Search This Blog

Showing posts with label ေရာက္တတ္ရာရာမ်ား. Show all posts
Showing posts with label ေရာက္တတ္ရာရာမ်ား. Show all posts

Friday, 21 September 2012

တန္ဖိုး

ဘာမွ မလုပ္ပဲ ရတဲ ့ ပိုက္ဆံထက္
ေတာင္းစားျပီးရတဲ ့ ေငြတက်ပ္က ပိုတန္ဖိုးရွိပါတယ္...

ဘာလို ့လဲဆိုေတာ ့

အဲေငြတက်ပ္မွာ ကိုယ္ရင္းနွီးထားတဲ ့ ေခၽြးစက္ေလးေတြပါတယ္...

ေခါင္းေလးငံု ့ထားတဲ ့ မာနတခ်ိဳ ့ပါတယ္...
လက္ညိဳးထိုးကဲ ့ရဲ ့သူေတြရဲ ့ အျပစ္တင္ျခင္းေတြပါတယ္...
မယံုႀကည္နိင္ေတြသူေတြရဲ ့ သံသယေတြ ပါတယ္...


                                                                                                  (ပံုရိပ္စစ္)

Monday, 10 September 2012

အတၱစိတ္

 ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြဖတ္ျပီးသား စာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ  ဒါေပသိ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ေလးက
ကၽြန္ေတာ့္မွတ္စုေလးလို ျဖစ္ေနတာမို ့ ... :)

တစ္ေန ့ေပါ့ဗ်ာ
မိုးသက္ေလျပင္းေတြက်ေနတဲ့ေန႔တစ္ေန ့ေပါ့ ...
 သင္က ကားတစ္စီးနဲ႔ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ေ႐ွ႕ ကေနေမာင္းသြားမယ္။
အဲဒီမွာ ကားကိုေစာင့္ေနတဲ့ လူသံုးေယာက္႐ွိမယ္.. မိုးေရေတြလဲစိုလို႔ေပါ့
တေယာက္က အရမ္းနာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့ အဖိုးအို။ သူက ေဆး႐ံုကို သြားရမယ္။
တေယာက္က ဆရာ၀န္ သင့္အသက္ကို ကယ္ဖူးတဲ့ ဆရာ၀န္။ ဒီအခြင့္အေရးနဲ႔ ေက်းဇူးျပန္ဆပ္ခ်င္ေနမယ္။
ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ သင္သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ သူ။ သင္နဲ႔ လက္ထက္မဲ့သူ။ အခြင့္အေရးကို လက္လြတ္မဆံုး႐ႈံးခ်င္ဘူး။
ဒါေပမဲ့ သင္ေမာင္းေနတဲ့ ကားက ေနာက္ထပ္လူတေယာက္ကို ပဲ တင္လို႔ရမွာ။
သင္ဘယ္သူ႔ကို တင္မွာလဲ။ ဘယ္သူ႔ကို ေရြးခ်ယ္မွာလဲ။


ဒါကေတာ့ သင့္ရဲ့စိတ္ကို စမ္းတဲ့ေမးခြန္းေလးပါ။ လူတိုင္း သူ႔အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ သူေျဖသြားတာပဲ။
အဖိုးအိုကေသေတာ့မွာမလို႔ သူ႔ကို အရင္ကယ္ရမယ္။
ဆရာ၀န္ကိုလဲ ေက်းဇူးဆပ္ခ်င္တယ္။
သင့္ရဲ့ခ်စ္သူကိုလဲ သင္လက္မလြတ္ႏိုင္ဘူး။ အခြင့္အေရးဆိုတာ တစ္ခါပဲ႐ွိတာ။
သင္ေရာ ဘယ္လိုလုပ္ျဖစ္မလဲ
သင္ေျဖၿပီးၿပီဆိုရင္ေတာ့…
ေအာက္ကအေျဖေလးကိုၾကည့္လိုက္ပါ…
သင္ေျဖၿပီးမွာၾကည့္ပါ…
<<
<<
<<
<<
<<
<<
လူတေယာက္ကေျဖတယ္ ဒါေပမဲ့  သူဘာေၾကာင့္ ဒီလိုလုပ္တယ္ဆိုတာေတာ့ သူမေျပာသြားဘူး။
သူေျဖလိုက္တာက
“ ဆရာ၀န္ကို ကားေသာ့ေပးၿပီး အဖိုးအိုကို ေဆး႐ံုပို႔ခိုင္းမယ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူနဲ႔ ဘတ္စ္ကားအတူတူေစာင့္မယ္”
ဒီအေျဖေလးကေတာ့ အေကာင္းဆံုးအေျဖလို႔ထင္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဒီအေျဖကိုစဥ္းစားမိၾကမယ္ မထင္ပါဘူး။
>>>>ဘာေၾကာင့္လည္းလို ့ေမးရင္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ လက္ထဲမွာပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့အရာ(ကားေသာ့)ကို မဆံုး႐ႈံးခ်င္ၾကဘူး။ တစ္ခါတစ္ေလ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ အတၱေတြကို လႊတ္ခ်ၾကည့္လိုက္ပါ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ တစ္စံုတစ္ရာ ရနိုင္ေကာင္းပါရဲ့<<<<


Sunday, 17 June 2012

ေျဖၾကည့္ရေအာင္ 2

ကၽြန္ေတာ္လည္း စာေမးပဲြေတြ ျပီးေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ပ်င္းပ်င္းရွိလာတယ္ဗ်

ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဥာဏ္စမ္းေလး တစ္ခုေလာက္ ေမးၾကည့္မယ္ 

သိျပီးသားလူေတြကေတာ့ သည္းခံေပးၾကပါ ... :)

ဒီဥာဏ္စမ္းက အေမရိကန္ Harvard တကၠသိုလ္ရဲ႕ ၂၀၀၁ခုႏွစ္မွာ Institute of

Science ဂုဏ္ထူးတန္းကိုေမးတဲ့ ေမးခြန္းလိုဆိုထားပါတယ္။


ေမးခြန္းက အကယ္၍

၁= ၅
၂= ၂၅
၃= ၁၂၅
၄= ၆၂၅
၅= ?


လူေတာ္ေတြတက္တဲ့ ဟားဗတ္ရဲ႕ေမးခြန္းကို ေျဖၾကည့္ၾကရေအာင္...သူငယ္ခ်င္းတို႔အားလံုးမွာ ဟားဗတ္ တက္ႏိုင္
တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိၾကပါတယ္။




Sunday, 20 May 2012

ေျဖၾကည့္မလား ?

ေန က်ခ်ိန္ညေနခင္း တစ္ခုမွာေပါ့ဗ်ာ ေက်ာင္းပရိ၀ုဏ္ထဲမွာေတာ့ စာအံသံေလးေတြညံညံစီစီနဲ ့ေပါ့ ။

ဒုတိယတန္း စာသင္ခန္းတစ္ခုထဲမွာ ဆရာက ကေလးေတြကို ေက်ာင္းဆင္းခါနီး အခ်ိန္ ဗဟုသုတအေနနဲ ့  

ကမာၻေျမၾကီးအေၾကာင္းေျပာျပေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။  

“ဒီကမာၻၾကီးရဲ့ အေလးခ်ိန္က ဘယ္ေလာက္ေလာက္ရွိလဲ ဆရာၾကီး” 

ေမးခြန္းတစ္ခု ဒုတိယတန္းေက်ာင္းသား ခ်ာတိတ္က ေမးတယ္။ ဆရာလုပ္သူခဗ်ာ နည္းနည္းေတာ့ နင္သြား

တာတယ္ ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ဘယ္ေျဖနိုင္မွာလည္း  ဒါေပမဲ့  ဆရာက  ဆရာပါပဲ ...  :)

 သူသင္ၾကားလာခဲ႕ရတဲ႕ ပညာေရး နည္းစနစ္မ်ားထဲက အေကာင္းဆံုး နည္းလမ္းကို ထုတ္သံုးလိုက္ပါတယ္။

“ဒီေမးခြန္းက အင္မတန္ စိတ္၀င္စား စရာေကာင္းတဲ႕  ေမးခြန္းပဲ ၊ ကဲ..ဒီေတာ႕ မနက္ျဖန္က်ရင္ 

ဒီေမးခြန္းကို  ဘယ္သူ ေျဖႏိုင္မလဲဆိိုတာ ၾကည္႕ၾက ရေအာင္”

ဆရာျဖစ္သူ ပုစ ၦာကို ေျဖရွင္းနိုင္မဲ့ နည္းလမ္းေလးကို လၽွပ္တျပတ္ေလး စဥ္စားလိုက္တာပါ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္

သူ ့တပည့္ေတြေရွ ့မွာေတာ့ သူ ့ရင္ေတြ ေကာ့ေနခ်င္ေသးတာေပါ့ ။ ဒီလိုနဲ ့ ညေန ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္

