တစ္ခါက
စစ္သားလူထြက္ တစ္ေယာက္နဲ႔ ဘုန္းၾကီးလူထြက္ တစ္ေယာက္ နဲ႔ အိမ္နီးနားခ်င္း ျဖစ္ၾကတယ္။
အျပင္ေလာကမွာ ေသခ်ာ ကၽြမ္းက်င္စြာ ရွာေဖြ မစားေသာက္တတ္တဲ႔ သူေတြ ဆိုေတာ႔ သူတို႔
အလုပ္လုပ္ရတာ အရမ္းကို ခက္ခဲတယ္။ ဒါေပမဲ႔လည္း ကိုယ္႔ဖာသာကိုယ္ ၾကိဳးစားျပီး
ဝီရိယစိုက္ထုတ္လုပ္ကိုင္ေတာ႔ သူ႕ဖာသာသူ အနည္းငယ္ေတာ႔ စုေဆာင္းမိၾကတယ္။
သူတို႕က အိမ္နီးနားခ်င္းသာ ျဖစ္ၾကတာ ေမးထူးေခၚေျပာပဲ အျဖစ္နဲ႔ပဲ ေနထိုင္ၾကတယ္။ ဟက္ဟက္ပက္ပက္
မေပါင္းျဖစ္ၾက။ စစ္သားလူထြက္ကလည္း သူ႕ဖာသာသူ လုပ္စရာ ရွိတာေတြကို လုပ္တယ္။ ျပန္လာရင္
ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္တယ္။ ဘုန္းၾကီးလူထြက္ ဘာလုပ္တယ္ ဘာကိုင္တယ္ ၊ ဘယ္လိုေနတယ္ သူ မသိ ၊
စိတ္လည္း မဝင္စား။ ဘုန္းၾကီး လူထြက္ကလည္း ဒီလိုပဲ စစ္သားလူထြက္ ဘယ္လို ေနတယ္ ၊ ဘာေတြ
လုပ္တယ္ စိတ္မဝင္စား. ၊ ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူတို႔ ေနထိုင္လာၾကတယ္။
တစ္ေန႕ေတာ႔. . . ၊ စစ္သားလူထြက္ သူစုေဆာင္းထားတဲ႔ ေရႊတိုေရႊစ အထုပ္ေလး ေပ်ာက္သြားခဲ႔တယ္။
သူထားရာ ေနရာဝန္းက်င္မွာ ဘယ္လိုမွ ျပန္ရွာလို႔ မေတြ႕ေတာ႔ဘူး။ ဒါနဲ႔ သူလည္း စိတ္ေတြ အလြန္ရႈပ္ျပီး
သူ႔ပစၥည္းေလးကို ရွာဖို႔ အိမ္အျပင္ထြက္လိုက္ေတာ႔ သူ႔အိမ္ေဘးက ဘုန္းၾကီးလူထြက္ က မသကၤာစရာ
ကုန္းကုန္းကြကြနဲ႔ တစ္ခုခုကို ဖြက္ေနသလို ၊ တစ္ခုခုကို သိမ္းေနသလို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။
သူ႕မွာ သက္ေသ မရွိေလေတာ႔ သူ႕ပစၥည္းေလးကို ဘုန္းၾကီးလူထြက္ ခိုးတာဆိုျပီးလည္း စြပ္စြဲလို႔ မျဖစ္။
သက္ေသရေအာင္ သူ ဂရုစိုက္ျပီး ဘုန္းၾကီးလူထြက္ကို ေစာင္႔ၾကည္႔တယ္။ ဘုန္းၾကီးလူထြက္ကလည္း
မသကၤာစရာ ပံုစံနဲ႔ ဟိုဟာလုပ္ ဒီဟာလုပ္ နဲ႔ တစ္ခုခုကို ဖြက္ေနသလိုပါပဲ။ ဒီေတာ႔ သူလည္း
ဘုန္းၾကီးလူထြက္ဆီက သက္ေသတစ္ခုခု မရေလ ပိုျပီး ေဒါသေတြက ထြက္ေလ သူက ဘုန္းၾကီးလူထြက္ကို
ဘယ္လိုပဲ ၾကည္႔ၾကည္႔ သူခိုးလို႔ပဲ ျမင္ေလေလပါပဲ။ သူလုပ္သမွ်ေတြကလည္း သူခိုးေတြ လုပ္ပံုနဲ႔
