေဖေဖ ဒီေန႔ အလုပ္ေတာ္ေတာ္ ပင္ပန္းလာလို႔ စိတ္မရွည္ႏိုင္ပဲသားကို

ေအာ္ေငါက္မိသြားတယ္။ ေရာ့၊ ဒီမွာ သားလိုခ်င္တဲ့ ေငြတစ္ဆယ္”

သားကေလးလဲ ဝမ္းသာအားရနဲ႔ အိပ္ယာကေန ေငါက္ကနဲ ထထိုင္လိုက္တယ္။ “အိုး၊

ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ ေဖေဖရာ” အျပံဳးမ်က္ႏွာနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေအာ္လိုက္တယ္။

ေနာက္ေတာ့ ေခါက္ထားတဲ့ ေငြစကၠဴေလးတစ္ခ်ိဳ႔ကို သူ႔ေခါင္းအံုးေအာက္ကေန

ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္။

အေဖၾကီးက သူ႔သားဆီမွာ ေငြတစ္ခ်ိဳ႕ရွိေနျပီးသားဆိုတာ သိသြားေတာ့

ေဒါသေတြက

ထပ္ထြက္လာျပန္တယ္။

ေကာင္ကေလးကေတာ့ သူ႔လက္ထဲက ေငြေတြကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေရတြက္ျပီး သူ႔အေဖကို

ေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္။

“မင္းဆီမွာ ေငြေတြ ရွိေနျပီးသားကို ဘာလို႔ ထပ္ျပီး လိုခ်င္ေနရတာလဲ” သူ႔အေဖက

ေဒါသသံနဲ႔ အံၾကိတ္ျပီး ေမးတယ္။

“သားမွာ ေငြမေလာက္လို႔ေပါ့၊ ခုေတာ့ ျပည့္ပါျပီ” ေကာင္ကေလးက ျပန္ေျဖတယ္။

“ေဖေဖ၊ ခု သားမွာ ေငြႏွစ္ဆယ္ျပည့္ျပီ။ ေဖေဖ့ဆီက အခ်ိန္ တစ္ခ်ိဳ႕ကို သား ဝယ္လို႔

ရမလားဟင္။ မနက္ျဖန္က်ရင္ ေဖေဖ အိမ္ကို ေစာေစာ ျပန္လာခဲ့ပါေနာ္။ သားေလ၊

ေဖေဖနဲ႔

အတူတူ ညစာ စားခ်င္လို႔ပါ”...  ... ...။                       ။

ဇာတ္လမ္းေလးကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲဗ်ာ ဖတ္ျပီးျပီဆိုရင္ေတာ့

ဒီပံုျပင္ေလးကို ခင္ဗ်ားခ်စ္ခင္တဲ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို မွ်ေဝေပးပါ။

ပိုေကာင္းတာကေငြႏွစ္ဆယ္တန္တဲ့ သင့္ရဲ႔ အခ်ိန္ တစ္နာရီကို

သင္ ခ်စ္တဲ့ သူေတြအတြက္မွ်ေဝေပးလိုက္ပါ။

ဒီပံုျပင္ေလးက အလုပ္တာဝန္ေတြ သင္ခန္းစာေတြနဲ ့ အျမဲ ဖိစီးျပီး မအားမလပ္ ျဖစ္ေနၾကတဲ့

ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးအတြက္ သိမ္ေမြ႕တဲ့ သတိေပးမႈေလး တစ္ခုပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို.ဘဝရဲ႔ အေရးပါတဲ့၊ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးတဲ့ သူေတြအတြက္ ေပးရမဲ့ အဖိုးတန္

အခ်ိန္ေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ထဲကေန ခြ်တ္ေခ်ာ္က်ျပီး ေပ်ာက္ဆံုးမသြားေအာင္

ဂရုစိုက္ရမွာပါ။

မိတ္ေဆြေရ ဒီပုံျပင္ေလးကုိမိတ္ေဆြခ်စ္တဲ့

လူကုိေျပာျပျပီး

မိတ္ေဆြခ်စ္တဲ့လူကုိနွစ္ဆယ္တန္အခ်ိန္

ေလးကုိအလကားသာေပးလိုက္ပါဗ်ာ ... ... x)