ဆရာျဖစ္သူ  ျမိဳ  ့နယ္စာၾကည့္တိုက္ ေလးဆီ တစ္ခ်ိဳးတည္း တန္းေျပးေတာ့တာပဲ ။ ေတာ္ေတာ္ေလး 

ၾကိဳးစားပန္းစား  ရွာေဖြ ဖတ္ရွဳျပီးေတာ႕  သူ အေျဖကို ေတြ႕သြားပါသည္။ လန္းဆန္းတဲ့ အျပံဳးေတြနဲ ့အတူ ။

ေနာက္တစ္ေန ့ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ဆရာျဖစ္တဲ့သူ ေက်ာင္းသားေတြေရွ ့ မတ္မတ္ၾကီး ရပ္ျပီးေတာ့

“ကမာၻၾကီးရဲ့ အေလးခ်ိန္ကို သိခဲ့ၾကျပီလား တပည့္တို ့”

ကေလးေတြဆိုတာက ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္တာနဲ့ လြယ္အိတ္ကို တိုင္မွာခ်ိတ္ျပီး ကမ်င္းၾကတဲ့

အမ်ိဳးဆိုေတာ့ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္လိုက္ ဆရာ့ကိုၾကည့္လိုက္နဲ ့  ေျဖနိုင္သူ နတၱိ ။

အဲ့အခ်ိန္ၾကေတာ့မွ ဆရာျဖစ္သူဟာ မိန္ ့မိန္ ့ၾကီးျပံဳးလိုက္ျပီး သူ ၾကိဳးစားပမး္စား ရွာေဖြတြက္ခ်က္လာတဲ့

အေျဖကို ဂုဏ္ယူ၀ံ့ၾကြားစြာနဲ ့ ေျပာျပလိုက္တယ္ ...

“  #$%@  #!% ”

သူရဲေကာင္း တစ္ေယာက္ကိုျမင္လိုက္ရသလို ကေလးေတြရဲ့ ေလးစားတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ ့၊ ဆရာ့ရဲ့ ျပံဳးရႊင္ေန

တဲ့မ်က္ႏွာနဲ ့ ၊စာသင္ခန္းေလးဟာ တဒဂၤေလး ျငိမ္သက္သြားခဲ့တယ္။တိတ္ဆိတ္မွဳကို ျဖိဳခြင္းလိုက္တာက

ကမာၻၾကီး ဘယ္ေလာက္ေလးလည္းဆိုတဲ့  ေမးခြန္းထုတ္ခဲ့တဲ့ အေမာင္ေက်ာင္းသားၾကီးပဲေပါ့။

 သူရဲ့ လက္ညွိဳးေလးေထာင္ျပီးေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းေၾကာင့္ 

ဆရာျဖစ္သူခဗ်ာ ထုိင္ခံုေပၚ အရုပ္ၾကိဳးျပတ္။

 ေမးလိုက္ပံုက ... .. .

 “အဲဒါ လူေတြ အပါအ၀င္လား၊ လူေတြ မပါဘဲနဲ႕လား ဆရာၾကီး”    

 “ တိန္ ”







Sunday, 13 May 2012

ကေလးအေတြး :)

ယုန္ကေလးက နားရြက္ေထာင္ .. ပညာရွိေယာင္ေဆာင္ ~~~

ေၾကာင္ကေလးက လက္သည္း၀ွက္ .. ေခ်ာင္းလိုက္ရတဲ႕ၾကြက္ ~~~

ေရႊဇီးကြက္ရဲ႕ အိေျႏၵ .. ဘုရင္ႀကီးလိုေန ~~~

မိုးေလ၀သေဗဒင္ေဟာ .. ေတာက္တဲ႕ ကိုလူေခ်ာ ~~~

ေျပာတိုင္းယံုတဲ႕ ပုတ္သင္ညိဳ .. ေခါင္းညိမ့္လွသကို ~~~

ေရႊက်ီးညိဳ သာပါစ .. ဧည့္သည္လာပါစ ~~~~~
 
ေမေမဆိုျပဘူးတဲ့ ကဗ်ာတစ္ခ်ိဳ ့တစ္ေလ၊ ပံုျပင္ တစ္ပိုင္းတစ္စေလးေတြနဲ ့  အပူအပင္မရွိတဲ့ 
ကေလးဘ၀ေလးကို တစ္ခါတစ္ေလ တမ္းတမိရံုေလးပါပဲ ဒီထက္ဘာမွမပိုခဲ့ပါဘူး ... ... ... ။
တစ္ကယ္လိုမ်ား ဒီကဗ်ာေလးထဲကလို လူေလာကၾကီးမွာလည္း ဟန္ေဆာင္မွဳေတြ
လွည့္စားမွဳေတြ အမွန္တကယ္ရွိမွန္း ငယ္ငယ္ကတည္းက သိခဲ့ရင္ 
ကၽြန္ေတာ္ ...   ...   ...
 လူၾကီးျဖစ္ခ်င္ခဲ့မွာ မဟုတ္ဘူး ... ... ... ။                          ။



 

Saturday, 18 February 2012

ဆရာ ေအာ္ပီက်ယ္ ရဲ႔႔ က်ၾကမ္း(ဟာသ)

၁။ တစ္ကိုယ္ေကာင္း ေဆာင္ရြက္ပါ။ အေခ်ာင္ရလွ်င္ ေ၀စုခြဲေပးစရာ မလိုေတာ့။

၂။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားသည္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရန္မဟုတ္။ နာမည္ေဖာ္ရန္ အတြက္သာ ျဖစ္သည္။

၃။ အျမင္က်ဥ္းပါ။ အျမင္က်ယ္လွ်င္ မ်က္စိ ေညာင္းသည္။

၄။ ရိုးရွင္းမႈသည္ စိတ္၏ ျမားတစ္စင္း ဟု ဆိုၾကသည္။ မိမိထံ ဦးတည္လာႏိုင္ေသာ ထိုျမားကို ရႈပ္ေထြးမႈ ျဖင့္ လမ္းလႊဲ တတ္ပါေစ။

၅။ ရႈပ္ရႈပ္ေထြးေထြးေနပါ။ ရုိးရွင္းမႈသည္ ေျဖာင့္တန္းေသာေၾကာင့့္္ သင္ ဘယ္ကို ဦးတည္ေနသည္ကို သိႏုိင္သည္။

၆။ လုပ္သင့္တာထက္ လုပ္ခ်င္တာကို ဦးစားေပးပါ။ လုပ္သင့္တာကို သူမ်ားေတြ လုပ္ၾကပါလိမ့္မည္။

၇။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်မထားပါႏွင့္။ဟိုလိုလို ဒီလိုလို လြင့္ေမ်ာခြင့္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားလိမ့္မည္။

၈။ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ မထြင္ပါႏွင့္။ ေတာရွင္းရတာ အႏၱရာယ္ မ်ားလွသည္။

၉။ တာ၀န္ယူစိတ္ မထားပါႏွင့္။တာ၀န္ယူစိတ္ ရွိျခင္းသည္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တရားခံရွာျခင္း ျဖစ္သည္။

၁၀။ မ်ားမ်ားေျပာျပီး နည္းနည္းနားေထာင္ပါ။ နားႏွစ္ဖက္ ပါျခင္းသည္ ဒီဘက္ နားမွ၀င္္ျပီး ဟိုဘက္ နားမွ ျပန္ထြက္ ေစရန္ ျဖစ္သည္။

၁၁။ ယေန႔ျပီးႏုိင္ေသာ အလုပ္ကို မနက္ျဖန္သို႔ ေရႊ႕ပါ။ အလုပ္မ်ားသူဟု အထင္ႀကီးခံရမည္။

၁၂။ သူမ်ား စကားေျပာေနလွ်င္ စိတ္၀င္စားဟန္ မျပပါႏွင့္။ သူ႔စကား ေအာင္ျမင္မႈရရန္ အခြင့္အလမ္း နည္းသြားမည္။

၁၃။ အရည္မရ အဖတ္မရ စကားကို မ်ားမ်ားေျပာပါ။ ယခုအခါတြင္ ကြမ္းယာသည္မ်ား အဆင္ေျပေနသည္။

၁၄။ စာမ်ားမ်ား မဖတ္ပါႏွင့္။ အစာႏွစ္မ်ဳိးအနက္ စိတ္၏ အစာဟု ေခၚဆိုၾကေသာ
စာဖတ္ျခင္းသည္ စာအုပ္ဖိုး၊ ငွားခ ႏွင့္ ၀င္ေၾကးမ်ား ကုန္က်ေသာ္လည္း
ဗိုက္မ၀။