တူေနျပန္တယ္။
ဒါေပမဲ႔ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ မိုးရာသီေရာက္ေတာ႔မယ္ ဆိုေတာ႔ သူတို႔ အိမ္ကို ျပင္ဆင္ရင္း ေရတေလွ်ာက္ကို
သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေတာ႔ သူေပ်ာက္ေနတဲ႔ ေရႊတိုေရႊစအထုပ္ေလး ကိုျပန္ေတြ႔ရတယ္။ တကယ္ေတာ႔
သူရဲ႕ ေရႊထုပ္ေလးကို အစာမွတ္ျပီး ၾကြက္က ခ်ီသြားတာပါ။ ေနာက္မွ အစာမဟုတ္မွန္းသိေတာ႔
သူေရာက္ရာေနရာမွာ ထားခဲ႔ေတာ႔ ေရတေလွ်ာက္ထဲကို ေရာက္ေနတာ။ ဒါကို အခုမွ သူက ျပန္ေတြ႕တယ္။
ဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူ ေရတေလွ်ာက္ရွင္းေနသလို ဘုန္းၾကီးလူထြက္ကလည္း ဟိုတစ္ဖက္မွာ သူ႕ဖာသာသူ
သူလည္း သူ႕အိမ္အတြက္ ရွင္းလင္းျပင္ဆင္ေနတယ္။ ကိုယ္႕ပစၥည္းေလး ျပန္ရတဲ႔ စစ္သားလူထြက္ က
အခုေတာ႔ သူျမင္ေနရတာက ဟိုးအရင္ သူပစၥည္းေလး မေပ်ာက္ခင္ကတည္းက ဘုန္းၾကီးလူထြက္ကို
ဘုန္းၾကီးလူထြက္လို ပံုစံနဲ႔ပဲ ျပန္ျမင္မိတယ္။ ဘယ္လိုၾကည္႔ၾကည္႔ သူခိုးပံုမေပါက္ေတာ႔ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကားဖူးေနၾက စကားေလး အတိုင္းေပါ႔..“ ဥစၥာေပ်ာက္ ငရဲေရာက္တာပါ။ ”
ကိုယ္႕ပစၥည္းေပ်ာက္တာနဲ႔ သူမ်ားကို ထင္မိတတ္ ၊ ျမင္မိတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္႔ပစၥည္း
ဘယ္ေနရာကို ေရာက္ေနတယ္ ဆိုတာ မသိဘူး။ ဘယ္ျဖစ္ေနတာ မသိဘူး။
ဟိုလူ႕ကို ထင္မိ ၊ ဒီလူ႕ကို စြပ္စြဲမိ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ႔ ကိုယ္ရဲ႕ အျမင္အာရံုကို အေရာင္ပါေသာ မွန္တစ္ခ်ပ္နဲ႔ ကာထားလိုက္သလိုပါပဲ။ ေလာကၾကီး
ဘယ္ေလာက္လွပေနပါေစ ဘယ္လိုမွ မျမင္ႏိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ အေရာင္ပါတဲ႔ မွန္ကို ဖယ္ျပီး ေလာကၾကီးကို
လက္ရွိအတိုင္း ၾကည္႔တတ္မွသာ အရာရာကို အမွန္အတိုင္းျမင္ပါလိမ္႔မယ္။
ဒါေၾကာင္႔ “ လူတစ္ေယာက္အေပၚ မိမိ ဘယ္လို ျမင္တယ္ ဆိုတာ သူ႕ကို သင္ ဘယ္လို အၾကည္႔နဲ႔
ၾကည္႔လိုက္တယ္ ဆိုတဲ႔ အေပၚမွာ မူတည္ပါလိမ္႔မယ္။ ”