၁၅။ စာ ဖတ္ပါက အပ်င္းေျပ၊ အေပ်ာ္ဖတ္၊ အရည္မရ အဖတ္မရ စာမ်ားကိုသာ ေရြးဖတ္ပါ။ စကား၀ိုင္းမ်ား ကို သင္ စိုးမိုးထားႏုိင္လိမ့္မည္။

၁၆။ ကမၻာႀကီးတြင္ ျဖစ္ပ်က္ေနသည္မ်ားကို မသိလည္း ကိစ မရွိ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကမၻာႀကီးကလည္း သင့္ကို မသိေခ်။

၁၇။ ေလထဲတြင္ တိုက္အိမ္ေဆာက္ၿပီး သင္ခ်ဲ႕ကားခ်င္သလို ခ်ဲ႕ကားပါ။
ေလကုန္ၾကမ္းကိုသာ အသံုးျပဳရ ေသာေၾကာင့္ လက္ဖက္ရည္ဖိုးမွလြဲၿပီး
ကုန္က်စရိတ္ မရိွ။

၁၈။ တာ၀န္ယူစိတ္ မရိွေသာ ဦးေႏွာက္သည္ ဆင္ေျခမ်ားစြာကို မွတ္မိေနတတ္သည္။ လိုသလို အသံုးခ် ပါေလ။

၁၉။ ဇြဲရွိပါက ပင္ပန္း၏။ ဇြဲႏွင့္ ႀကိဳးစားေနစဥ္ အေျခအေန ေျပာင္းသြားမႈေၾကာင့္ အခ်ည္းႏွီး ျဖစ္သြားတတ္ သည္။

၂၀။ ဇြဲမရွိဘဲ ျမန္ျမန္လက္ေလွ်ာ့တတ္ျခင္းေၾကာ
င့္ အရႈံးသက္သာ၏။ ရည္မွန္းခ်က္ ခိုင္မာမႈ မရွိေသာေၾကာင့္ ရည္မွန္းခ်က္ ေဖာင္းပြစြာထားႏိုင္ၿပီး တစ္ခုခုတြင္ ပြေပါက္တိုးႏိုင္၏။

၂၁။ ဟန္ျပ ဇြဲ ရိွျခင္းကား ေနာင္တြင္ အသံုးတည့္ွႏုိင္၏။ အခ်ဳိ႕ကိစ မ်ားတြင္ လူငွားျဖင့္ ဇြဲရွိပါ။

၂၂။ လမ္းသစ္ ထြင္ျခင္းသည္ အခြင့္အလမ္းကို ဖန္တီးျခင္းျဖစ္ရာ အရည္အခ်င္းလို၏။ အခြင့္အေရး အတြက္မူ အရည္အခ်င္း မလို။

၂၃။ ေနာက္မွ လိုက္ရသျဖင့္ ေနာက္က်မွာ မစိုးရိမ္ပါႏွင့္။ ဘ၀လမ္းသည္
အေျဖာင့္မဟုတ္သည့္ အတြက္ သင့္ကို ေရွ႕ဆံုးမွ လူ ဟုပင္ အထင္ခံရႏုိင္သည္။

၂၄။ မိတ္ေဆြတုကို ေပါင္းပါ။ မိတ္ေဆြတုသည္ အေပးမရွိ၊ အယူသာရွိၿပီး၊ လက္မပါ၊
ေလျဖင့္သာ ကူညီတတ္ရာ သင္သည္လည္း သူ၏ မိတ္ေဆြတု ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘာမွ
ေပးကမ္းစရာမလို၊ သက္သာ ေပ၏။

၂၅။ ဘယ္ကို သြားမည္ဟု ဆံုးျဖတ္မထားေသာေၾကာင့္ ဦးတည္ခ်က္ မ်ဳိးစံုသို႔ သြားႏိုင္၏။ ႀကိဳက္သည့္ ဘက္သို႔ ယိမ္းႏိုင္၏။

၂၆။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်မိသကဲ့သို႔ ျဖစ္သြားပါက မစိုးရိမ္ပါႏွင့္။
ေရွ႕ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားကို ေနာက္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မ်ားႏွင့္ စိတ္ႀကိဳက္
ျပင္ႏိုင္၏။

၂၇။ မိမိလုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို ျပန္လည္ မသံုးသပ္ပါႏွင့္။ ဆင္ကန္းေတာတိုး
အဆို ရွိသလို၊ ဆင္သြားလွ်င္ လမ္းျဖစ္ ဟူေသာ အဆို လည္းရွိေပသည္။

၂၈။ လုပ္ခ်င္တာမ်ားသည္ အရသာရွိလွသည္။ လုပ္သင့္တာမ်ားမွာမူ ပင္ပန္းခက္ခဲတတ္သည္။

၂၉။ လုပ္သင့္တာ မလုပ္ျခင္းျဖင့္ ေလာကကို ေပးဆပ္ရန္ အေၾကြးခ်န္ထားပါ။ အေၾကြးမ်ားသူကို အေၾကြး ထပ္မေပးရဲေတာ့ေပ။

၃၀။ လုပ္သင့္တာ လုပ္သူမ်ားကို အမ်ားက ယံုၾကည္ေလးစားၾကလိမ့္မည္။ မၾကာမီ
ေမ့တိေမ့ေလ်ာ့ေနၾက မည့္ ယံုၾကည္ေလးစားမႈကို မေမွ်ာ္လင့္ပါႏွင့္။

၃၁။ ယံုၾကည္မႈ မထားပါႏွင့္။ ယံုၾကည္ပါက အရာရာ ျဖစ္ႏိုင္သည္ ဆိုေသာစကားသည္ ေခတ္ေနာက္က် က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီ။

၃၂။ ယံုၾကည္မႈသည္ ကိုယ္တြင္း သံလိုက္ဓါတ္ကို အားေကာင္းေစသည္။ သင့္အနားတြင္ ရွိေနေသာ သံေခ်းမ်ား ေျပးကပ္လာလိမ့္မည္။

၃၃။ သင့္ကိုယ္သင္ ပင္ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။ အရာရာကို မယံုၾကည္ျခင္းျဖင့္ ႀကိဳတင္ ကာကြယ္ႏိုင္သည္။

၃၄။ ပညာမာန္ တက္ပါ။ ပညာတကယ္ မရိွေသာ္လည္း မာန္တက္လွ်င္ ပညာရွိဟု အထင္ ခံံရမည္။

၃၅။ ကိုးကားစရာ စာပိုဒ္ တစ္ခုခုကို အာဂုံေဆာင္ထားပါ။ လူထူထူ ရွိေသာအခါ ဆိုင္ဆိုင္ မဆိုင္ဆိုင္ ထုတ္သံုးပါ။

၃၆။ ယုတၱိ ရွိရွိ မရွိရွိ ငါ့စကား ႏြားရ ကိုယ္လိုရာဆြဲၿပီး ဇြတ္ေျပာပါ။ ႏြားေစ်းေကာင္းသည္။

၃၇။ ပညာကို ဥာဏ္ျဖင့္ ခၽြန္းမအုပ္လွ်င္ မွားတတ္သည္။ ပညာ တကယ္မရွိသည့္အတြက္ ခၽြန္းမလိုေခ်။

၃၈။ အျမင္က်ယ္ဖို႔ ဗဟုသုတ ရွာမွီးရန္ လိုအပ္ရာ ခရီးစရိတ္ႏွင့္ စာအုပ္ဖိုး
ကုန္သည္။ အျမင္က်ယ္ျခင္း ေၾကာင့္ စိတ္၀င္စားစရာထက္ စိတ္ပ်က္စရာမ်ားကို
ပိုမို ျမင္ေတြ႕ေနရလိမ့္မည္။

၃၉။ အျမင္က်ယ္ျခင္းေၾကာင့္ အခြင့္အလမ္းမ်ားကို ပိုျမင္ႏိုင္ေသာ္လည္း
အခြင့္အေရးလို အလုပ္မျဖစ္လွ။ အျမင္က်ဥ္းသူသည္ အျမင္မွားတတ္ေသာ္လည္း
မွန္ဖို႔မလိုေသာအခါ အမွားသည္ အဆင္ေျပ၏။

၄၀။ က်န္းမာေရး မလိုက္စားႏွင့္။ က်န္းမာေရးလိုက္စားျခင္းသည္
အလွဴအိမ္မ်ားသို႔ လိုက္စားသလို အရသာ မရွိလွဘဲ မိမိကိုယ္ကို ညွင္းဆဲျခင္း
ျဖစ္သည္။

၄၁။ ေခတ္မီကာလႀကီးတြင္ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ၿပီး ဒုက ရွာစရာ မလို။ က်န္းမာမွ
အလုပ္ လုပ္ႏိုင္မည္ ဆိုေသာ လူမ်ားသည္ အလုပ္ မလုပ္ဘဲ ခ်မ္းသာနည္းကို
မသိသူမ်ား ျဖစ္သည္။

၄၂။ က်န္းမာျခင္းသည္ လာဘ္တစ္ပါးဟု ဆိုၾကသည္။ အမွန္မွာ လာဘ္ သည္သာ က်န္းမာျခင္း ျဖစ္သည္။

၄၃။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မသိခ်င္ပါႏွင့္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သိေသာအခါ မိမိကိုယ္ကို လႈပ္ႏႈိးတတ္သျဖင့္ အိပ္ေရး ပ်က္၏။

၄၄။ မိမိကိုယ္ကို အလြန္က်ဥ္းေျမာင္းေသာ ေဘာင္အတြင္း ပိတ္ေလွာင္ထားပါ။
ထို႔ေနာက္ အျခားသူမ်ားကို အဆိုပါ ေဘာင္ အတြင္း ဆြဲသြင္းၿပီး မိမိကမၻာ
ထူေထာင္ပါ။

၄၅။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ေသာအခါတိုင္း ၎ကို အေကာင္အထည္ မေဖာ္္ဟု ဆံုးျဖတ္ထားပါ။
ေရတို လုပ္ေဆာင္ရမည္ မ်ားကို ေရရွည္ဆြဲဆန္႔ရန္ စကားလံုးမ်ားကို
ကၽြမ္းက်င္စြာ အသံုးျပဳပါ။

၄၆။ စုစည္းမႈေၾကာင့္ မုန္တိုင္းဒဏ္ကို ခံႏိုင္ေစ၏။ သို႔ေသာ္ အျခားဒဏ္မ်ားကို ပို ခံရေစႏိုင္သည္။

၄၇။ ပူးေပါင္းမႈေၾကာင့္ စြမ္းအားပိုမ်ားမလာဘဲ အုပ္စု ပိုမ်ားလာမည္။
ေဆာင္ရြက္မႈ မေအာင္ျမင္သည့္အခါ တြင္မူ တစ္ဦးတည္း မခံရေစရန္ အမ်ားႏွင့္
အခ်ိန္မီ ပူးေပါင္းပါ။

၄၈။ အေရးႀကီးတာကို ေနာက္မွလုပ္ပါ။ အေရးႀကီးေသာအရာမ်ားကို အေရးႀကီးေသာလူမ်ား စိတ္မ၀င္စား သျဖင့္ ဦးစားေပးရန္ မလိုအပ္။

၄၉။ အေရးမႀကီးေသာ အထူးအေရးေပၚမ်ားကို ၾကံဆေဖာ္ေဆာင္တတ္လွ်င္ အေရးပါသူ
ျဖစ္လာမည္။ အေရးမႀကီးတာမ်ားကိုသာ ဦးစားေပးျခင္းျဖင့္ သင္၏ တစ္ေန႕တာကို
ခက္ခဲျခင္းမွ ကာကြယ္ပါ။



Thursday, 16 February 2012

After You

ရွက္ရွက္နဲ႔ ၀န္ခံပါရေစ။
ရန္ကုန္ႏိုင္ငံတကာေလဆိပ္မွာ ေတြ႔ႀကံဳခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။ ေလဆိပ္ရဲ႔ ဧည့္ခန္းမထဲမွာ မႏၲေလးကိုသြားမယ့္ ေလယာဥ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေစာင့္ေန ခဲ့တယ္။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ႏိုင္ငံေပါင္းစုံက ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းကို ဆက္တဲ့ အမ်ားသုံးတယ္လီဖုန္း တစ္ခု ရွိတယ္။ အဲဒီ့တယ္လီဖုန္းက တယ္လီဖုန္းဆက္ခ မေပးရပါဘူး။ အဲ့ဒီ တယ္လီဖုန္းကို ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ဆက္ေနတယ္။ သူ႔ေနာက္မွာလည္း တယ္လီဖုန္း ဆက္ဖို႔ ေစာင့္ေနတဲ့သူ ေလး ငါးေယာက္ေလာက္ရွိတယ္။ ေကာင္မေလးကလည္း တယ္လီဖုန္းဆက္ေနတာ ၿပီးကိုမၿပီးႏိုင္ဘူး။ မိနစ္ ၂၀ေလာက္ၾကာမွ ေနာက္တစ္ေယာက္အလွည့္ ေရာက္ေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီ တစ္ေယာက္ကလည္း ဖုန္းေျပာလိုက္တာအၾကာၾကီးပဲ။

ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္က အဲ့ဒီအျဖစ္အပ်က္ကို နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနပုံရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ဖုန္းေျပာ ေနတဲ့လူေတြကိုၾကည့္ၿပီး
“အားနာမႈမရွိလိုက္ၾကတာ”လို႔ ခံစားရတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ မႏၲေလးကိုသြားမယ့္ေလယာဥ္ ေရာက္လာပါတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚကိုတက္ဖို႔ “စပီကာ”က  ေၾကညာပါတယ္။ မႏၲေလးကို သြားမယ့္ခရီးသည္ေတြ အားလုံး လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္သြားၾကတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚကို သြားဖို႔ ဘတ္(စ္)ကားတစ္စီး ထိုးဆိုက္လာတယ္။ အဲ့ဒီကားနဲ႔ ေလယာဥ္ဆီကို ေလယာဥ္စီး ခရီးသည္ ေတြသယ္ေဆာင္မွာျဖစ္တယ္။ လူေတြဟာ ဘတ္(စ္)ကားေပၚကို အလုအယက္ပဲ တိုးေ၀ွ႔တက္ၾကတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြက ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။ တိုးေ၀ွ႔တက္တဲ့အထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္းပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ေလယာဥ္ဆီကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားတယ္။ ေလယာဥ္ပ်ံရဲ႕ ေနာက္အနားအေပါက္က ကၽြန္ေတာ္ တို႔တက္ရတယ္။ ဒီလိုပါပဲ... ေလယာဥ္ေပၚကို တိုးေ၀ွ႕ၿပီးတက္လိိုက္တယ္။ ကိုယ့္ထိုင္ခုံနဲ႔ ကိုယ္ဆိုေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္မ်ား တိုးေ၀ွ႕တက္ခဲ့မွန္း ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုယ္ မစဥ္းစားမိဘူး။ တိုးတာ၊ ေ၀ွ႔တာ၊ တြန္းတာ၊ တိုက္တာ အက်င့္ပါေနလို႔႔ပဲျဖစ္မယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးကထိုင္ခုံမွာ ႏိုင္ငံျခားသားတစ္ေယာက္ လာထိုင္တယ္။ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ေတြ႕ခဲ့တဲ့သူပါ။ သူဟာ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္စြာပဲ စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုဖတ္ေနတယ္။ ေလယာဥ္တက္ၿပီးလို႔ (၁၀)မိနစ္ေလာက္အၾကာမွာ ေလယာဥ္မယ္ေလးေတြက လက္တြန္းလွည္းေလးေတြကိုတြန္းၿပီး အစား အေသာက္လာေကၽြးပါတယ္။ အပူလား။ အေအးလား။ ႀကိဳက္ရာသုံးေဆာင္လို႔ရတယ္။ေဖာ့ဘူးေလးနဲ႔ အသားညႇပ္ ေပါင္မုန္႔တစ္လုံးစီ လိုက္ၿပီးေ၀တယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ထိုင္ခုံက အတြင္းဘက္မွာပါ။ အစားအေသာက္လာၿပီးေပးတဲ့ ေလယာဥ္မယ္ေလးေတြက တစ္တန္းၿပီးတစ္တန္း၊ တစ္ခုံၿပီးတစ္ခုံ စနစ္တက် ေပးေ၀ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ခုံအနားလည္းေရာက္ေရာ ကၽြန္ေတာ္က ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကို လွမ္းယူလိုက္တယ္။ အသားညႇပ္ေဖာ့ဘူးတစ္ဘူးကို လွမ္းယူလိုက္ တယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒီႏိုင္ငံျခားသားက လူသြားလမ္းရဲ႕ေဘးမွာ ေနရာယူထားသူ။ သူက အရင္ယူရမွာ။ ကၽြန္ေတာ္က အတြင္းဖက္ကခုံမွာ ထိုင္တဲ့သူ။ ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္မွယူရမွာ။ ဒါေပမယ္ ကၽြန္ေတာ္က အရင္ လက္ကိုလွမ္းလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံျခားသားက စကားတစ္ခြန္းေျပာတယ္။

“After you” 
အဲ့ဒီစကားကိုၾကားၾကားခ်င္း ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ပါဘူး။ အစာစားရင္း ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိတယ္။