စစ္သားလူထြက္ တစ္ေယာက္နဲ႔ ဘုန္းၾကီးလူထြက္ တစ္ေယာက္ နဲ႔ အိမ္နီးနားခ်င္း ျဖစ္ၾကတယ္။
အျပင္ေလာကမွာ ေသခ်ာ ကၽြမ္းက်င္စြာ ရွာေဖြ မစားေသာက္တတ္တဲ႔ သူေတြ ဆိုေတာ႔ သူတို႔
အလုပ္လုပ္ရတာ အရမ္းကို ခက္ခဲတယ္။ ဒါေပမဲ႔လည္း ကိုယ္႔ဖာသာကိုယ္ ၾကိဳးစားျပီး
ဝီရိယစိုက္ထုတ္လုပ္ကိုင္ေတာ႔ သူ႕ဖာသာသူ အနည္းငယ္ေတာ႔ စုေဆာင္းမိၾကတယ္။
သူတို႕က အိမ္နီးနားခ်င္းသာ ျဖစ္ၾကတာ ေမးထူးေခၚေျပာပဲ အျဖစ္နဲ႔ပဲ ေနထိုင္ၾကတယ္။ ဟက္ဟက္ပက္ပက္
မေပါင္းျဖစ္ၾက။ စစ္သားလူထြက္ကလည္း သူ႕ဖာသာသူ လုပ္စရာ ရွိတာေတြကို လုပ္တယ္။ ျပန္လာရင္
ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္တယ္။ ဘုန္းၾကီးလူထြက္ ဘာလုပ္တယ္ ဘာကိုင္တယ္ ၊ ဘယ္လိုေနတယ္ သူ မသိ ၊
စိတ္လည္း မဝင္စား။ ဘုန္းၾကီး လူထြက္ကလည္း ဒီလိုပဲ စစ္သားလူထြက္ ဘယ္လို ေနတယ္ ၊ ဘာေတြ
လုပ္တယ္ စိတ္မဝင္စား. ၊ ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူတို႔ ေနထိုင္လာၾကတယ္။
တစ္ေန႕ေတာ႔. . . ၊ စစ္သားလူထြက္ သူစုေဆာင္းထားတဲ႔ ေရႊတိုေရႊစ အထုပ္ေလး ေပ်ာက္သြားခဲ႔တယ္။
သူထားရာ ေနရာဝန္းက်င္မွာ ဘယ္လိုမွ ျပန္ရွာလို႔ မေတြ႕ေတာ႔ဘူး။ ဒါနဲ႔ သူလည္း စိတ္ေတြ အလြန္ရႈပ္ျပီး
သူ႔ပစၥည္းေလးကို ရွာဖို႔ အိမ္အျပင္ထြက္လိုက္ေတာ႔ သူ႔အိမ္ေဘးက ဘုန္းၾကီးလူထြက္ က မသကၤာစရာ
ကုန္းကုန္းကြကြနဲ႔ တစ္ခုခုကို ဖြက္ေနသလို ၊ တစ္ခုခုကို သိမ္းေနသလို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။
သူ႕မွာ သက္ေသ မရွိေလေတာ႔ သူ႕ပစၥည္းေလးကို ဘုန္းၾကီးလူထြက္ ခိုးတာဆိုျပီးလည္း စြပ္စြဲလို႔ မျဖစ္။
သက္ေသရေအာင္ သူ ဂရုစိုက္ျပီး ဘုန္းၾကီးလူထြက္ကို ေစာင္႔ၾကည္႔တယ္။ ဘုန္းၾကီးလူထြက္ကလည္း
မသကၤာစရာ ပံုစံနဲ႔ ဟိုဟာလုပ္ ဒီဟာလုပ္ နဲ႔ တစ္ခုခုကို ဖြက္ေနသလိုပါပဲ။ ဒီေတာ႔ သူလည္း
ဘုန္းၾကီးလူထြက္ဆီက သက္ေသတစ္ခုခု မရေလ ပိုျပီး ေဒါသေတြက ထြက္ေလ သူက ဘုန္းၾကီးလူထြက္ကို
ဘယ္လိုပဲ ၾကည္႔ၾကည္႔ သူခိုးလို႔ပဲ ျမင္ေလေလပါပဲ။ သူလုပ္သမွ်ေတြကလည္း သူခိုးေတြ လုပ္ပံုနဲ႔
တူေနျပန္တယ္။