“After you” တဲ့။

After ဆိုတာ... ၿပီးေနာက္။

you ဆိုတာ... သင္၊ မင္း၊ နင္၊ ရွင္။

ဒီေတာ့... “After you” ဆိုတာ “မင္းၿပီးမွ”လို႔ အဓိပၸာယ္ရတယ္။ “မင္းကို ဦးစားေပး”ပါတယ္။ “မင္းအရင္လုပ္”ပါ။ ဒီလို သေဘာေဆာင္တဲ့ အဂၤလိပ္ေခတ္ေပၚ စကားတစ္ခုပါ။

ကၽြန္ေတာ္ ေတြးရင္းနဲ႔ ရွက္လာတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ  “After me” သမားပဲ။

ကၽြန္ေတာ္ဟာ မီးရထားလက္မွတ္တန္းစီရင္လည္း ငါရဖို႔...။

ဘတ္(စ္)ကားစီးရင္လည္း ငါအရင္တက္ဖို႔။ ငါ အရင္ေနရာရဖို႔။

ကားေမာင္းရင္လည္း လမ္းဆုံမွာ ငါ အရင္ကူးဖုိ႔။ ငါ အရင္ျဖတ္ဖို႔။

လမ္းကူးရင္လည္း ငါ အရင္ ဟိုဘက္ေရာက္ဖို႔...။

အလုပ္ေလွ်ာက္ရင္လည္း ငါ အလုပ္အရင္ရဖို႔...။
ငါအဆင္ေျပဖို႔...။

“After me”....

“After me”....

“After me”....

ငါၿပီးမွ မင္း...။ ငါအရင္...။ ငါ့ကို ဦးစားေပး။

ေတြးရင္း ေတြးရင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းရွက္လာမိတယ္။

ဒီအေၾကာင္းကို အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေဖနဲ႔အေမကို ေျပာျပမိတယ္။ အေမေျပာတဲ့စကားဟာ မွတ္သားေလာက္ပါတယ္။

“After you” ဆိုတဲ့ စိတ္ဟာ လူႀကီးလူေကာင္းစိတ္ပဲ။ အိမ္မွာ ထမင္းဟင္းကို အေမကခ်က္တယ္။ အေမခ်က္ထားတဲ့ ထမင္း၊ ဟင္းကို အေမ အရင္မစား ဘူး။ သားသမီးေတြကို အရင္ေကၽြးတယ္။ “After you” ေပါ့ကြယ္။ ဒီလုိပဲ... မင္းအေဖဟာလည္း သူရွာလို႔ရတဲ့ ေငြေၾကးကို သူအရင္မသုံးဘူး။ သားသမီးေတြ ကို အရင္ေပးတယ္။ အရင္ေကၽြးတယ္။ “After you” ေပါ့ကြယ္။ မင္းဟာလည္း မင္းညီေတြ၊ ညီမေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ “After you” လုပ္ရမွာပဲ။ ဒီလိုပဲ မင္းဟာ ဆရာတစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ တပည့္ေတြနဲ႔ ေတြ႕ရင္ တပည့္ေတြကို “After you” လုပ္ရမယ္။ “After you” ဆိုတာ ဦးစားေပးျခင္းသေဘာအျပင္ စာနာျခင္း၊ နားလည္ေပးျခင္းေတြ ပါေနတယ္။ ေမတၱာတရားေတြ ပါေနတယ္။ အတၱနည္းျခင္းသေဘာေတြ ပါ၀င္ေနတယ္။

အေဖက ၀င္ေျပာတယ္။

“After me” ဆိုတာ အမ်ားအားျဖင့္ လူငယ္ေတြမွာ ျဖစ္တတ္ၾကတယ္။ ကေလးေတြမွာ ျဖစ္တတ္ၾကတယ္။ “After me” ဆိုတဲ့ စိတ္ရွိေနတဲ့သူဟာ လူႀကီး မျဖစ္ေသးဘူး။ စိတ္အရြယ္မေရာက္ျခင္းရဲ႕  မွတ္သေကၤတဟာ “After me” ပဲ။ “ အသက္ေတြႀကီးေလေလ တပ္မက္မႈေတြ နည္းေလေလ” ျဖစ္ရမွာ။ “အသက္ေတြႀကီးေလေလ တပ္မက္မႈေတြမ်ားေလေလ” ဆိုရင္ ဒါဟာ ေတာ္ေတာ္ရွက္စရာေကာင္းတဲ့ “After me” ပဲ။ “After me” ဆိုတာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ အတၱေတြ ရင္ထဲမွာ အမ်ားႀကီးရွိေနျခင္းကို ေဖာ္ျပလိုက္ျခင္းပဲ။ “After me” သမားဟာာ မိဘဆိုရင္လည္း မိဘ မပီသတဲ့သူေပါ့။ ဆရာဆိုရင္လည္း ဆရာမပီသတဲ့သူေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းဆိုရင္လည္း သူငယ္ခ်င္း မပီသတဲ့သူေပါ့။ မိတ္ေဆြဆိုရင္လည္း မိတ္ေဆြ မပီသတဲ့သူေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ လူႀကီးလူေကာင္း ျဖစ္ခ်င္ရင္ “After me” ကိုေလွ်ာ့။ “After you” ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေပါ့ သားရယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ “After me” သမားေတြနည္းလာၿပီး “After you” သမားေတြ မ်ားလာရင္ေတာ့ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲေနာ္။

သူကလည္း ကိုယ့္အေပၚ “After you”။

ကိုယ္ကလည္း သူ႔အေပၚ “After you”။

မိဘကလည္း သားသမီးအေပၚ “After you”

သားသမီးကလည္း မိဘအေပၚ “After you”

လူႀကီးေတြကလည္း လူငယ္ေတြအေပၚ “After you”

လူငယ္ေတြကလည္း လူႀကီးေတြအေပၚ “After you”

ဆရာကလည္း တပည့္အေပၚ “After you”

တပည့္ကလည္း ဆရာ့အေပၚ “After you”

အျပန္အလွန္ “After you” ဆိုတဲ့....

၀န္းက်င္တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထူေထာင္ၾကရေအာင္ဗ်ာ။

ဦးဘုန္း(ဓာတု)
မႏၱေလး



Wednesday, 15 February 2012

သင့္ဆီက သင့္ေမေမ ဘာေတြလိုအပ္ေနလဲ သင္သိသလား???

"သား အေမ့ကို ငါးရိုးေလးႏႊင္ေပးပါလား အေမ မျမင္ရလို႔...""ဟာ..အေမကလည္းဗ်ာ ဒီမွာသားလည္းမနည္းႏႊင္စားေနရတာ..အေမစားေနတာလဲၾကည့္ပါအံုး ထမင္းလံုးေတြကေအာက္က်လု႔ိ ဂရုစိုက္မွေပါ့အေမရ...." 

ထမင္း၀ိုင္းမွ အေမအိုႀကီး၏ အကူအညီေတာင္းသံသည္ သားျဖစ္သူ၏ေအာ္ေငါက္သံေနာက္တြင္ တိုးလွ်ိဳးေပ်ာက္ကြယ္သြား၏...အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ေနျပီျဖစ္ေသာ သူမအတြက္ ထမင္းတလုတ္ကို ပါးစပ္ထဲထည့္ဖို႔ လက္ေတြက ငယ္ငယ္ကလို သန္သန္မာမာမရွိေတာ့...ဇရာ၏ ႏွိပ္စက္မႈသည္ သူမတစ္ကိုယ္လံုးကို တုန္တုန္ခ်ိခ်ိ ျဖစ္ေစခဲ့သည္.. သူမ၏ အေတြးမ်ားသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္ ဆီသို႔တေရြ႔ေရြ႔ ျပန္ေရာက္သြားသည္... 

သားငယ္ငယ္က ထမင္းစားသည့္အခါ ထမင္းလံုးမ်ားေပပြ၍ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္လည္း ျပန္႔က်ဲက်လွ်က္....ထိုဟာမ်ားကို ရွင္းရသည့္အျပင္ အရိုးစူးမွာ စိုး၍ အရိုးႏႊင္ေပးရသည္....ႏႊင္ေပးသည့္ၾကားက မေတာ္တဆ သား အရိုးစူးသည့္အခါ အရိုးျမန္ျမန္က်ေစဖို႔ ငွက္ေပ်ာသီးေခ်ာ့ေကၽြး၍သား၏ရင္ဘတ္ေလးကို ၾကင္ၾကင္နာနာသပ္ေပးၿပီး မိမိ၏ ေသခ်ာဂရုမစိုက္မႈအတြက္ကိုယ့္ကိုကိုယ္အျပစ္တင္မဆံုးျဖစ္ခဲ့ရသည္...ခုသူမကိုေတာ့သားသည္ထိုသို႔မဟုတ္ခဲ့....သားေရခ်ိဳးသည့္အခါ ေရဇလံုထဲတြင္ ေပ်ာ္ပါးျမဴးတူးေနသည့္ သားကို ေခ်ာ္လဲမွာစိုး၍ ထိန္းေက်ာင္းေပးခဲ့ဂရုတစိုက္ ေရခ်ိဳးေပးခဲ့ရသည့္ သူမ.. ခု ေရခ်ိဳးခန္းထဲရွိေရညိွမ်ားျဖင့္ ေခ်ာေနေသာၾကမ္းျပင္ကို အေမေခ်ာ္လဲမွာစိုး၍ တိုက္ခၽြတ္ရွင္းလင္းေပးရမွန္း သားသတိမထားမိခဲ့...

ေရခ်ိဳးၿပီးတိုင္း သနပ္ခါးလိမ္းတတ္သည့္ သူမအတြက္ "သားကိုယ္တိုင္ေသြးထားတာေမေမလိမ္းဖို႔ "ဆိုသည့္အေျပာမ်ိဳး သားပါးစပ္ဖ်ားကထြက္က်လာသည္ကို သူမလိုခ်င္မိသည္...သို႔ေသာ္ ငယ္စဥ္က သားကိုေပါင္ေပၚတင္၍ မိမိေသြးထားသည့္ သနပ္ခါးကို သားမ်က္ႏွာေပၚ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ပါးကြက္ညီညီလိမ္းေပးခဲ့သည့္အခ်ိန္မ်ားကို သားမမွတ္မိေတာ့....သားလက္သည္းေျခသည္းေလးေတြကိုတပတ္တခါ ညွပ္ေပးတိုင္း အသားေလးကို ညွပ္မိမွာစိုး၍ ဂရုတစိုက္ ညွပ္ေပးခဲ့သည့္ သူမေမတၱာ...တခါတရံအသားကိုညွပ္မိ၍ သားဆီမွ စူးခနဲထြက္ေပၚလာသည့္ ငုိသံသည္ သူမရင္ကိုဗေလာင္ဆူေအာင္ ျပာယာခတ္ ေစခဲ့မွန္းသားမသိခဲ့.....ခုသူမလက္သည္းေျခသည္းေတြ ရွည္လာေတာ့ သားကိုယ္တိုင္ မိမိကုိ ဂရုတစိုက္ညွပ္ေပးတာမ်ိဳး တမ္းတမိသည္...သို႔ေသာ္ "ဒါေလးလုပ္တာမ်ား အေမရယ္ ကိုယ္တိုင္ပဲညွပ္လိုက္ပါလားသားမအားဘူး"ဆိုေသာ သားအေျပာေအာက္တြင္ သူမ၏စိတ္ကူးေလးမ်ားေပ်ာက္ပ်က္သြားခဲ့ရသည္.....

ကေလးပီပီ ကစားကြင္းသြားရတာ ႏွစ္သက္ေသာ သားအတြက္ တပတ္တခါ အလုပ္အားရက္သည္ သားႏွင့္အတူ ကစားကြင္းတြင္ အခ်ိန္ကုန္ေစဖို႔ျဖစ္ခဲ့သည္...ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးေနေသာသားကိုၾကည့္ရင္းသူမရင္ထဲတြင္ တပတ္လံုး လုပ္ခဲ့သမွ် အလုပ္ အေမာေတြ အားလံုး ေျပေပ်ာက္ခဲ့ရသည္... ခုခ်ိန္ ဘုရားသြားခ်င္၍ "သားဘယ္ေန႔အားလဲ အေမ့ကိုလိုက္ပို႔ပါလား"ဟူေသာ ေမွ်ာ္တလင့္လင့္အေမးကိုအလုပ္အားရက္တိုင္းသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ Golf သြားကစားတတ္ေသာ သား၏ အခ်ိန္မ်ားကသားကိုယ္စားအေျဖေပးခဲ့သည္....သားငယ္စဥ္ေက်ာင္းမေနရေသးခင္ကာလ သူေတြ႔သမွ် စာမ်ားကို "ေမေမဒါဘာေရးထားတာလဲဟင္ သားကိုဖတ္ျပ " ဟူ၍ တြတ္တီးတြတ္တာ ေမးတတ္သည္.... မိမိ အတြက္ သားေမးတိုင္းေက်ာင္းမေနရေသးဘူး ငါ့သားက စာေတြစိတ္၀င္စားေနျပီဟူေသာ ပီတိျဖင့္ သားကို ဖတ္ျပရ ရွင္းျပရသည္မွာအေမာတစ္ခုဟု မထင္မွတ္ခဲ့.....ခု သူမ မ်က္လံုးမ်ား ဇရာ၏ ႏွိပ္စက္မႈေအာက္တြင္ အရာရာကိုၾကည့္ရျမင္ရသည္မွာ မႈန္တ၀ါး၀ါး...သားကို ဘာေရးထားသည္လဲေမးေတာ့သားႏႈတ္ဖ်ား မွ ထြက္က် လာသည့္ " ဒီေလာက္စာလံုးႀကီးႀကီးနဲ႔ေရးထားတာ မျမင္ရဘူးလား အေမရာ "ဆိုေသာစိတ္မရွည္ေသာသား၏ေအာ္သံသည္မာရသြန္ေျပးျပီး ျပန္လာေသာကစားသမား တစ္ေယာက္ထက္ သူမရင္ကို ပို အေမာဆို႔ေစခဲ့သည္....သားငယ္ငယ္က ညအိပ္ခါနီးတိုင္း မိမိပံုျပင္စာအုပ္ေလးေတြဖတ္ျပမွ သားအိပ္ေပ်ာ္တတ္သည္...သူမသည္ သားအတြက္ ပံုေျပာဆရာမတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့သည္...သားေမးသမွ်ကိုစိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းျပခဲ့သည္..ခုတရားစာအုပ္ေလးဖတ္ခ်င္သည့္အခါ သားကိုအကူညီေတာင္းမိေတာ့ "အေမကလည္းတရားေခြေတြ ရွိတာပဲနားေထာင္ပါလား " ဟူေသာ သား၏အေျပာသည္ မႈန္၀ါး၀ါးျဖစ္ေနေသာ သူမ၏ မ်က္လံုးအစံုကို ေခတၱခဏ မိုးရြာေစခဲ့သည္.... သားသည္ သူငယ္စဥ္ဘ၀မိမိဂရုစိုက္မႈမ်ားကုိေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့သည္...

မိမိ၏ လက္ရွိအသက္အရြယ္သည္ လူ႔ဘ၀၏ေန၀င္ခ်ိန္ေရာက္ေနျပီဆိုတာကို သားသတိမထားမိခဲ့...ဇရာေထာင္းလာေသာ သူမအတြက္ အစစအရာရာသည္ ငယ္စဥ္ဘ၀လို သူတစ္ပါးအကူအညီမပါဘဲ လုပ္ကိုင္ဖို႔ ခဲယဥ္းသည္ဆိုတာ သားမသိ....အကူအညီေပးေသာ ထိုသူတစ္ပါးသည္ မိမိရင္မွေမြးဖြားခဲ့ေသာ တစ္ဦးတည္းေသာသားေလး ျဖစ္ေစခ်င္သည္ကို သားေမ့ေနခဲ့သည္....ထိုဆႏၵသည္အသက္အရြယ္ႀကီးရင့္၍ လူပိုတစ္ေယာက္လိုျဖစ္ေနေသာ သူမအတြက္ သားကိုဒုကၡေပးလိုျခင္း မဟုတ္...

သားရင္ခြင္ထဲတြင္ေန၍ သား၏ ျပဳစုမႈကို ေတာင့္တမိသည္...ၾကင္နာမႈကို လိုခ်င္မိသည္..

သား၏ေမတၱာကို ေမွ်ာ္လင့္မိသည္....မိမိဘ၀၏ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မ်ားကို သား၏ ၾကင္နာေႏြးေထြးေသာဂရုစိုက္မႈမ်ားေအာက္တြင္ ကုန္ဆံုးခ်င္မိသည့္ မိဘတစ္ယာက္၏ စိတ္ဆႏၵသပ္သပ္သာျဖစ္သည္....

သို႔ေသာ္ အထီးက်န္ဆန္လွေသာ သူမ၏ ဘ၀သည္ သူမ၏စိတ္ကူးႏွင့္ လြန္စြာျခားနားလွသည္....မိမိရင္ခြင္ထဲတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးေဆာ့ကစားေနခဲ့ေသာ သား၏ ငယ္စဥ္ကာလ ပံုရိပ္ေလးကိုျပန္လည္ျမင္ေယာင္ရင္း သူမ၏ မ်က္ရည္တစ္စသည္ ထမင္း၀ိုင္းေပၚရွိ ထမင္းပန္းကန္ထဲသို႔ ေပါက္ခနဲ...................