ဒါေပမဲ႔ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ မိုးရာသီေရာက္ေတာ႔မယ္ ဆိုေတာ႔ သူတို႔ အိမ္ကို ျပင္ဆင္ရင္း ေရတေလွ်ာက္ကို
သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေတာ႔ သူေပ်ာက္ေနတဲ႔ ေရႊတိုေရႊစအထုပ္ေလး ကိုျပန္ေတြ႔ရတယ္။ တကယ္ေတာ႔
သူရဲ႕ ေရႊထုပ္ေလးကို အစာမွတ္ျပီး ၾကြက္က ခ်ီသြားတာပါ။ ေနာက္မွ အစာမဟုတ္မွန္းသိေတာ႔
သူေရာက္ရာေနရာမွာ ထားခဲ႔ေတာ႔ ေရတေလွ်ာက္ထဲကို ေရာက္ေနတာ။ ဒါကို အခုမွ သူက ျပန္ေတြ႕တယ္။
ဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူ ေရတေလွ်ာက္ရွင္းေနသလို ဘုန္းၾကီးလူထြက္ကလည္း ဟိုတစ္ဖက္မွာ သူ႕ဖာသာသူ
သူလည္း သူ႕အိမ္အတြက္ ရွင္းလင္းျပင္ဆင္ေနတယ္။ ကိုယ္႕ပစၥည္းေလး ျပန္ရတဲ႔ စစ္သားလူထြက္ က
အခုေတာ႔ သူျမင္ေနရတာက ဟိုးအရင္ သူပစၥည္းေလး မေပ်ာက္ခင္ကတည္းက ဘုန္းၾကီးလူထြက္ကို
ဘုန္းၾကီးလူထြက္လို ပံုစံနဲ႔ပဲ ျပန္ျမင္မိတယ္။ ဘယ္လိုၾကည္႔ၾကည္႔ သူခိုးပံုမေပါက္ေတာ႔ဘူး။
အျဖစ္အပ်က္ေလးကေတာ႔ ဒါပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကားဖူးေနၾက စကားေလး အတိုင္းေပါ႔..“ ဥစၥာေပ်ာက္ ငရဲေရာက္တာပါ။ ”
ကိုယ္႕ပစၥည္းေပ်ာက္တာနဲ႔ သူမ်ားကို ထင္မိတတ္ ၊ ျမင္မိတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္႔ပစၥည္း
ဘယ္ေနရာကို ေရာက္ေနတယ္ ဆိုတာ မသိဘူး။ ဘယ္ျဖစ္ေနတာ မသိဘူး။
ဟိုလူ႕ကို ထင္မိ ၊ ဒီလူ႕ကို စြပ္စြဲမိ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ႔ ကိုယ္ရဲ႕ အျမင္အာရံုကို အေရာင္ပါေသာ မွန္တစ္ခ်ပ္နဲ႔ ကာထားလိုက္သလိုပါပဲ။ ေလာကၾကီး
ဘယ္ေလာက္လွပေနပါေစ ဘယ္လိုမွ မျမင္ႏိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ အေရာင္ပါတဲ႔ မွန္ကို ဖယ္ျပီး ေလာကၾကီးကို
လက္ရွိအတိုင္း ၾကည္႔တတ္မွသာ အရာရာကို အမွန္အတိုင္းျမင္ပါလိမ္႔မယ္။
ဒါေၾကာင္႔ “ လူတစ္ေယာက္အေပၚ မိမိ ဘယ္လို ျမင္တယ္ ဆိုတာ သူ႕ကို သင္ ဘယ္လို အၾကည္႔နဲ႔
ၾကည္႔လိုက္တယ္ ဆိုတဲ႔ အေပၚမွာ မူတည္ပါလိမ္႔မယ္။ ”