"သင္၏ ၾကင္နာေႏြးေထြးေသာေမတၱာတရားကို သင္၏မိဘမ်ား ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကသည္"

ေမးလ္ထဲေရာက္လာသည့္ ကုိကူးယူေဖာ္ျပျခင္းပါ။



Saturday, 11 February 2012

ARTIFICIAL INTELLIGENCE - ဉာဏ္တု

ဟိုေန႔က မဂၢဇင္းတစ္အုပ္ထဲမွာ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာေတြမွာ “ဉာဏ္တု” ကို ထည့္ေတာ့မယ္တဲ့။ စာအုပ္ကို ေဘးခ်ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ စဥ္းစားေနမိတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ပတ္သက္မွ “ဉာဏ္တု” ရွိလာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူေတြမွာလည္း အေစာႀကီးကတည္းက “ဉာဏ္တု” ရွိတယ္။

တခ်ိဳ႕လူေတြမွာ ရွိတဲ့ဉာဏ္က အစစ္မဟုတ္ဘူး။ ေမြးရာပါ အတုႀကီး။ သူတို႔ဉာဏ္နဲ႔သူတို႔ ဘာမွမလုပ္ႏုိင္ဘူး။ သူမ်ားဉာဏ္နဲ႔ ေဖာ္ထုတ္တားတာေတြကိုပဲ အတုခိုးၿပီး လိုက္လုပ္ေနရတယ္။

ကြန္ပ်ဴတာကို “ဉာဏ္တု” တပ္ေပးတာ ေကာင္း,မေကာင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေျပာႏိုင္ဘူး။ လူေတြမွာ ဉာဏ္တုရွိေနတာေတာ့ မေကာင္းဘူး။

Friday, 23 December 2011

အလြမ္း

အေဆာက္အဦးျမင္႔ျမင္႔ေတြ
အိပ္မက္ျမင္႔ျမင္႔ေတြၾကားမွ​ာ
ၾကိဳးတန္းေလးေပၚလႈပ္လႈပ္ရွာ​းရွား
ေျမသင္းနံ႔မရတဲ႔မိုးကို
စိုမွပဲ ေမာ႔ၾကည္႔မိတယ္ ... .. .


အ္ိပ္တန္းက က်ဥ္းတယ္
ဆိပ္ကမ္းက ေ၀းတယ္
ဘယ္လိုေတးမ်ိဳးနဲ႔မွ မျမဴးၾကြဘူး
ဘယ္လိုေဆးမ်ိဳးနဲ႔မွ အားျဖစ္မလားဘူး
ရင္ထဲ
မဂၤလာပါကို သိပ္ဆာတယ္ ... .. .

တကယ္ပါဗ်ာ
အေမတြန္းႏိႈးမွႏိုးတတ္တဲ႔
ကြ်န္ေတာ႔မနက္ အင္ဂ်င္အိုၾကီးကို
လြမ္း....တယ္...... .. .


Tuesday, 20 December 2011

"ငါမရိတ္သိမ္းျဖစ္တဲ့အလြမ္းေတြအေၾကာင္း"

တခါတေလေတာ့လည္း ဘာရယ္မဟုတ္ပဲ

တိုးတိုးညင္ညင္ေလးလြမ္းရတယ္

ေလေျပတျဖဴးျဖဴးညေနခင္းထဲ

... ငါ့ဘယ္ဘက္ပုခံုးေပၚမွာ

မင္းဆံပင္ေလးေတြ

လမ္းေလွ်ာက္မထြက္ေတာ့တာၾကာေပါ့

မင္းအျပံဳးနဲ႔ တံဆိပ္ခတ္မထားေတာ့

ငါေသာက္ေနတဲ့ေကာ္ဖီကလည္း

ေပါ့ပ်က္ပ်က္နဲ႔ လက္က်မမွန္ဘူး

ပ်င္းရင္သီခ်င္းနားေထာင္ေပါ့လို႔မေျပာနဲ႔

ဒီလိုအခ်ိန္မွာ မင္းအသံမဟုတ္ရင္

ငါ့နားေတြက ဗီဇာပိတ္တယ္

အစားကို ကုန္ေအာင္မစားပဲ

စကားကိုကုန္ကုန္ ေျပာရရင္

၀တ္ေက်တန္းေက် ရႈေနတဲ့ေလထဲမွာေတာင္

မင္းရနံ႔ေတြကိုငါရွာေနတုန္း။
 
 
 
 

အတိတ္လို ့ ငါနာမည္ေပးထားတယ္...

နင္နဲ ့ ေ၀းဖို အတြက္...

အတိတ္ေတြ ေမ ့ခဲ ့လိုက္တယ္…

ေျပးေနတံုးပဲ ငါ မလြတ္ေျမာက္ေသးဘူး...

တကယ္ေတာနင္ ့စက္၀ိုင္း အတြင္း မွာ

ငါ က ေဘာင္ခတ္ခံရတဲ ့သုည ေတြ ပါ ပဲ…။

တေန့တေန ့ ဖုန္း ကို ေကာက္ေကာက္ကိုင္ၾကည့္

နင္ ့အတြက္ထားထားတဲ ့ring tone ကိုၾကားမိလိုက္နဲ ့

ငါ ကိုယ္ငါ ခပ္ရူးရူး ေပ်ာ္ေနတာပါ ပဲ….။

ငဲ ့ၾကည္ ့ဖို ့ ငါ ့တို ့အမွတ္တရဆိုတာ

နင္ ့အိမ္မွာ အပ်င္းေျပ ခ်ိတ္ထားတဲ့

ပိုစတာ တစ္ခု ေလာက္ေတာင္ ေနရာမရွိခဲ ့ပါဘူး....။

ဘာမွ မပာုတ္တဲ ့ ငါ က နင္ ့အတြက္လြမ္းမ်က္ရည္ က် မျပတတ္ပါဘူး…

မိုးေတြ ကိုေတာ့ ငါ ့ကိုယ္စားငိုခ် ခိုင္းလိုက္တယ္…..။


အံု ့ပုန္း

ငါမေမ့ေသးပါဘူးကြယ္
ဘ၀မွာ
ဆံုးရံႈးမႈေတြမ်ားလာေတာ့လဲ
ငါ့မွာ
အရံႈးေတြနဲ ့က်င့္သားရလာခဲ့ပါျပီ

နင့္ကိုအရမ္းခ်စ္ခဲ့မိတာ
ငါအေသအခ်ာမွတ္မိေနဦးမွာပါ
နင္ကဘဲစေက်ာခိုင္းေက်ာခိုင္း
ငါကဘဲစေက်ာခိုင္းေက်ာခိုင္း
တစ္ဘ၀စာငါလြမ္းေနမွာပါ

ငါတစ္ေယာက္ထဲ
ရင္ဘက္ထဲကအၾကင္နာေတြ
ေျခြေျခြျပေနလို ့လဲအပိုပါဘဲ
ငါ့ဘက္ကတရား၀င္
ေၾကညာပိုင္ခြင့္မွမရွိတာ

ရာဇ၀င္မွာေတာ့
အထီးက်န္ေနခဲ့ရတဲ့
သမိုင္းေတြထင္က်န္ေနဦးမွာပါ

ငါမေမ့ေသးပါဘူးဟာ
နင္ကသာအခ်ိန္နာရီေတြစားသံုးရင္း

ငါ့ ကို ေမ့ ခ်င္ ေမ့ ေန မွာ ...  ...  ...



PS: သူမ်ားေရးထားတာပါ  သူကလည္းဘယ္သူေရးမွန္းသိဘူးတဲ ့  .. .. :P

ေၾကကဲြခ်ိန္ ၅ မိနစ္အလို

အဲ့ဒီေလာက္... .. .

သံေယာဇဥ္ေတြ မ်ားေနခဲ့သားနဲ ့

ဘာေၾကာင့္မ်ား  ငါ့ကိုတုပ္ေႏွာင္ခဲ့ေသးတာလဲ... .. .။



ငါ့မနက္ျဖန္တိုင္းအတြက္

အျပံဳးခပ္ယဲ့ယဲ့ကိုလည္း  မင္းကလြဲျပီး

တျခားသူကိုေပးဖို့  ငါ တစိုက္မတ္မတ္မျပင္ဆင္ရေသးဘူး... .. .။



ရွံုးနိမ့္မွဳေတြမ်ားလြန္းလာေတာ့

အေရထူလာတဲ့  ငါ့နွလံုးသားက

ေပါက္ကြဲမွဳေတြကို  တင္းခံနိုင္ေပမယ့္... .. .။



မင္းၾကည့္တတ္ရင္ျမင္ပါလိမ့္မယ္

ငါ့မ်က္၀န္းမွာ အရင္ကထက္စိုထိုင္းဆေတြ


ပို ပို မ်ား လာ ေန ျပီ ေလ ...  ...  ...


အထီးက်န္ ရက္စဲြမ်ား

တစ္ေယာက္တည္းေနတာၾကာေတာ့
စီးကရက္ေတြ ပိုအေသာက္မ်ားလာတယ္။

တစ္ေယာက္တည္းေနတာ ၾကာေတာ့
ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ပိုတက္လာတယ္။

တစ္ေယာက္တည္းေနတာ ၾကာေတာ့
ဘယ္လို ရီၿပံဳးၿပရလဲေတာင္ေမ့ေနတယ္။

တစ္ေယာက္တည္းေနတာ ၾကာေတာ့
မိုးရြာေနတာၿမင္ရင္ေတာင္ တစ္ခုခုကိုေတာင္းတေနမိတက္လာတယ္။

တစ္ေယာက္တည္းေနတာ ၾကာေတာ့
ပါးၿပင္ေပၚမွာ ေအးခဲသြားတဲ့မ်က္ရည္ၿမစ္ေၾကာင္းေတြ အထပ္ထပ္ပိုပိုမ်ားလာတယ္။

တစ္ေယာက္တည္းေနတာ ၾကာေတာ့
ေရမခ်ိဳးၿဖစ္တဲ့ရက္ေတြေတာင္မ်ားလာတယ္။

တစ္ေယာက္တည္းေနတာ ၾကာေတာ့
အားငယ္စိတ္နဲ႔အလိုမက်စိတ္ေတြက ပိုမ်ားလာတယ္။

တစ္ေယာက္တည္းေနတာ ၾကာေတာ့
ဒီ"တစ္ေယာက္တည္း"ဆိုတဲ့ သိမ္ငယ္မႈကို ၿမတ္ႏိုးမိလာသလိုပဲလို႔ ထင္မိလာတယ္။

(ကို Lu Kalay ေရးထားတဲ့ တစ္ေယာက္တည္း ဆိုတဲ့ Note ေလးထဲက ၾကိဳက္တာေလးေတြျပန္ကူးထားတာပါ)

အျဖည့္ခံ

မင္းဘ၀လွပဖို ့
လို၇ာအကုန္လံုးသံုး...

မင္းမ်က္၇ည္၀ဲ၇င္
ငါအေနခက္တယ္...

မင္းဆံုး၇ူံးသြား၇င္
မင္းၿငင္းခုန္ေန၇င္
မင္းစလင္းဘက္ပိန္သြား၇င္
ခံစားခ်က္ေတြ
စိုး၇ိမ္စိတ္ေတြ
သံသယေတြနဲ့ ့ေပါ ့...

မင္းအဆင္ေျပစိတ္ခ်မ္းသာဖို ့ဆို
ေလးေထာင္ ့အခန္းထဲက
အသဲနလံုးတဆိပ္ေတြ
အနက္ေ၇ာင္ပန္းပြင္ ့ေတြနဲ ့
ဟိုဒီေၿပးလြားကခုန္ကစားနဲ ့
ေမာ၇ေကာင္းမွန္းမသိတဲ ့ငါ ...

မင္းမ်က္လံုးေလးေမွးၿပီးအသာပြတ္လိုက္တဲ ့အခၽိန္
ငါ၇င္ေတြေတာင္ဟာသြားသလို
မိမိ၇၇ဆုတ္ကိုင္ၿပီး
မၽက္လံုးေတြအေ၇ာင္ေတာက္
နုတ္ခမ္းမွာအျပံဳးေတြပြင့္
၀မ္းသာအားရ ...

ငါ့ ဘ၀ကိုပစ္ခ်လိုက္တယ္

ေဒါင္း... ... ... ျပီ... ... ... တဲ ့

                                                                      By:     မင္းဆူးသစ္

♠__လဲြ__♠

♠ ေဆးဆိုးပန္းရိုက္ အျပံဳးေတြနဲ ့

  ေမ်ာခ်င္တိုင္းေမ်ာေနလိုက္တာ 

  ေန ့ေတြညေတြမွား... .. .

  တစ္ကယ္ေတာ့ ငါဆိုတာ...

  နင့္ကစားတဲ့ ကစားပဲြထဲက နယ္ရုပ္ေလး တစ္ရုပ္ပါပဲ... .. .။


♠ မာယာဆိုတာ  

  ဘာမွန္းမသိခဲ့

  ငါဆိုတဲ့ နယ္ရုပ္က... .. .

  ခ်ေကၽြးခံလိုက္ရတာေတာင္

  စစ္ဘုရင္တစ္ေယာက္လို... ရဲရင့္ခ်င္တုန္း... .. .။


♥____ ခုႏွစ္ေရာင္ျခယ္____♥

အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့လို ့ပါ လိုက္ကာေလးဖြင့္မိပါတယ္


ခင္ဗ်ားက တိုးတိုးတိတ္တိတ္ က်ဳပ္အခန္းထဲ ေရာက္ေနျပန္ေပါ့



"ေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္ဗ်ာ"... ... ...


အျပင္မွာတင္မဟုတ္ဘူး က်ဳပ္အခန္းငယ္ေလးထဲမွာပါ


ခင္ဗ်ားအရိပ္ေတြက မွိဳင္းလဲ့ျပာရီ... ... ...။



ကၽြန္ေတာ္နဲ ့ အေတြးစမ်ား

အခ်စ္ကိုေပါ့ဗ်ာ အမ်ိဳးမ်ိဳးဖြင့္ဆိုခဲ့ၾကတယ္၊


အခ်စ္ဆိုတာ ...


တဂိုးရဲ့ ေန၀င္ခ်ိန္ကဗ်ာတစ္ပုဒ္


အခ်စ္ဆိုတာ ...


ဗင္းဆင့္ဗင္ဂိုးရဲ့  ေနၾကာပန္းတစ္ပြင့္


အခ်စ္ဆိုတာ ...


ေဒးကာနယ္ဂ်ီရဲ့  လမ္းညႊန္တစ္အုပ္


အခ်စ္ဆိုတာ ...


ဆိုကေရးတီးအတြက္ ျပင္းရွတဲ့အဆိပ္တစ္ခြက္ေပါ့


အခ်စ္ဆိုတာ ...


ဘီးလ္ဂိတ္လို လူခ်မ္းသာတစ္ေယာက္


အခ်စ္ဆိုတာ ...


နပိုလီယမ္ကို ရဲရင့္ေစတဲ့အားေဆး


အခ်စ္ဆိုတာ...


...      ...      ...      ...


...      ...      ...      ...


ကၽြန္ေတာ္ လူတစ္ေယာက္နဲ ့


စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္ ...



ကၽြန္ေတာ္ - "အခ်စ္ဆိုတာကို ခင္ဗ်ားသိလား"




လူၾကီး - "သိေတာ့သိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေျပာမျပတတ္ေတာ့ဘူး"


ကၽြန္ေတာ္ - "ဘာျဖစ္လို႔လဲ"


လူၾကီး - "အဲဒါကို သိၿပီးကတည္းက ငါခုလို ရူးသြားခဲ့တာပဲ" တဲ့


ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့


အခ်စ္ဆိုတာ ...  ...  ... ။                        ။


                                                                                                                August 16



~~ပဲြေစ်း~~

ကၽြန္ေတာ္တို ့ ရင္တလွပ္လွပ္နဲ ့

မိဘေတြ  မ်က္ခံုးလွဳပ္တဲ့ေနရာေပါ့... ... ။


က်န္ေက်ာင္းမ်က္ႏွာဖံုးနဲ ့

ဗႏၶဳလဦးထုပ္ ပူဆာမယ္... ...  

ေကာက္ညွင္းက်ဥ္ေတာက္နဲ ့

ဖာလူဒါ ပူဆာမယ္... ... ။


ျမန္မာျပည္သားရဲ့

တဲြအမွတ္(၁၄) မွာစီးမယ္... ...

ကာေရဗီယမ္ ရြက္ေလွၾကီးရဲ့

ေနာက္ဆံုးတန္းမွာထိုင္မယ္... ... ။


ဟိုက္ဒရိုဂ်င္အျပည့္နဲ ့

ေလပူေဖာင္းေလးေတြကိုဆဲြ

လူၾကပ္ၾကပ္ထဲတိုးလို ့

ဆီမီးတစ္ေထာင္ ေဆာင္းတန္းတစ္ေလွ်ာက္ေငးမယ္... ... ။


တစ္ခ်ိန္ကေပါ့... ...

ကၽြန္ေတာ္တို ့ ရင္တလွပ္လွပ္နဲ ့

မိဘေတြ မ်က္ခံုးလွဳပ္တဲ့ေနရာေလ ... ... ... ။                  ။